Monthly Archives: November 2010

Με την πόρτα μισάνοιχτη

Περιμένουν τον ταχυδρόμο, σφίγγοντας τα χείλη. Με αγωνία. Είναι άνθρωποι απλοί, που ζουν σε μικρά χαμηλά σπιτάκια σε φτωχογειτονιές και ένιωθαν την ευεργεσία από την επιδότηση ενοικίου που έχει θεσπιστεί εδώ και κάποια χρόνια και την παρέχει ο ΟΕΚ.

Άνθρωποι που ζουν σε οικογένειες, χαμηλόμισθοι, συχνά καταμόναχοι. Άλλοι  συντηρούν ανέργους. Εάν τους ρωτήσεις δεν έχουν άποψη για το μνημόνιο. Δεν μπορούν να προφέρουν τη λέξη ΦΠΑ και ούτε γνωρίζουν πολλά για την πολιτική αρένα. Ζουν σε μια καθημερινότητα του μικρόκοσμού τους: γειτονιά, λαϊκή αγορά, παγκάκι πλατείας, εκδρομές του Δήμου, ίσως ένα καφεδάκι στο ΚΑΠΗ. Και όλη αυτή τη χρονιά που κλείνει σε έναν μήνα, χωρίς να έχουν ποτέ οι ίδιοι μια προσωπική ενημέρωση, βιώνουν την περιφρόνηση και την αδιαφορία από το κράτος, περιμένοντας ακόμη στη μισάνοιχτη πόρτα του σπιτιού τους το βοήθημα και όχι ελεημοσύνη. Η επιδότηση ενοικίου δίνεται σε ανθρώπους που έχουν δουλέψει και έχουν καταβάλει εισφορές υπέρ ΟΕΚ και έχουν χαμηλότατα εισοδήματα.

Όλοι αυτοί ζουν και θέλουν να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια έχουν δε αντικειμενικά ανάγκη την ενίσχυση, αφού δεν είχαν επωφεληθεί με κανένα άλλο πρόγραμμα του ΟΕΚ. Και τη δικαιούνται, σύμφωνα με όσα τους είχαν εξαγγελθεί στο σχετικό Πρόγραμμα του 2009.

Μια ελπίδα για όλους αυτούς τους συμπολίτες μας διαφαίνεται σε χθεσινό δελτίο τύπου που εκδόθηκε μετά από συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας: ανακοινώθηκε πως θα γίνουν γνωστά τον Ιανουάριο τα νέα προγράμματα που αφορούν δάνεια για κατοικία και επιδόματα.

Μεταξύ των άλλων ανακοινώθηκε πως αποφασίστηκε:

Η καταβολή στο επόμενο διάστημα του επιδόματος ενοικίου σε όλους τους δικαιούχους που δεν το έχουν λάβει.

Δυστυχώς, δεν προσδιορίζεται περισσότερο ποια είναι αυτά τα όρια του «επόμενου διαστήματος». Και βέβαια ούτε λέξη για νέες αιτήσεις επιδότησης του χρόνου που πέρασε…

Από όσο έχω παρακολουθήσει το θέμα που καίει πολλούς ουσιαστικά ανανεώθηκε μια υπόσχεση που είχε δοθεί τον Μάιο, όταν μια ανακοίνωση μιλούσε για «χρονική υστέρηση». Από κει και πέρα σιωπή… για έξι μήνες. Μέχρι χτες! Και πάντα με όσες πληροφορίες έχω.  Όπως σωστά έχει επισημανθεί στην ανακοίνωση δεν αναφέρεται από πού θα αντληθούν τα χρήματα και τα κονδύλια.

Το παράξενο σε όλη την ιστορία είναι πως στην απόφαση σημειώνεται: «Η ηλεκτρονική παρακολούθηση της πορείας των αιτήσεων, καθώς και η ηλεκτρονική διασύνδεση με συναρμόδιους φορείς, Ι.Κ.Α. – Ο.Α.Ε.Δ. – Δ.Ο.Υ. – Εθνικό Δημοτολόγιο, με σκοπό την καλύτερη εξυπηρέτηση του πολίτη και την ενίσχυση της διαφάνειας.»

