Monthly Archives: April 2010

Ωραία μου αζαλέα!

Είναι το σύμβολο του ζωδίου του τοξότη! Έρχεται από τις Ινδίες και την Ιαπωνία και ανήκει στο γένος των ροδόδενδρων. Μου κόστισε μόνο 10 ευρώ και είναι ήδη διαμορφωμένο δεντράκι. Χρώμα ροζ. Κι αποφάσισα να αποκτήσω ένα αδελφάκι της. Χρώμα κόκκινο.

Παλαιότερα τις έβλεπα και τις σνόμπαρα. Αλλά τελικά, αγάπησα την αζαλέα. Εϊναι τόσο όμορφη που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι είναι αληθινή. Δεν θέλει ιδιαίτερη περιποίηση. Της αρέσει ένα σημείο ημισκιαζόμενο. Χώμα αφράτο, όπως φυτόχωμα ή καστανόχωμα, που να διατηρεί την υγρασία του μεταξύ των ποτισμάτων. Νεράκι, λίπασμα και σίδηρο. Λίγο πολύ έχει ανάγκη τη φροντίδα της γαρδένιας.

Στην Αμερική υπάρχει μια τρέλα με τις αζαλέες με γιορτές και εκδηλώσεις, όπως και ειδικές εταιρείες με λάτρεις του πανέμορφου φυτού, καθώς και σημεία όπου μπορεί κανείς να επισκεφθεί και να μάθει περισσότερα για τις ποικιλίες που υπάρχουν και έχουν καταγραφεί, όπως ο Εθνικός Δενδρολογικός Κήπος (Azalea Collection of the U.S. National Arboretum) στην Washington, DC.

Στο φεστιβάλ αζαλέας στη Βόρεια Καρολίνα έχουμε και στέψη της βασίλισσας, παρελάσεις αρμάτων, αλόγων, αστυνομικίνες με την Mis USA, μαζορέτες, μουσικές εκδηλώσεις,μπάντες και ορχήστρες, πολλά σημαιάκια, στολές, τσίρκο, περιηγήσεις σε κήπους και άλλα νόστιμα. Μοιάζει επαρχιακό, «αμερικάνικο» και κιτς  θα λεγε κάποιος πικρόχολος. Κάτι μεταξύ καρναβαλιού και εθνικής γιορτής. Όμως, έτσι, όπως βλέπω το βιντεάκι σκέφτομαι πως από κάτι πάρα πολύ μικρό και ταπεινό, ένα λουλούδι, μπορεί να στηθεί μία ολόκληρη ιστορία που να αφορά τη φυσιογνωμία και την ταυτότητα της πόλης. Από το μηδέν. Και κυρίως να μετατραπεί ο τόπος αυτός σε προορισμό για ξένους επισκέπτες. Δηλαδή να αναπτυχθεί οικονομικά με τα μέσα που διαθέτει. Και με τις ιστορίες που διηγείται.

Ο τόπος μας δεν έχει ανάγκη την εφεύρεση ιστοριών. Η συνέχεια οίκησης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα είναι κάτι που δελεάζει, με άπειρες ιστορίες από τη μυθολογία μέχρι το ξαναστήσιμο του παρελθόντος στα μουσεία και τις νεώτερες αφηγήσεις για την πόλη. Η Αθήνα μας είναι προορισμός για ξένους επισκέπτες, που συχνά, όμως, (αν όχι τις περισσότερες φορές)  μετατρέπεται σε τραυματική εμπειρία.

