Εν καμίνω

Απογοητευμένος από την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, παρακολουθώ όσο μπορώ τους δύο βασικούς υποψήφιους δημάρχους της Αθήνας. Από τη μιά, ο Κακλαμάνης αυτάρεσκα μιλάει για το κοινωνικό παντοπωλείο και για τα συσσίτια του Δήμου, μια πρακτική που με κάνει να σκεφτώ πως είναι ένα άλλοθι σε μια σειρά από αμέλειες και τη βιωμένη αδιαφορία που γνωρίζουμε όσοι κατοικούμε από τα Πατήσια έως τα Εξάρχεια και από το ιστορικό κέντρο μέχρι το Μεταξουργείο. Έχω γράψει κατά καιρούς για τη βρωμιά των πεζοδρομίων και τη ντροπή που έχω νιώσει για σημεία-κλειδιά της Αθήνας όπως είναι η περιοχή του Μουσείου που θα έπρεπε να αστράφτει από καθαριότητα, όταν επισκέπτονται τον χώρο καθημερινά εκατοντάδες ξένοι προσκυνητές των αρχαίων θησαυρών. Στην Τοσίτσα το εμπόριο και παρεμπόριο ουσιών οργιάζει με το γκέτο των ανθρώπων-σκιών, και το Πολυτεχνείο δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί από κάθε φροντίδα για την εικόνα του. Δυστυχώς, η Αθήνα δεν έχει αλλάξει πρόσωπο στην τελευταία δημαρχία του Κακλαμάνη. Μέρα με τη μέρα όσοι έχουμε απομείνει στην καρδιά της πρωτεύουσας ξέρουμε ότι δεν αλλάζει τίποτα προς το καλύτερο. Τα αμάξια συνεχίζουν να παρκάρουν όπου θέλουν, ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια. Οι οδηγοί μηχανών νομίζουν πως είναι δικαίωμά τους να καβαλάνε κορνάροντας όπου τους βολεύει. Τα σχολεία για τα οποία έχει άμεση σχέση η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν το μαύρο τους το χάλι. Και όλοι αντιλαμβανόμαστε πως ο Δήμαρχος δεν είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Η στέρηση του δικαιώματος στους κατοίκους που θέλουν να απολαύσουν τη ζωή στο κέντρο χωρίς να έχουν το αίσθημα του τρόμου και της ανασφάλειας, μέσα σε συνθήκες υγιεινής, είναι και βασική ευθύνη του Δημάρχου. Οι στρατιές επαιτών που εκβιάζουν το συναίσθημα των περαστικών, στολίζοντας ως γλυπτά της ντροπής μας όλα τα κεντρικά σημεία, είναι πλέον το σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης. Από κοντά τα ανθρώπινα ερείπια που εκλιπαρούν για 50 λεπτά για να συμπληρώσουν το ποσό που χρειάζονται για να αγοράσουν σε ενδοφλέβια δόση τον θάνατο. Ή άνθρωποι που κυκλοφορούν δημόσια με ένα μπουκάλι μπύρα σα να βρίσκονται στο σπίτι τους.

Από την άλλη, άκουσα τον Γιώργο Καμίνη να μιλάει στην Πρώτη Γραμμή για το κέντρο και αισθάνομαι ότι μιλάει επί της ουσίας, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, και μέσα από την επικοινωνία με τους Αθηναίους για το τί συμβαίνει. Μιλάει διαρκώς για όρια που θέτει ο ίδιος ο νόμος και το σύνταγμα. Όρια που αφορούν όχι μόνο τους πολίτες αλλά και τους δημοτικούς άρχοντες. Kριτικάρει αυστηρά την ελεημοσύνη ως πρακτική της Δημοτικής Αρχής και αναφέρεται σε κοινωνικό δίκτυο πρόνοιας, έχει δε άποψη για τη στέγαση των αστέγων σε άδεια κτήρια. Μου φαίνεται ορθολογιστής και δείχνει νοικοκύρης. Στην αρχή του λόγου του νομίζεις ότι έχει τρακ, αλλά σταδιακά δυναμώνει τους τόνους της φωνής του, διατηρώντας την ψυχραιμία του. Είναι πειστικός. Έχει άποψη και μιλάει χωρίς να κολακεύει. Το κείμενο για την κατάσταση του ιστορικού αθηναϊκού κέντρου, όσο βρισκόταν ο Καμίνης στην υπηρεσία του Συνηγόρου του Πολίτη, πιστεύω πως είναι η πιο ουσιαστική δημόσια παρέμβαση που έχει γίνει για την κατανομή ευθυνών και για το δέον γενέσθαι ώστε να αλλάξει η θλιβερή εικόνα γύρω από την Ομόνοια. Ο Καμίνης είναι ένα πρόσωπο που μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο οικείο. Θα συνεχίσω να τον αναζητώ για να τον ακούω με ενδιαφέρον για το μέλλον της πρωτεύουσας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s