Είναι παράξενο και προκλητικό το τελευταίο γιατί όλες οι αιτήσεις επιδότησης ενοικίου του 2009 έγιναν ηλεκτρονικά στα ΚΕΠ και αφού ελέγχθηκαν σχολαστικά τα σχετικά δικαιολογητικά. Η ειρωνεία είναι πως μια απλή ιντερνετική επίσκεψη στον ΟΕΚ δείχνει να έχει κατεβάσει ρολλά και να είναι σε αδράνεια εδώ και έναν χρόνο. Στον σχετικό ιστότοπο η τελευταία ανακοίνωση μέχρι σήμερα αφορά τη σύνθεση του νέου Διοικητικού του Συμβουλίου.

Ο ΟΕΚ μοιάζει να είναι σε αδράνεια εφόσον η τελευταία του ανακοίνωση είναι η σύνθεση του νέου ΔΣ του Οργανισμού τον Μάιο του 2010.

Ο ιστότοπος μοιάζει να είναι φάντασμα και να μην έχει αλλάξει κάτι από τότε που είχα γράψει ξανά για το θέμα στο κείμενο  Στα όρια της πενίας και της επαιτείας. Με αφορμή την καθυστέρηση καταβολής της επιδότησης ενοικίου.

Έχασε τη μάχη για τη ζωή ο Αιμίλιος Μεταξόπουλος

Λίγες ώρες μετά την απόφαση του δικαστηρίου που επέτρεπε στον πρώην πρύτανη του Παντείου να μεταβεί στη Γερμανία προκειμένου να αντιμετωπίσει τα κρίσιμα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν εδώ και χρόνια. Αυτή η ανατροπή είναι και η ειρωνεία στην ιστορία του!

Διαβάζω το βιογραφικό του στο αυτί ενός βιβλίου του:

Γεννήθηκε στις 26.10.1955 στην Aθήνα. Σπουδές: πολιτικές επιστήμες, φιλοσοφία, επιστημολογία. Facolta di Scienze Politiche «Cesare Alfieri» (Φλωρεντία) και Universite de Paris I – Pantheon (Σορβόνη). Διετέλεσε επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Δίδαξε επίσης στο Πανεπιστήμιο Φλωρεντίας. Διετέλεσε δύο φορές αντιπρύτανης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, όπου από το 1995 είναι πρύτανης. Xρημάτισε μέλος του Eθνικού Συμβουλίου Pαδιοτηλεόρασης και είναι επί του παρόντος γενικός γραμματέας του Iδρύματος Eλληνικού Πολιτισμού. Tα δημοσιεύματά του στην ελληνική, γαλλική, αγγλική και ιταλική γλώσσα περιλαμβάνουν πολυάριθμα άρθρα σε ελληνικά και ξένα επιστημονικά περιοδικά, επιστημονικές μονογραφίες, τα βιβλία Σύμβαση και Aλήθεια, Πολιτικός Σκεπτικισμός, καθώς και συγγραφικές συμμετοχές σε συλλογικούς τόμους στις HΠA και τη Γαλλία. Yπήρξε εκδότης και διευθυντής του περιοδικού Θεωρία και Kοινωνία (εκδ. «Γνώση»). Aρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο και περιοδικό Tύπο.

Λαμπρές σπουδές. Ήταν μόλις 40 ετών όταν εκλέχτηκε πρύτανης στο Πάντειο.

Αιμίλιος Μεταξόπουλος, 1955-2010.

Δεν είμαι εκείνος που μπορεί να αξιολογήσει το έργο του και την παρουσία του στην επιστημονική κοινότητα. Υπάρχουν αρμόδιοι στα αντικείμενά του. Υπάρχουν και οι φοιτητές του. Και βέβαια υπάρχουν οι συγγραφές του. Πάντως τον θυμάμαι λαμπερό και γεμάτο ενέργεια να μιλάει και να εκθέτει τις απόψεις του. Ως μέσος αναγνώστης, τώρα διαβάζω από το βιβλίο του Αυτοσυντήρηση, πόλεμος πολιτική και ανακαλύπτω έναν λόγο ευθύ, φρέσκο, γοητευτικό, προσωπικό και σκέψεις που είναι επίκαιρες. Πατάει στην κατακτημένη γνώση, δεν διστάζει να κάνει κριτική σε τρέχουσες απόψεις. Είναι ο λόγος ενός διανοούμενου που συνομιλεί με την ιστορία και το παρόν. Σημειώνω μερικά θραύσματα:

Ο χαρτοπαικτικός καπιταλισμός των χρηματιστηρίων ευλόγως μεταστοιχειώνεται σε κουλτούρα των λογοπαιγνίων.

