Η κηδεία του Μάκη δεν θα γίνει ποτέ!

Ο Μάκης πέθανε προχθές στο νοσοκομείο, μόνος, σε ηλικία 82 ετών. Έζησε τα τελευταία χρόνια σε ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας, μόνος, χωρίς συγγενείς και χωρίς φίλους. Πριν από μία εβδομάδα, άρρωστος και εξαντλημένος, κάλεσε μόνος του το ασθενοφόρο να έλθουν να τον πάρουν. Οι τραυματιοφορείς δεν μπορούσαν να μπουν στο διαμέρισμα, γιατί ο Μάκης, που φοβόταν, είχε κλειδωμένη την πόρτα και κατάκοιτος, δεν στάθηκε δυνατό να σηκωθεί να τους ανοίξει. Τηλεφώνησε τότε ο ίδιος στην αστυνομία, να έλθουν να σπάσουν την πόρτα του. Έζησε στο νοσοκομείο πέντε μέρες και κατέληξε.

Στο διάστημα αυτό τον επισκέφθηκαν τρεις άνθρωποι, ένοικοι της πολυκατοικίας όπου έμενε, που τον γνώριζαν και τον λυπόντουσαν. Προχθές, που πέθανε ο Μάκης, ζήτησαν να πάρουν τη σωρό να τον κηδέψουν. Όμως δεν είναι συγγενείς και δεν τους επετράπη.

Δεν έχουν, τους είπαν, το δικαίωμα.

Η Διεύθυνση του νοσοκομείου δεν μιμήθηκε τη συγκατάβαση του Πιλάτου προς τον Αριμαθαίας και, έτσι ο Μάκης παραδόθηκε στην Ιατρική Σχολή, για το μάθημα της ανατομίας.

Μέχρι πότε αυτή η πολιτεία θα επιμένει να μην αναγνωρίζει τη φιλία ως αξία της ζωής? Να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα του ανθρώπινου ενδιαφέροντος παρά μόνον στον εξ αίματος ή αγχιστείας συγγενή?

Θα γεννήθηκε τη δεκαετία του ΄30, στα τέλη της «μπέλ επόκ». Στο μαιευτήριο, ή ίσως στο σπίτι, που είδε πρώτη φορά το φως της ζωής, θα είχανε μεγάλη χαρά. Η μητέρα του θα τον παρέλαβε μωρό τρυφερά στην αγκαλιά της, ο πατέρας του περήφανος, γύρω τους συγγενείς, οικογενειακοί φίλοι, κεράσματα, φωτογραφίες.

Κι ύστερα παιδί, νεαρός άντρας, μεσήλικας, ο Μάκης θα γέλασε, θα έπαιξε, θα φοβήθηκε, θα χόρεψε, θα γλέντησε, θα αγάπησε και θα αγαπήθηκε.

Πως έμεινε στο τέλος έτσι μόνος?

Ίσως η αιτία να ήταν προσωπικές του λανθασμένες επιλογές. Ίσως πάλι οι συγκυρίες της ζωής του, αναποδιές, ατυχίες ή απώλειες έφεραν τα πράγματα με τέτοιο τρόπο που έμειναν στο τέλος μόνο μερικοί γείτονες της πολυκατοικίας, λίγο–πολύ άγνωστοι, να ενδιαφερθούν για αυτόν.

Όμως είναι σωστό η κοινωνία μας, οι θεσμοί μας και οι νόμοι να του στερούν αυτό το ελάχιστο των ανθρωπίνων σχέσεων που του είχε απομείνει?

Είναι σωστό να μένει ακήδευτος άνθρωπος που πέθανε λίγα μέτρα πιο πέρα από εκεί που έγραψε ο Σοφοκλής την Αντιγόνη?

Είναι αυτό το ήθος μιας Πόλης που, κάποτε, το άγος των ακήδευτων νεκρών βάραινε γενεές και προκαλούσε πολέμους?

