Daily Archives: Sunday, May 16, 2010

Αντίσταση στη φοβία οδήγησης

Μια σύντομη έξοδος για μεσημεριάτικο φαγητό άλλαξε για μία μεγάλη βόλτα στην Αττική. Αθήνα-Παιανία-Καλύβια (στάση)-Σαρωνίδα-Βουλιαγμένη (στάση)-Αθήνα. Με ακόμη τρία άτομα στο αυτοκίνητο είχα μία πολύ καλή ευκαιρία να μην ασχολούμαι με τον φόβο για τις συνθήκες οδήγησης. Επέλεξα να μην περάσω στην Αττική Οδό, όπου συχνά έχω αισθανθεί πίεση από οδηγούς που με ακολουθούν. Έτσι, πήρα τη διαδρομή που ήξερα από παλιά, η οποία δεν έχει αλλάξει καθόλου, παρά μόνο όταν συναντάς εκεί κοντά στα Σπάτα την Αττική Οδό και την πλευρίζεις, είναι κάπως διαφοροποιημένος ο δρόμος. Σε γενικές γραμμές οδηγούσα χαλαρά, η κίνηση ήταν περιορισμένη και δεν υπήρχαν οδηγοί που έτρεχαν ή κόρναραν μανιασμένα… Η φύση ήταν χαρά Θεού, και παρά την αύξηση των σπιτιών στους οικισμούς υπάρχει ακόμη ομορφιά. Λίγο πίεση και αύξηση των καρδιακών παλμών ένιωσα όταν συνάντησα την Αττική Οδό και αυξήθηκαν πολύ τα αυτοκίνητα. Αλλά, ω του θαύματος, δεξιά ακριβώς πήγαιναν με μια σταθερή ταχύτητα γύρω στα 60 τρεις μηχανές που έδειχναν να απολαμβάνουν τη φύση οι οδηγοί τους. Η θέα τους με ηρέμησε και είπα όταν είδα κάποιους να έρχονται στα 2 μέτρα πίσω μου, ορίστε όποιος θέλει να με προσπεράσει ας με προσπεράσει. Εγώ δεν χρειάζεται να πατήσω γκάζι. Μετά τα Καλύβια τα πράγματα ήταν ήρεμα και μόνο σε μια στροφή πριν τη Βάρκιζα ένιωσα ένα μούδιασμα και την αγωνία μην αρχίσει να τρέμει το πόδι μου στο γκάζι. Μέχρι τη Βουλιαγμένη όλα καλά, και μετά έως το κέντρο μια χαρά.

Τώρα, ξανασκέφτομαι τι με τρομάζει. Λέω:

  1. Οι μεγάλες ταχύτητες των άλλων οδηγών, όταν μάλιστα δεν τηρούν τη σήμανση των οδών.
  2. Οι λάθος  προσπεράσεις από δεξιά που δεν μπορείς να εκτιμήσεις και να προβλέψεις πάντα.
  3. Η μη τήρηση της απόστασης ασφαλείας από όσους έρχονται.
  4. Η ψυχολογική πίεση να τρέξεις ή να πας αμέσως δεξιά από κάποιον που ακολουθεί, ενώ θα μπορούσε ο ίδιος να πάει στην αριστερή λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας.

Και τι με κάνει να νοιώθω ποιο ήρεμα:

Να μην κοιτάω συχνά στον κεντρικό καθρέφτη. Νομίζω ότι το κόλλημα στο τι συμβαίνει πίσω, σε όσους έρχονται αυξάνει την αγωνία για το τι πρέπει να κάνεις ή να μην κάνεις. Σήμερα αντιλήφθηκα ξανά ότι εάν διακόπτω τη θέαση των αυτοκινήτων που έρχονται τα πράγματα είναι καλύτερα. Μιλάω κυρίως για τον κεντρικό καθρέφτη και λιγότερο για τους άλλους δύο. Τονίζω, όμως: να τη μειώνω τη θέα των ερχομένων αυτοκινήτων και όχι να την αγνοώ…