Η φιλοσοφική σκέψη του 20ού αιώνα, σε ορισμένες από τις σημαντικότερες εκδοχές της, υποκατέστησε τα πράγματα με τις λέξεις και τούτο είχε μοιραίες συνέπειες. Όταν, για παράδειγμα, ρήσεις όπως εκείνη του Foucault για τον θάνατο του υποκειμένου -αν υποτεθεί ότι υπήρξε ποτέ ιστορικά το «υποκείμενο» της λογοκεντρικής παράδοσης- εκλαμβάνονταν τοις μετρητοίς, για να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι οι έμβιοι άνθρωποι μπορούν να ιδωθούν ως απλά λειτουργικά στοιχεία ενός συστήματος γραφής, ενός κειμένου και των αναγνώσεων ή επαναγνώσεών του. Ούτε η γλώσσα συπεριλαμβάνει τα πάντα ούτε η γραφή, προφανώς, συμπεριλαμβάνει τη γλώσσα. Ο πόλεμος, η παραγωγή, το σεξ δεν είναι μόνο γλώσσα ή γραφή, ούτε γίνονται κατανοητά μέσω κάποιας έννοιας της γλώσσας ή της γραφής. Έστω κι αν οτιδήποτε αποφανθούμε περί αυτών τοποοθετείται κατ᾽ ανάγκην στο εσωτερικό ενός γλωσσικού συστήματος το οποίο, με τη σειρά του, δομείται σε συνάρτηση σε συνάρτηση με μια κοσμοεικόνα. Είναι όσα, με το όνομα αυτό, αντιλαμβάνονται οι ζωντανοί, ένσαρκοι άνθρωποι όταν πολεμούν, παράγουν, συνουσιάζονται ή γράφουν. Όταν όμως μάχονται σώμα με σώμα, το αίμα τους «γράφει» ίσως την Ιστορία, αλλά δεν τη γράφει σε γραφήματα ή σε φωνήματα: την πράττει. Με τις λέξεις εκφράζει όσα ήδη «γράφτηκαν», ερήμην λέξεων, και είναι εναποτειθεμένα στα νεκροταφεία και στα ιστορικά αναγνώσματα.

Ο μεταμοντερνισμός είναι και αυτός ο παροξυσμός θρησκοληψίας, δίπλα στα gay and lesbian studies και στις πολιτισμικές σπουδές, στην αγωνία για την «ποιότητα ζωής», στη χορτοφαγία, στον «μαζικό αθλητισμό», στα συνοικιακά γυμναστήρια διακίνησης αναβολικών και φουσκωτών, στα λογοπαίγνια του Derrida, στην αναίμακτη «τρομοκρατία» του Baudrillard, στην «εννοιακή τέχνη» ή τις κατασκευές του Meuys, στα kitsch φυλαχτά των γύφτων στα πανηγύρια του Αγίου Σπυρίδωνος, στο βιντεοκλίπ με το βαθύ φιλί της Madonna στην Britney , στα ανέκδοτα από άμβωνος του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου και στις κολεξιόν του Ishey Miyake, κοντά στα τρεμώδη «λαϊκά αναγνώσματα» του Paolo Coelho. Ακριβώς επειδή ο μεταμοντερνισμός είναι το σύνολο των ηγεμονικών πολιτισμικών εκφράσεων της μαζικοδημοκρατικής κοινωνίας, εντός του αναλυτικού-συνδυαστικού σχήματος σκέψης. Ο καθρέφτης, με άλλα λόγια, της κυρίαρχης μετανεωτερικής κοινωνίας: του μαζικοδημοκρατικού πολτού. Μέσα σε αυτόν ο πορτιέρης του club, ο πανεπιστημιακός, ο πολιτικός, ο ιερωμένος, η τραγουδίστρια-εταίρα, ο ποδοσφαιριστής που φορά τα string (κατά Ηλία Πετρόπουλο, «κουραδοκόφτις) της συζύγου του και ο τραπεζίτης συμψηφίζονται στο ουτιδανό, στη μηδαμινότητα του κενού και νεκρού χρόνου της μετανεωτερικότητας. Σε ένα χαρίεν και γλυκανάλατο μαυσωλείο ιδεών και αισθημάτων.

