Όλα κανονικά;

Όλοι πήγαν κανονικά στις δουλειές τους. Τα δελτία μετέδιδαν κανονικά τις ειδήσεις και οι δρόμοι είχαν το συνηθισμένο κανονικό μποτιλιάρισμα. Οι κόρνες ηχούσαν κανονικά, δηλαδή άσκοπα και νευρικά. Ο Μπαγκλαντέζος με περίμενε, κανονικά, για να μου καθαρίσει τα τζάμια. Και οι ανάπηροι με τα μωρά ήταν στη θέση τους, κανονικά. Τα πεζοδρόμια, όπως πάντα, βρώμικα από ζώα και άλλα σκουπίδια. Μόνο η ζέστη ήταν μεγαλύτερη σήμερα. Βλέπω με τρόμο 25 βαθμούς! Καλοκαιράκι πιά! Τι ωραία μέρα. Κι ας είχαμε εχτές τέσσερις νεκρούς.

Τον Δεκέμβριο του 2008 ένας έφηβος σκοτώθηκε άδικα. Και όλη η Αθήνα παράλυσε. Τώρα με τόσους νεκρούς όλοι πήγαν κανονικά στις δουλειές τους. Εχτές, έκανα μια βόλτα προς τα κει. Ήταν σαν να είχε γίνει πόλεμος στο κέντρο. Μυρωδιές από καμένα σκουπίδια.  Πιο πέρα τα δακρυγόνα έχουν κάνει μικρά αόρατα νέφη που τρυπάνε τα ρουθούνια… Πιο πάνω μυρίζει σάρκα ανθρώπου. Οι νεκροί θα μπορούσαν να είναι οποιοιδήποτε εργαζόμενοι. Που δεν προκάλεσαν, δεν αψιμάχισαν, δεν σκανδάλισαν, δεν έβρισαν, δεν πρόσβαλαν, δεν αδίκησαν. Η αμαρτία τους ήταν ότι παρέμεναν στον χώρο δουλειάς τους. Ανυποψίαστοι για το ότι ήταν θηράματα ανελέητων κυνηγών. Που δεν έχουν άδεια να κυνηγούν αλλά τους επιτρέπεται το αδιανόητο: να ρημάζουν χωρίς τιμωρία. Κανείς δεν εμπόδισε την επίθεση στην τράπεζα. Όλοι περίμεναν τι θα γίνει. Σίγουρα το παρευρισκόμενο κοινό θα σκέφτηκε: θα πάρει φωτιά ή θα σβήσει; Αλλά κανείς δεν έτρεξε να πιάσει το χέρι που μούσκευε με εύφλεκτα υλικά την πρόσοψη. Κανείς δεν τόλμησε να αντισταθεί στον παραλογισμό που έβλεπε να οπλίζει τον περήφανο οπαδό που «πάλευε» με οργή το σύστημα πυρπολώντας στόχο  της κατεστημένης εξουσίας. Ο ταυρομάχος ποτέ δεν εμποδίζεται από το κοινό του να τραυματίσει θανάσιμα τον ταύρο. Ρισκάρει τη ζωή του κι αν πεθάνει γίνεται μάρτυρας. Η βία και το μίσος αποκτούν αγγελικό επίχρισμα.

Αγνοώ τί έλεγε η συνείδησή τους, πόσο ταραγμένοι ή πόσο ψυχρά επιτέθηκαν αλλά είμαι βέβαιος ότι αυτός ή αυτοί ένιωθαν ότι ανήκουν σε μια ελίτ. Μια τάξη που διεκδικεί το μονοπώλιο της εξέγερσης στο όνομα, τάχα, των καταπιεσμένων. Αυτό που με τρομάζει είναι η ιεραποστολικότητά τους. Η φιλανθρωπία τους είναι η μεταμφίεση για ικανοποίηση του εγώ. Ένας αγώνας για τον άλλον που βασίζεται σε μια φαντασίωση για ανατροπή που δυναμώνει από ένα υπερτροφικό εγώ που υπερασπίζεται ιδέες, όχι ανθρώπους. Αντίθετα, η ανθρώπινη ζωή μπορεί και «μοιραία» να αφανιστεί. Όπως εχτές!

Σήμερα περίμενα να μη δουλέψει κανείς. Να γίνουμε όλοι ένα ποτάμι πένθους διαμαρτυρίας για τον άδικο χαμό των ανθρώπων. Εργαζομένων. Να μια απεργία που θα είχε νόημα. Μόνο που δεν τέθηκε ποτέ. Αντίθετα οι εργατοπατέρες και οι εργατομητέρες λυσσάνε, βαρετά, από χτες να δικαιώσουν τη δική τους στάση: ήταν οι ίδιοι καλά παιδιά και δεν προκλήθηκαν επεισόδια στα μπλοκ τους. Έλα, όμως, που δεν απέτρεψαν τα επεισόδια. Δεν έπιασαν το χέρι αυτού που πυρπολεί ανυπεράσπιστους συμπολίτες. Συναδέλφους, εργαζομένους.

