ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ρεμβόμενος

Ημίφως, κατάνυξη, περισυλλογή. Οι εκκλησίες του κέντρου της Αθήνας έχουν κόσμο. Από την Κυριακή το βραδάκι, και χτες Μεγάλη Δευτέρα ο αέρας πλημμυρίζει μαζί με τα αρώματα από τις νερατζιές και τις λεμονιές από ήχους με λόγια που επιμένουν στην ομολογία της προσωπικής αδυναμίας, λες και όλα σε ωθούν να γίνεις ανθρωπινότερος, να γίνουν ρωγμές στην πανοπλία που φοράμε, να μαλακώσει η ψυχή για να δούμε τον Άλλον, δηλαδή τον άνθρωπο. Να δούμε ότι υπάρχει, τουλάχιστον, ακόμη ένας σαν κι εμάς, που μπορεί να είναι και σε πάρα πολύ χειρότερη θέση από εμάς. Και να κάνουμε κάτι για αυτόν. Αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Συνεχίζουμε να παραμένουμε παγεροί και μοιρολατρικά αδιάφοροι. Και αυτό ομολούμε στις ακολουθίες των ημερών. Νυστάζουμε, τεμπελιάζουμε, είμαστε ασταθείς. Είναι σα να μη βλέπουμε τον Νυμφίο που έρχεται σε μας και για μας. Χάνουμε τον προσανατολισμό μέσα στην ονειροπόληση. Δεν βλέπουμε τον στόχο γιατί δεν έχουμε στόχο. Η επίγνωση αυτή δεν είναι ούτε αυτομαστίγωμα ούτε ευσεβισμός. Είναι η ομολογία ότι δεν μπορούμε να βασιστούμε αποκλειστικά σε εμάς. Όταν μάλιστα ο θάνατος είναι η κοινή πανανθρώπινη μοίρα.

Και για αυτό με συναρπάζει η ιδέα της διαχείρισης του κόσμου που τραγουδήθηκε εχτές το βρἀδυ στους ναούς της ορθοδοξίας. Είμαστε χρήστες των αγαθών και όχι ιδιοκτήτες τους. Είναι όλα χάρισμα. Όπως ο Νυμφίος Χριστός που έρχεται από αγάπη τρελή καταπάνω μας. Να μας κατακτήσει. Και ακριβώς για αυτό οφείλουμε να μοιραζόμαστε με τους άλλους το τάλαντόν μας. Όποιο και να είναι αυτό. Όσα έχουμε.

Δεῦτε πιστοί, ἐπεργασώμεθα προθύμως τῷ Δεσπότῃ·

νέμει γὰρ τοῖς δούλοις τὸν πλοῦτον,

καὶ ἀναλόγως ἕκαστος, πολυπλασιάσωμεν, τὸ τῆς χάριτος τάλαντον.

Ὁ μέν σοφίαν κομιείτω, δι’ ἔργων ἀγαθῶν.

Ὁ δὲ λειτουργίαν λαμπρότητος ἐπιτελείσθω,

κοινωνείτω δὲ τοῦ λόγου, πιστὸς τῷ ἀμυήτῳ,

καὶ σκορπιζέτω τὸν πλοῦτον, πένησιν ἄλλος·

οὕτω γὰρ τὸ δάνειον πολυπλασιάσομεν,

καὶ ὡς οἰκονόμοι πιστοὶ τῆς χάριτος, δεσποτικῆς χαρᾶς ἀξιωθῶμεν·

αὐτῆς ἡμᾶς καταξίωσον, Χριστὲ ὁ Θεός, ὡς φιλάνθρωπος. (Tροπάριο Μ. Τρίτης)

Μου αρέσει αυτή η ιδέα που είναι κόντρα σε κάθε έννοια εμπορευματοποίησης. Δεν μπορώ να ξεχάσω το μήνυμα της φτώχειας που ασπάστηκε ο άγιος Φραγκίσκος, οι ασκητές και αναχωρητές. Αυτός ο αόρατος εμψυχωτής σου λέει δώσε γιατί έχεις ευεργετηθεί. Άρχισε να μοιράζεσαι. Ξεκίνα. Δώσε γιατί χρωστάς όχι στον Θεό αλλά στον άνθρωπο. Δεν ζητά ούτε δηλώσεις, ούτε ομολογίες ούτε σωματική αγνότητα. Σου λέει πολλαπλασίασε τη χάρη που έλαβες και πρόσφερέ την χωρίς αντάλλαγμα και χωρίς διάκριση στον συνάνθρωπό σου. Και, πάλι, μη νοιώσεις σπουδαίος… Ωστόσο, εμείς, πάλι μεταθέτουμε στους άλλους διαρκώς τις ευθύνες. Ναι, η κυβέρνηση, τα κόμματα, ο αρχιεπίσκοπος, οι εκπρόσωποι των θεσμών έχουν ευθύνες. Πολλές και βαριές. Όπως κι εμείς. Πέρα από ενοχικά σύνδρομα πολλοί από μας μένουμε εκτός, μουδιασμένοι από φόβο ή νύστα γιατί θέλουμε να είμαστε τα θύματα ενός συστήματος παραμένοντας «εν καιρώ της εργασίας ρεμβόμενοι»…

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Advertisements

2 thoughts on “ἐν καιρῷ τῆς ἐργασίας ρεμβόμενος

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s