Η ανάδυση των νέων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ασιατικών, θα επαναφέρει στο προσκήνιο το ύψιστο πρόβλημα της σπάνης των αγαθών, πρωτίστως των υδάτινων πόρων, και το ευρωπαϊκό γραφειοκρατικό-τελωνειακό μόρφωμα πιθανότατα θα εξαφανισθεί μέσα στον ανεμοστρόβιλο της πλανητικής πάλης των στερημένων για τον αφανισμό του Εχθρού. Όπως εἰχε προβλέψει ο Κονδύλης, ο 21ος αιώνας θα είναι ενδεχομένως ακόμα αγριότερος και αιματηρότερος από τον 20ό.

Η Ιστορία είναι πάντα έκπληξη, γιατί υπακούει αποκλειστικά στους νόμους της ισχύος, η φαινομενολογία των οποίων είναι ενδιάθετα ανομική – και με αυτήν την περίπου αυταπόδεικτη αλήθεια δεν αμφισβητούμε μόνο το τέλος της Ιστορίας, αλλά και την ιδέα μιας τελολογικά προσδιορισμένης Ιστορίας.

Εξαιρετικά σύγχρονο αλλά και παρά πέρα διαχρονικό ακούγεται η καταληκτήρια πρόταση: Στην Ιστορία το πραγματικό επίκαιρο ποτέ δεν ήταν της μόδας.

Στη δίκη που θα γίνει 21 Φεβρουαρίου 2011 ο Αιμίλιος Μεταξόπουλος δεν θα είναι ενώπιον των ανθρώπινων δικαστών του. Θα είναι αλλού… Και ίσως δικαιωμένος.  Ο Θεός ας τον αναπαύσει!

Βιβλία του Αιμίλου Μεταξόπουλου (επιλογή)

L’ epistemologie de Hobbes: Materialisme et conventionnalisme positiviste après 1650. France, Universite de Paris I Pantheon Sorbonne, 1982.
Σύμβαση και αλήθεια : περιπέτειες της σύγχρονης επιστημολογίας από τη θέση του Duhem έως τη μεθοδολογία του Lakatos. Αθήνα : Παπαζήσης 1988.
Λεβιάθαν: Η ύλη,μορφή και εξουσία μιας εκκλησιαστικής και λαϊκής πολιτικής κοινότητας. Αθήνα : Γνώση 1989.
Πολιτικός σκεπτικισμός : ο μύθος του θεμελίου. Αθήνα : Οδυσσέας 1991.
Περιπλανήσεις και εμμονές. Αθήνα : Λιβάνη c1997.
Αυτοσυντήρηση, πόλεμος, πολιτική. Όψεις του μετανεωτερικού κόσμου υπό το φως της θεωρίας της κοσμοκατασκευής. Αθήνα: Λιβάνη 2005.

Αρθρογραφία για τον Αιμίλιο Μεταξόπουλο

Φωτεινή Τσαλίκογλου, «Αιμίλιος Μεταξόπουλος», Το Βήμα, 23/10/2010.

Στάθης, «Αιμίλιος Μεταξόπουλος, ένας φίλος…». Ελευθεροτυπία, 24/10/2010.

Nίκος Δήμου, «Αντίο Αιμίλιε». Blog Doncat.



Εμψύχωσις

Στην εξαιρετικική αφήγηση της Γένεσης (Β´ 7) με τον Θεό-καλλιτέχνη ο άνθρωπος αφού πλάστηκε από πηλό παραμένει σαν ένα στατικό άγαλμα. Χρειάζεται κάτι ακόμα για να υπάρξει: την ψυχή.

Ο παλαιός Αδάμ στέκεται στο ίδιο ύψος με τον νέο Αδάμ, ενώ η Ψυχή πετάει για να αγκαλιάσει τον άνθρωπο. Έτσι, ζωντανεύει το σώμα. Μετά τον θάνατο η Ψυχή επανέρχεται μόνο στο αναστημένο ανθρώπινο σώμα. Η μορφή της Ψυχής με τις φτερούγες κατάγεται από αρχαία πρότυπα. Άγιος Μάρκος Βενετίας, 13ος αιώνας.