Μέχρι πότε αυτή η πολιτεία θα επιμένει να μην αναγνωρίζει τη φιλία ως αξία της ζωής? Να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα του ανθρώπινου ενδιαφέροντος παρά μόνον στον εξ αίματος ή αγχιστείας συγγενή? Και όλοι οι άλλοι να θεωρούνται «ξένοι».

Οι νόμοι μας δεν προβλέπουν Σαμαρείτες.

Και αυτά να συμβαίνουν στην Αθήνα, το 2009 (δηλαδή, δύο χιλιάδες εννέα χρόνια μετά τη γέννηση του Χριστού).

Advertisements

7 thoughts on “Η κηδεία του Μάκη δεν θα γίνει ποτέ!

  1. Anastasios

    Εξαιρετικά συγκινητική η ιστορία που περιγράφεις. Είναι αλήθεια βέβαια πως και το μάθημα της ανατομίας θα πρέπει να λειτουργήσει. Όμως είναι μεγαλύτερη και σημαντικότερη αλήθεια πως η ανθρωπιά θα πρέπει να αναγνωρίζεται ως μια αντικειμενική αξία.

  2. ardalion Post author

    @ τσουκνίδα
    Είναι θέματα που περνάνε στα ψιλά… αλλά είναι πραγματικά δίπλα μας.

    @ Anastasios
    Ο άνθρωπος αυτός πήγαινε εκκλησιαζόταν, είχε τέλος πάντων μια σχέση με την εκκλησία. Ωστόσο, δεν πρόκειται να του διαβαστεί η νεκρώσιμη ακολουθία… Από όσο ξέρω ποτέ. Είναι άγνωστος, δεν τον αναζήτησε κανείς συγγενής και ολοι οι άλλοι είναι εξ αντικειμένου κάποιοι που δεν έχουν το δικαίωμα να τον φροντίσουν. Τι θα γινόταν άραγε εάν ήταν μουσουλμάνος και πήγαινε να τον ζητήσει ο ιμάμης ή κάποιος υπεύθυνος της κοινότητάς του; Ή εάν ήταν εβραίος και ζητούσε το σώμα του ο ραββίνος;

  3. Ιωάννα Παπανδρέου

    Πράγματι, φρικτό! Να μη σου επιτρέπουν να αγαπήσεις…

    Ευτυχώς ο άνθρωπος μάλλον δεν ήξερε πριν φύγει τι θα συμβεί μετά.

    Μου θύμισε λίγο το παραμύθρι του Θλιμμένου Πρίγκιπα με το χελιδονάκι που πέταξαν την καρδιά του στα σκουπίδια αλλά εκείνη βρέθηκε στον Παράδεισο…

    Ο Θεός να αναπαύσει την ψυχή του Μάκη και του κάθε μόνου ανθρώπου που μαρτύρησε μέσα στη μοναξιά του.

  4. Thodlak

    Φίλε πραγματικά είμαι συγκλονισμένος από την ανάρτησή σου και ομολογουμένως δεν μπορώ να διανοηθώ πως ένας άνθρωπος για τον οποιοδήποτε λόγο μπορεί να μείνει ακήδευτος, θεωρώ πως είμαστε σε κοινωνία πραγματικής ζούγκλας. Σίγουρα πολλά επιβεβαιώνουν το προπατορικό μας αμάρτημα. Όλα, τα πάντα για τον άνθρωπο υπό την προϋπόθεση ότι είναι το μοναδικό ον στη γη που αξίζει και έχει το δικαίωμα να εξουσιάζει τη φύση, τα ζώα, τα πάντα. Είμαστε σε μια εποχή “θεοποίησης” της επιστημονικής έρευνας και εξίψωσης του ανθρώπινου εγωϊσμού. Νομίζουμε πραγματικά πως είμαστε Θεοί και όλα μας ανήκουν..Μόνοι μας, εμείς οι ίδιο νεκρώνουμε τον εαυτό μας με τις πράξεις μας και η ιστορία που ανέφερες το επιβεβαιώνει.
    Αρκετά διδακτική.
    Σε χαιρετώ
    Thodlak

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s