Και τώρα, ξανά, νά στο μυαλό μου στριφογυρίζει ο τίτλος του περίφημου «η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» (Ν. Δήμου). Θυμάμαι τις απίστευτες μαρτυρίες που δεν άφηναν να πλησιάσει η πυροσβεστική να σβήσει τη φωτιά!!!! Είναι δυνατόν τέτοια ξεφτίλα;

Δεν μου αρέσει να γενικεύω, αλλά λέω ευθέως αυτά που μου γεννήθηκαν μόλις ξημέρωσε. Η ελληνική κοινωνία δείχνει την ασκήμια της . Δεν ωραιοποιεί την εικόνα της. Φανερώνει τις πληγές και ανοίγει τα τραύματα, εμφανίζει την παρακμή της και την ασθένειά της. Σημασία έχει η συνείδηση του τι μας συμβαίνει και όχι να φορέσουμε τη μάσκα της ευτυχίας. Nα ομολογήσουμε την αποτυχία μας για να ξεπεραστούν οι προσωπιπές αστοχίες. Nα πούμε ναί, δεν μπορούμε να ονειρευτούμε. Είναι επώδυνη η αυτοκριτική αλλά είναι το μόνο φάρμακο. Να αναρωτηθούμε οι Έλληνες τί μπορούμε να κάνουμε για μας τους ίδιους βγαίνοντας από την αυταρέσκειά μας, για να δημιουργήσουμε ρωγμές στη δυσπιστία που νιώθουμε για τον διπλανό μας. Τον συγκεκριμένο διπλανό μας που έχει όνομα, σάρκα και χαμόγελο. Είμαστε ελεύθεροι να παραμείνουμε δέσμιοι ενός αυτοβασανιστικού παιδισμού που μας καταντάει όχλο, ή να επινοήσουμε νέους τρόπους για να υπάρχουμε στο μέλλον.

2 thoughts on “Όλα κανονικά;

  1. http://tsouknida.blogspot.com/

    κοίταξε εγώ δεν εμπιστεύομαι καθόλου πληροφορίες που μεταδίδουν τα φανερά για μένα πλέον γκεϊμπελικά ιδιωτικά ΜΜΕ.
    Από ότι μου είπαν άνθρωποι που ήταν στην πορεία. Οι περισσότεροι διαδηλωτές (και αυτοί που ήταν κάτω από τις σημαίες των αναρχικών) έτρεξαν να βοηθήσουν, να ειδοποιήσουν την πυροσβεστική και επιτέθηκαν στα κ..παιδα που έσπαγαν και πετούσαν πέτρες.
    Να σημειώσω και αυτό. Στις μέρες μας υπάρχει πολλή οργή. Υπάρχουν επιτήδιοι ( αν μπεις στο ίντερνετ θα δεις) που προσπαθούν να την υφαρπάξουν και να την βάλουν σε αδιέξοδο δρόμο. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει κρίση πολιτικής και συνδικαλιστικής αντιπροσώπευσης και βρίσκουν χώρο και σκαλίζουν περίεργα στοιχεία.
    Κάνω έκληση και από εδώ στους διαδηλωτές να συμμετέχουν μέσα από τις πολιτικές ενώσεις που τις νιώθουν πιο κοντά, έστω και αν διαφωνούν. Και αυτό αν δεν υπάρχει πρωτοβάθμιο σωματείο που να τους καλύπτει.
    Αν ήταν διαφορετικά, θα έπρεπε να γίνεται σήμερα ολονύκτια καθιστική συγκέντρωση με κεριά μπροστά από την Μαρφίν, αλλά δυστυχώς πρέπει να είμαστε μπροστά από την βουλή, όπου υφαρπαγείς της ψήφους μας στήνουν τη ζωή όλων μας στα 6 μέτρα.
    Έτσι το νιώθω. Και γνωρίζω ότι υπήχρε διέξοδος με ρίσκο ναι.
    Αλλά και σε αυτή την λύση υπάρχει μεγάλο ρίσκο, μόνο που είναι από την άλλη την πλευρά.
    Είμαι ιδιωτικός υπάλληλος, ίσως σε καλό πλαίσιο σήμερα (το οποίο βέβαια σε καιρό ύφεσης δεν ξέρω πόσο καλό θα μείνει), αλλά έχω υπάρξει απασχολησιμος για πολύ καιρό. Γνωρίζω τι σημαίνει, αποζημείωση σε περιπτωση απόλυσης. Γνωρίζω τι σημαίνει συλλογική σύμβαση κατώτατος μισθός, γνωρίζω τι σημαίνει αύξηση του ΦΠΑ σε βασικά προϊόντα.
    Δεν υπάρχουν μόνο οι οικονομολόγοι που βγαίνουν στα κανάλια, υπάρχουν τόσοι άλλοι που οχτώ μήνες τώρα, λένε ότι υπάρχει και άλλος δρόμος από αυτόν που πεισματικά ακολουθεί η κυβέρνηση: Της πλήρους συμόρφωσης με τις αγορές. Δυστυχώς η Ελλάδα έχει γίνει κάτι σαν χαράκωμα του πρώτου παγκοσμίου πολέμου ανάμεσα στον κόσμο της εργασίας και στον κόσμο του ανεξέλεγκτου κεφαλαίου.
    Λέω δυστυχώς, θλίβομαι, αλλά στα χαρακώματα δεν μπορούσαν να θάψουν τους νεκρούς τους με όλες τις τιμές

  2. ardalion Post author

    Eϊναι παρήγορο εάν συμβαίνει αυτό που λες να εμποδίζουν όσους πετάνε πέτρες. Eδώ, πάντως, δεν εμποδίστηκε κανείς. Έκαναν αυτό που ήθελαν, όποιοι και να ήταν αυτοί, με την ανοχή των άλλων. Πώς το σκέφτεσαι αυτό; Nα πυρπολεί κάποιος έναν χώρο με ανθρώπους και να κοιτάς εσύ ο παραδίπλα, και μάλιστα ο υποθετικά πολιτικοποιημένος, αποχαυνωμένος…

    Kαι θα ήθελα να είναι διαφορετικά. Όπως το λες: ολονύκτια καθιστική συγκέντρωση με κεριά. Nαι, κάτι τέτοιο θα έδειχνε μια άλλη ευαισθησία.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s