Στην εκπληκτική ψηφιδωτή παράσταση από τον νάρθηκα του Αγίου Μάρκου στη Βενετία ο Θεός με την εικόνα του Ιησού Χριστού αντικρίζει την εικόνα του, τον άνθρωπο, στον οποίο έχει φυσήξει πνοή ζωής. Σε αυτό το αέρινο φύσημα εμφανίζεται η φτερωτή μορφή της ψυχής που πηγαίνει να κατοικήσει στο ανθρώπινο σώμα. Tην κρατάει ακόμη ο Χριστός και εκείνη ήδη αγκαλιάζει το ανθρώπινο κορμί. Τότε και μόνο τότε ο άνθρωπος θα γίνει «ψυχή ζώσα». Και θα έχει το ιδιαίτερο προνόμιο να είναι ο «πρωτότοκος πάσης της κτίσεως».

Η ψυχή σημαίνει ζωή για τον άνθρωπο αλλά η πηγή της είναι άλλη. Είναι το πνεύμα. Το πνεύμα του Θεού. Από εδώ κατάγεται ο άνθρωπος που σαν ένας άλλος μικρόκοσμος έχει τοποθετηθεί στη γη, σύμφωνα με τον Γρηγόριο τον Θεολόγο: «οἷόν τινα κόσμον ἕτερον ἐν μικρῷ μέγαν ἐπὶ γῆς ἵστησιν, ἄγγελον ἄλλον, προσκυνητὴ μικτόν, ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως, μύστην τῆς νοουμένης, βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς, βασιλευόμενον ἄνωθεν…» (Λόγος 45, Εἰς τὸ Ἅγιον Πάσχα)

Σε παραστάσεις της Πομπηίας ο Έρωτας σφιχταγκαλιάζει την Ψυχή και τη φιλάει. Σαν ένας θεατής της σκηνής του Αγίου Μάρκου δεν θεωρώ απίθανο αυτή η πνοή ζωής που φέρει η Ψυχή αγγίζοντας το υλικό σώμα του προπάτορα Αδάμ να δόθηκε με ένα φιλί. Για άλλη μια φορά το κάλλος, ο έρωτας και ο κόσμος συμπλέκονται αρμονικά δοξολογώντας τη σοφία του δημιουργού.

Η Αθήνα χάνει τα σύμβολά της

Με αυτόν τον εύστοχο τίτλο δημοσιεύεται στην πρώτη σελίδα του τμήματος «Τέχνες και Γράμματα» της σημερινής Καθημερινής άρθρο του Δημήτρη Ρηγόπουλου. Στο επίκεντρο του κειμένου είναι το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με τον πεζόδρομο της Τοσίτσα, στέκι μέρας και νύχτας εθισμένων ατόμων, καθώς και ο χώρος των Προπυλαίων στην οδό Πανεπιστημίου, ένα σκηνικό παζαριού, όπου τις μέρες αυτές η κατάληψη των χώρων ξεπέρασε κάθε όριο. Προσωπικά δεν μπορώ να αντιληφθώ πως δόθηκε άδεια στον συνδυασμό της κυρίας Πορτάλιου «Ανοιχτή Πόλη» ο συγκεκριμένος χώρος για να στήσει το παράπηγμα με τις κομματικές εξαγγελίες, αφίσες κλπ. Με την ίδια λογική γιατί να μη δοθεί σε άλλα κόμματα ο χώρος μπροστά από το κοινοβούλιο ή η είσοδος της αρχαίας αγοράς που έχει και πολύ κίνηση; Νομίζω ότι η απόφαση ήταν της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Μέγα σφάλμα. Και ντροπή. Και κυρίως το στήσιμο των εκλογικών γραφείων εκεί δείχνει και μια αντίληψη για την εικόνα της Αθήνας και την απουσία μιας αισθητικής. Λες και ο χώρος εκεί, μπροστά στην Ακαδημία, το Πανεπιστήμιο και τη Βιβλιοθήκη, ανήκουν σε κάποιους.

Ακολουθεί το κείμενο του Δ. Ρηγόπουλου.

