Ήσυχη πλατεία

Έτσι γράφει το πανώ με τα 70᾽ς λουλούδια στο Κάτω Σύνταγμα, όπως ονόμασε ο Νίκος Ξυδάκης την κεντρική πλατεία στις εξόδους του μετρό στο άρθρο «Το πλήθος είναι πολιτικό». Και είναι όντως ήσυχη η πλατεία. Φίλος από το εξωτερικό μου είπε ότι όλη αυτή η καθημερινή συγκέντρωση των αγαναχτισμένων είναι πολύ ευγενική. Προσθέτοντας: και πολιτισμένη. Ήταν σα να μου επιβεβαίωνε το πανώ. Μετά θυμήθηκα πως και η αφίσα στο Woodstock  έγραφε: 3 Days of Peace & Music.

Εχθές έκανα μια βόλτα από εκεί. Στην ήσυχη πλατεία. Το Πάνω Σύνταγμα συνέχιζε στους ρυθμούς των κρουστών, σαν τελετή εξορκισμού για να φύγουν τα δαιμόνια. Οι ελληνικές σημαίες πολλές. Ένας ημίγυμνος ανεβασμένος στους ώμους μπρατσωμένων, πρωτοκαθεδρία, κρατάει ένα λάβαρο, αλλά δεν κατόρθωσα να το διαβάσω. Ξεχώρισα ένα σύνθημα σε πλακάτ κατά των μασόνων. Με ντουντούκες κάποιοι φώναζαν τους διασκορπισμένους να γίνουν μια μάζα. Η εικόνα θύμιζε κερκίδες με εκστασιασμένους ποδοσφαιρόφιλους. Τα λόγια των τραγουδιών τους σαφώς πιο τολμηρά από τις προηγούμενες μέρες συνθέτουν έναν μονόλογο που χτυπά στους τοίχους του κοινοβουλίου και αντηχεί πιο δυνατά στην πλατεία. Εάν ήμουν βουλευτής θα ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί…

Λίγα μέτρα πιο κάτω αρχίζει να σχηματίζεται ένας οικισμός. Πρόχειρες κατασκευές, αλλά είναι ένας οικισμός με γειτονιές. Και οργάνωση. Οι σκηνές επάνω στο πράσινο έχουν αυξηθεί. Δίπλα μια σειρά από αποχωρητήρια χημικά. Ένας παιδότοπος φιλοξενεί μικρά που τρέχουν και ζωγραφίζουν. Όταν μεγαλώσουν θα βλέπουν τις φωτογραφίες τους κοντά στο συντριβάνι και θα χαμογελούν. Γονείς και φίλοι, παραπέρα. Είναι μια οικογενειακή πλατεία. Ήσυχη.

Στις θεματικές συναντήσεις κάποτε τα αίματα ανάβουν. Βρέθηκα σε μια. Οι παρευρισκόμενοι καμιά τριανταριά νοματέοι μπορούσαν να ψηφίσουν σε αποφάσεις που θύμιζαν όψιμα απελευθερωτικά μανιφέστα, όπως: Είμαστε άνθρωποι, όχι αριθμοί. Είμαστε μοναδικοί. Δεν εκπροσωπούμε κανένα κόμμα… Και βεβαίως ρήσεις κατά του μνημονίου. Ακόμη, κατά των διακρίσεων για το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Στην τελευταία ψηφοφορία ο κύριος που συνόδευε τη διπλανή μου αναφώνησε έντρομος: «Πάμε, πάμε. Εδώ είναι για λαθρομετανάστες και gay».

Το ερώτημα ποιοί συνθέτουν το ετερόκλητο πλήθος της ήσυχης πλατείας δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα. Ούτε και το μετά είναι προσδιορίσιμο. Αυτό που είναι εξαιρετικά ευδιάκριτο είναι η ανάγκη της έκφρασης: να μιλήσω ανοιχτά και κάποιος να με ακούσει. Σα να είχε χαθεί στον τόπο η επικοινωνία. Να μοιραστώ ιδέες και φόβους. Όπως παλιά στο καφενείο ή στη βρύση… Και τώρα, νά, πάλι, μετά την οικονομική ασφυξία, η εκ νέου ανακάλυψή της συνομιλίας έρχεται στο φως. Και η ατμόσφαιρα θυμίζει πανήγυρη. Οι άνθρωποι που είναι εκεί το απολαμβάνουν προσπαθώντας να δώσουν σχήμα στην άρνησή τους, μορφή σε αυτό που αγωνίζονται, προοπτική. Και όλα αυτά ειρηνικά σε κόσμια πλαίσια για να παραμείνει η πλατεία ήσυχη…

Προσωπικά δεν νιώθω παραμυθία στην πλατεία. Ίσως γιατί μέσα στην «ησυχία» οσμίζομαι την απώλεια ενός κοινού στόχου και την κυοφορία διχασμών. Παραμένω ένας σιωπηλός παρατηρητής, μετέωρος, προσπαθώντας να καταλάβω τί συμβαίνει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s