Εδώ, στην καρδιά της πόλης, είναι συχνό το φαινόμενο, όταν οι ξένοι βγαίνουν από το αρχαιολογικό μουσείο της Πατησίων (ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς των επισκεπτών στη χώρα) να βάζουν στη μύτη τους μαντήλια και αρωματικά μαντηλάκια για να αμυνθούν από τις οσμές και τη δυσωδία που αποπνέει η περιοχή. Περνάνε απέναντι και το ξενοδοχείο Ακροπόλ με τα σχισμένα πανιά στην πρόσοψη τους υποδέχεται για να περπατήσουν στο πανβρώμικο πεζοδρόμιο, μαύρο από τη λίγδα των σκουπιδοτενεκέδων, σε φάρδος 1,50 περίπου μέτρου. Εκεί, δίπλα βρίσκεται και η στάση του τουριστικού λεωφορείου που βλέπει ο ξένος την Αθήνα από ψηλά. Λίγα μέτρα παραπέρα η εγκατάλειψη του κτηρίου του Πολυτεχνείου είναι προκλητική. Τη μέρα φαντάζει σαν ένας τεράστιος πίνακας αυτοέκφρασης τη νύχτα ένας σκοτεινός χώρος σκιών να τρυπιούνται που προκαλεί φόβο στους περαστικούς όταν πηγαίνουν σπίτι τους. Αφημένο στην τύχη του, χωρίς συντήρηση στην εξωτερική του όψη, είναι ακόμη ένα δείγμα της αδιαφορίας για τα μνημεία της πρωτεύουσας.

Ένας δρόμος παραπάνω το Υπουργείo Πολιτισμού. Δεν ξέρω αν είχε ποτέ τον χρόνο ο κύριος Γερουλάνος να περπατήσει από τη δουλειά του, κατεβαίνοντας την Τοσίτσα να δει ακριβώς το χάλι. Και να συναισθανθεί τι σημαίνει να ζης σε αυτές τις γειτονιές ή να είσαι ένας απλός προσκυνητής του ελληνικού πολιτισμού από μια μακρινή πατρίδα…

Πώς μπορείς να κάνεις πολιτική για τον πολιτισμό ή να μιλάς για τουριστική ανάπτυξη όταν δεν μπορείς να διαχειριστείς με αξιοπρέπεια την εικόνα του κέντρου της πόλης; H οικονομική χρεωκοπία έπεται της πολιτισμικής αφασίας!

Ναί, μέσα στη καρδιά της Αθήνας, είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του τόπου. Το παρελθόν τιμά αποκλειστικά εκείνους που έζησαν, κάποτε, σε αυτά τα χώματα. Στο παρόν, μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας…

Γλυκειά παραίσθηση

Σε προδιαθέτει το κόκκινο βελούδο της κρεβατοκάμαρας. Θα ζήσεις κάτι όμορφο. Κι ας είναι εφιάλτης. Ένας εφιάλτης μπορεί να σε κάνει να γελάσει το χείλι σου. Κι από τρομάρα. Ή μετά από τον φόβο. Γιατί ο συγγραφέας εμπλέκεται κι αυτός στην ιστορία που γράφει για μας. Άραγε, μπορεί να κρατήσει αποστάσεις; Γίνεται συνένοχος ή απλά ηθικολόγος; Αναγνωρίζει μόνο τραγική διάσταση ή αντιλαμβάνεται τα πράγματα στο συναμφότερο, κωμικά και τραγικά μαζί;

Όλοι οι ηθοποιοί παίζουν και τραγουδούν ξαφνιάζοντας ευχάριστα και τους πιο απαιτητικούς θεατές. Το Θέατρο Πορεία με την ώς τώρα διαδρομή του και την καλλιτεχνική του δουλειά αποδεικνύει ότι σέβεται το κοινό του, χωρίς όμως να λαϊκίζει κολακεύοντας ή υποχωρώντας σε γούστα και μαζικές τάσεις.