Είναι η απόλυτη αυτοκαταστροφή για μια ιστορική πρωτεύουσα. Το πρώτο της μουσείο, το μουσείο με τη μεγαλύτερη συλλογή κλασικών αρχαιοτήτων σε ολόκληρο τον κόσμο, περικυκλωμένο από εικόνες αποτρόπαιες, αδιανόητες για χιλιάδες Αθηναίους και τουρίστες, που δεν μπορούν να πιστέψουν όσα βλέπουν μέρα μεσημέρι στην οδό Πατησίων.

Ο πεζόδρομος της οδού Τοσίτσα, λίγα μέτρα από την είσοδο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, έχει μετατραπεί εδώ και μήνες σε στέκι τοξικομανών. Δεκάδες απελπισμένοι άνθρωποι περιμένουν τη δόση τους, προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους, κάνουν την ανάγκη τους ανάμεσα στους θάμνους, κοιμούνται στα παγκάκια.

Η οδός Τοσίτσα καταλήγει στην οδό Μπουμπουλίνας, εκεί όπου βρίσκεται η έδρα του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Θα περίμενε κανείς ότι η ακραία υποβάθμιση της οδού Τοσίτσα, σε σημείο τεράστιας τουριστικής σημασίας, θα κινητοποιούσε άμεσα το αρμόδιο υπουργείο και, φυσικά, την κυβέρνηση.

Αν η κλειστή Ακρόπολη για μία ή δύο ημέρες συνιστά (δικαίως) μείζον ζήτημα, γιατί δεν είναι ζήτημα η εγκατάλειψη του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου σε ένα περιβάλλον ανθρώπινης εξαθλίωσης;

Ζητήσαμε από τον υπουργό Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλο Γερουλάνο τις απόψεις του. Χωρίς αποτέλεσμα. Επομένως, δεν θα μάθουμε ούτε αν σκοπεύει να δράσει ο ίδιος ή κάποιος συνάδελφός του υπουργός και στην περίπτωση μιας ακόμα αθηναϊκής τραγωδίας, εδώ ευτυχώς μόνον αισθητικού περιεχομένου: στη μετατροπή της Αθηναϊκής Τριλογίας, του κορυφαίου συνόλου της νεοκλασικής Αθήνας, επί της Πανεπιστημίου, σε υπαίθριο παζάρι.

Tο άγος της οδού Τοσίτσα

Ποτέ η διαδρομή μέχρι το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο δεν ήταν ειδυλλιακός περίπατος. Η οδός Πατησίων είναι εδώ και πολλά χρόνια βουλιαγμένη σε περιβάλλον αστικής παρακμής. Αλλά μέσα στο 2010 προστέθηκε το άγος της οδού Τοσίτσα.

Είναι γνωστό πως τους τελευταίους μήνες, αμέσως μετά την πρωτοβουλία των κατοίκων των Εξαρχείων να ανακτήσουν την πλατεία τους, ο πεζόδρομος ανάμεσα στο Εθνικό Mετσόβιο Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο έχει μετατραπεί σε υπαίθριο στέκι χρήσης και εμπορίας ναρκωτικών ουσιών. Οποια ώρα και να περάσεις, μέρα και νύχτα, πρέπει να οπλιστείς με πολύ κουράγιο, όχι για να διασχίσεις την περιοχή, αλλά απλώς για να κρατήσεις το βλέμμα σου περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα.

Κι αν εμείς είμαστε στοιχειωδώς προετοιμασμένοι (από τα μέσα ενημέρωσης, τους φίλους και τους γνωστούς μας), φανταστείτε το σοκ των χιλιάδων ξένων τουριστών που βαδίζουν αμέριμνοι στην οδό Πατησιών λίγα μέτρα πριν να φτάσουν στο Αρχαιολογικό Μουσείο.

Και όμως. Μήνες μετά τη σταθερή κατάληψη της Τοσίτσα από δεκάδες απελπισμένους ανθρώπους, τίποτα δεν φαίνεται να αλλάζει. Μέσα σε αυτό το διάστημα υπήρξε μόνο μία συντονισμένη επιχείρηση της Ελληνικής Αστυνομίας (στις 12 Σεπτεμβρίου). Συνελήφθησαν 55 άτομα για εμπορία ναρκωτικών και οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα. Σήμερα 30 εξ αυτών βρίσκονται προφυλακισμένοι.