To έργο του Ευγενίου Λαμπίς (Labiche) περιλαμβάνει 160 έργα και βασίζεται στην παράδοση του βοντβίλ (Vaudeville), σε μια παλιά παράδοση τραγουδιών που πέρασαν στην υπόθεση της κωμωδίας, ώστε τον 19ο αιώνα δημιουργήθηκε ένα καινούργιο είδος, πρόδρομος του μοντέρνου μιούζικαλ. Στα καθ᾽ ημάς ας ειπωθεί γενικά «κωμωδία μετ᾽ ασμάτων». Στις κωμωδίες αυτές τα πάντα ήταν ανακυκλωμένα υλικά. Η υπόθεση είναι απλή, κατανοητή από όλους. Τα τραγούδια βασίζονται σε γνωστές, παλιές μελωδίες. Oι ήρωες είναι άνθρωποι από τις λαϊκές τάξεις. Ο Λαμπίς ανεβάζει στη σκηνή τους αστούς. Και ταυτόχρονα βάζει στο στόχαστρο τις αδυναμίες τους. Αλλά τους αγαπάει. Δεν τους στηλιτεύει για να τους διορθώσει. Είναι αυτό που είναι. Και γελάς με αυτό που είναι. Φυσικά.

Η παράσταση στο Θέατρο Πορεία είναι σα να βλέπεις ταινία του βωβού κινηματογράφου με χρώμα και ήχο. Όχι, όμως, παλαιϊκά… Και με μια μουσική να ωθεί την πλοκή για να εξιχνιαστεί η υπόθεση της οδού Λουρσίν… Ή μήπως οι μουσικοί είναι συνένοχοι στο μυστικό που κρύβεται στην ιστορία και θέλει να μπλέξει και τους θεατές;

Μετά το «Κτήνος στο φεγγάρι» ο Δημήτρης Τάρλοου και η Ταμίλλα Κουλίεβα εμφανίζονται σε δύο ρόλους απαιτήσεων τελείως διαφορετικούς από το ζεύγος των Αρμενίων προσφύγων.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να δείτε την παράσταση. Όσοι έχετε συνηθίσει τη Φριντζήλα σε άλλες δουλειές θα δείτε μια προσέγγιση σε ένα είδος που έχει θεωρηθεί ελαφρό αλλά που έχει διδάξει τους δραματουργούς για το τι σημαίνει καλοφτιαγμένο έργο που απευθύνεται στον πολύ κόσμο. Προορίζεται να κριθεί από την αγορά του θεάματος. Η Φριντζήλα στήνει μια παράσταση καλοκουρδισμένη, ειλικρινά, ευφρόσυνη με τους ηθοποιούς ελεύθερους να αυτοσχεδιάζουν επί σκηνής και βεβαίως να ρισκάρουν ακροβατώντας στον αυτοσχεδιασμό. Ρυθμικοί και αγέρωχοι. Τσαλακωμένοι ή καλοσιδερωμένοι. Πάντως ενθουσιασμένοι, όλοι τους μεταμορφωμένοι μέσα στα κοστούμια του Άγγελου Μέντη. Δημήτρης Τάρλοου (είχε παίξει στην παράσταση του έργου σε σκηνοθεσία του αείμνηστου Τάσου Μπαντή στο Θέατρο Εμπρός), Ταμίλα Κουλίεβα, Ερρίκος Λίτσης, Παναγιώτης Τσεβάς, Μιχάλης Φωτόπουλος, Κώστας Νικολόπουλος. Όλος ο θίασος γίνεται ορχήστρα που σε παρασέρνει με τις μουσικές πολυχρωμίες του Βασίλη Μαντζούκη που παίζονται ζωντανά επί σκηνής. Σε μια χορογραφία που έχει φροντίσει ο ιπτάμενος Αργεντίνος Camilo Bentancor. Η μετάφραση της Νικολέτας Φριντζήλα απίστευτα σύγχρονη!

Είναι μια παράσταση που εξερευνά τον μηχανισμό του θεάτρου, χωρίς να προδίδει το παραμύθι του. Δηλαδή τη μαγεία του! Παράσταση απολαυστική σα μια γλυκειά παραίσθηση. Ιαματική.

Wow!

Άκουσα, δυνατά, από την ξανθιά κοπέλα που προπορευόταν. Σήμερα το πρωί. Μόλις είχε δεχτεί ένα φιλί από αυτόν που τη συνόδευε. Μπαίνω σε ένα μαγαζί να δώσω ένα βιβλίο για φωτοτυπίες.