Αλλά η επιχείρηση δεν άλλαξε την κατάσταση. Λογικά ο διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, Νίκος Καλτσάς, ακούγεται απελπισμένος. Κι επισημαίνει πως το πρόβλημα δεν είναι μόνο η χρήση ναρκωτικών: «Η πολύωρη παραμονή των ανθρώπων αυτών στον πεζόδρομο τον έχει μετατρέψει σε υπαίθριο αποχωρητήριο, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Τα βράδια κοιμούνται άστεγοι». Η πολλαπλώς προβληματική κατάσταση ενθαρρύνει επιπλέον υποβάθμιση, υποστηρίζει ο διευθυντής του ΕΑΜ. «Στη συμβολή της Τοσίτσα με την οδό Μπουμπουλίνας βλέπεις συχνά ξεχειλισμένους κάδους απορριμμάτων, διότι η αποκομιδή τους είναι πλημμελής».

Και η λίστα των προβλημάτων δεν σταματάει εδώ. Πριν από δύο εβδομάδες παρατηρήσαμε αμάζευτα σκουπίδια ακόμα και στον κήπο του Μουσείου. «Αυτό συνέβη γιατί έληξε η σύμβαση με την εταιρεία καθαρισμού», εξηγεί ο κ. Καλτσάς. «Σήμερα παρακάλεσα τις καθαρίστριες και τους εργατοτεχνίτες να βγουν στον κήπο και να καθαρίσουν. Ερχεται Σαββατοκύριακο και δεν μπορούσαμε να υποδεχθούμε κόσμο σε αυτήν την κατάσταση»…

Τριλογία ευτελισμού

Την εβδομάδα πριν από τις εκλογές ο χώρος των Προπυλαίων του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ακαδημίας έπιασε σχεδόν πάτο. Το υπαίθριο παζάρι κατά μήκος της Πανεπιστημίου και της Ρήγα Φεραίου συμπληρώθηκε από την παρουσία Ιρανών πολιτικών προσφύγων και τα εκλογικά περίπτερα δημοτικών συνδυασμών.

Παζάρι στα Προπύλαια.

Ο συγγραφέας και ακαδημαϊκός Θανάσης Βαλτινός πιστεύει ότι, για να μην αλλάζει κάτι, η κατάσταση ανταποκρίνεται στο γούστο των αρχόντων μας. «Είναι προφανές πως κάθε άνθρωπος αισθάνεται συμπάθεια για τους πρόσφυγες του Ιράν, αλλά για όνομα του Θεού!» Ο συνάδελφός του στην Ακαδημία Αθηνών, καθηγητής Γενετικής Κώστας Κριμπάς, ακούγεται περισσότερο απογοητευμένος παρά εξοργισμένος. «Η Ακαδημία Αθηνών έχει απευθύνει συνεχείς ενοχλήσεις στις Αρχές, αλλά αυτές αδιαφορούν».

Η κατάσταση στην Αθηναϊκή Τριλογία γίνεται πολύ δύσκολη τα απογεύματα της Παρασκευής και τα Σαββατοκύριακα. Από την αστυνομία ακούμε για άλλη μια φορά όσα ήδη γνωρίζουμε. «Ανδρες της ΕΛ.ΑΣ. πραγματοποιούν καθημερινούς ελέγχους σε μεικτά συνεργεία με συναδέλφους της Δημοτικής Αστυνομίας. Γίνονται κατασχέσεις, εντοπίζονται αποθήκες με προϊόντα παρεμπορίου». Είναι προφανές πως οι πεζές περιπολίες δεν φέρνουν μόνιμα αποτελέσματα.

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο 2010 όχημα της Δημοτικής Αστυνομίας στάθμευε για ορισμένες ώρες στην Πανεπιστημίου, απέναντι από την Ακαδημία. Αποχώρησε όμως, γιατί, σύμφωνα με πηγές του δήμου, οι αστυνομικοί δέχθηκαν λεκτικές επιθέσεις από άτομα που εκμεταλλεύονται το πανεπιστημιακό άσυλο ή βρίσκονταν στα εκλογικά περίπτερα και αντιδρούσαν στην απομάκρυνση των μεταναστών με τους μπόγους. «Τις τελευταίες εβδομάδες, δεν μπορούμε καν να καθαρίζουμε», μας λέει η κ. Τασία Λαγουδάκη, πολεοδόμος και σύμβουλος του δημάρχου.