Μόλις βγαίνω το βλέμμα μου τους αναζητεί! Wow! Tι ενθουσιασμός! Σα να άκουσα να τη φράση: «Ooh, yeah, you’re amazing!»Ήταν ένα διαφορετικό ζευγάρι. Εκείνη εύσωμη. Πολύ! Εκείνος λεπτός. Μάλλον νεώτερος. Και μαύρος! Σοκολατένιος. Περιποιημένος. Δεν ήταν φρικιό ούτε είχε έρθει κατευθείαν από τη φυλή του με τη κελεμπία του. Φορούσε τζην και ίσως είχε τελειώσει σχολείο εδώ. Μπορεί οι δύο τους να υπήρξαν συμμαθητές και να ερωτεύθηκαν σε μια εκδρομή. Ποιος ξέρει!

Τη στιγμή που έρχονται στα αυτιά μου οι λέξεις «you are really cool», την ίδια αυτή στιγμή, είμαι βέβαιος ότι η πρώτη σκέψη των περισσότερων θα ήταν: καλά πώς ταίριαξαν αυτοί οι δύο; Το χω ακούσει πολλές φορές αυτό σαν απορία. Πολλοί αναζητούν στα ζευγάρια που τους παραξενεύουν να ταιριάζουν στην προσωπική τους φαντασίωση. Και όταν δεν το βρίσκουν αναφωνούν: Wow! Αυτός είναι ένας κούκλος και αυτή μια αρκούδα! Και ξανά σε παραλλαγές. Το ξέρουμε. Μάλλον το έχει ψελλίσει ο καθένας μας. Ζηλεύοντας ή νιώθοντας μια υπεροχή.

Ποιος ξέρει που πρωτομίλησαν. Καλά καλά δεν εννόησα τι γλώσσα μιλούσαν. Αλλά το Wow ήταν τόσο ξεκάθαρο. Και ηχηρό. Αισθάνθηκα μια χαρά. Δεν βλέπω συχνά παρέες λευκών με μαύρους. Εσείς πόσους μαύρους ή μαύρες έχετε φίλους; Εγώ κανέναν. Ας αφήσουμε τους υπέρβαρους! Μια κοινωνία που μας θέλει όλους fit και slim οι διαφορετικοί ας κλειστούν στα σπιτάκια τους να μη τους βλέπουμε. Να μην προσβάλλουν την αισθητική των πολλών! Αφόρητος φασισμός. Αλλά είναι η αλήθεια. Διακρίνουμε άγρια. Και βάναυσα! Μόνο τα παιδιά βλέπουν τους συνομηλίκους τους χωρίς πολύπλοκες σκέψεις. Και κυρίως, χωρίς άμυνες. Θέλει προσπάθεια να πάψεις να είσαι ρατσιστής!

Σήμερα το πρωί αυτό που σκέφθηκα μόλις άκουσα το δυνατό Wow της ξανθιάς, υπέρβαρης, αλλά ευχαριστημένης γυναίκας ήταν ότι κανείς δεν χάνεται. Υπάρχει μια οικονομία για όλους. Φτάνει να μη θέλει κανείς να χαθεί. Να μην αυτοαποκλειστεί. Να ψάξει να βρει το ταίρι του. Όπου και όπως μπορεί. Και όπως να είναι εξωτερικά. Με δύο πόδια, με ένα ή με καροτσάκι. Αρτιμελής ή μη. Αρκούδος ή πακιστανός. Νάνος ή τραυλός. Και να μη ντρέπεται να φωνάξει δυνατά το δικό του Wow στη γλώσσα του.

Επιτέλους, Άνοιξις…

Στη βεράντα… Δηλαδή, τί άνοιξη. Σχεδόν καλοκαίρι. Τα άνθη δεν ξέρουν από την άναρχη ανάπτυξη του καπιταλισμού, από εκλογικές πελατείες, από ρουσφέτια και διαφθορά. Τα λουλούδια δεν απέργησαν ούτε φέτος στον κήπο της βεράντας. Μύρισαν και χαμογελούν!