Monthly Archives: September 2011

Η τιμιώτατη κραυγή

Ήχησε σήμερα. Και βούιξε συγκλονιστικά το ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκατοντάδες μέλη του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων πιασμένοι από τους ώμους έδειξαν τα πρόσωπά τους και βροντοφώναξαν πως σήμερα όσοι ήταν εκεί, παρόντες, είναι εντάξει. Διέκρινες πάρα πολύ νέους ανθρώπους αλλά και μεσήλικες. Έλληνες και αλλοδαπούς. Σε αυτό το μοναδικό προσκλητήριο ζωής συμμετείχαν οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, αλλά και άνθρωποι του κοντινού περιβάλλοντος των θεραπευομένων. Γιατί εδώ, σε αυτή τη μέθοδο συμμετέχουν όλοι. Ο θεραπευόμενος δεν είναι μόνος. Από κοντά η οικογένεια και όσοι συνδέονται άμεσα μαζί του. Όλοι συναποτελούν μέλος της κοινότητας που στοχεύει στην απεξάρτηση από κάθε ουσία. Χωρίς υποκάστατα και χημικά φάρμακα. Δωρεάν για όποιον είναι έτοιμος να κάνει μια νέα αρχή στη ζωή του.

Ο καθένας βροντοφώναξε με τον δικό του τρόπο. Άλλος υψώνοντας το κεφάλι στον ουρανό. Άλλος χτυπώντας δυνατά το στήθος του. Άλλος ξεχωρίζοντας από την αλυσίδα πηδούσε ψηλά. Άλλος χτυπούσε τα πόδια με δύναμη στη γη. Ο κάθε ένας και η κάθε μία είχε τον τρόπο του να κραυγάσει.  Να φωνάξει δυνατά το όνομά του. Να αισθανθεί ότι υπάρχει. Και πως είναι αποδεκτός. Και είναι εντάξει. Δηλαδή καθαρός από ουσίες. Σήμερα. Την ίδια στιγμή οι υπόλοιποι τον κοιτούσαν στα μάτια και επανελάμβαναν το όνομά του.

Ο ήχος άλλοτε έμοιαζε με γόο. Άλλοτε με ιαχή νίκης. Κάθε φορά, όμως, ξέσχιζε τα σωθικά σου!

Οι παρευρισκόμενοι είχαν βουρκώσει από την παρουσία των παιδιών. Τώρα, βλέπω και τον παρουσιαστή στη ΝΕΤ. Είναι δακρυσμένος. Αισθανόμουν ότι είμαι μάρτυρας σε έναν εξαιρετικά τίμιο αγώνα για απελευθέρωση από την καταδυνάστευση των ουσιών. Με αντίπαλο τον ίδιο τον εαυτό. Βλέποντας καθημερινά την οδύνη, τον τρόμο και τον πανικό όσων είναι στο δρόμο για τη δόση τους , αυτά τα παιδιά φέρνουν το μήνυμα ότι η ελπίδα υπάρχει. Κανείς δεν είναι καταδικασμένος να πεθάνει. Ο θάνατος και η ζωή είναι υπόθεση που ξεκινά από το εγώ του παρόντος. Και σε αυτή την προσπάθεια χρειάζεται ευαισθησία.

Τί μπορεί να σημαίνει η λογική της εργασιακής εφεδρείας για τις θεραπευτικές κοινότητες;  Τη στιγμή μάλιστα που νομιμοποιείται η χρήση και προωθείται η χορήγηση υποκαταστάτων στα νοσοκομεία; Οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται εκεί ανησυχούν. Οφείλουμε να τους ακούσουμε. Για να καταλάβουμε.

Διαβάζω σήμερα στο Δελτίο Τύπου:

Να δοθεί στο ΚΕΘΕΑ η εγκεκριμένη για το έτος επιχορήγηση, ώστε να μην τιναχτεί στον αέρα η θεραπεία χιλιάδων ανθρώπων που, μαζί με τις οικογένειές τους, συμμετέχουν στα «στεγνά» προγράμματα του ΚΕΘΕΑ και παλεύουν για την απεξάρτηση από κάθε ουσία. Η στέρηση του δικαιώματος για θεραπεία και η παραμονή στη χρήση αυξάνει μακροπρόθεσμα τις δαπάνες για τη δημόσια υγεία, τη δίωξη και την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Μέχρι σήμερα το Υπουργείο Υγείας δεν έχει δώσει επίσημη απάντηση στο ΚΕΘΕΑ για το ποσό της επιχορήγησης του 2011 με αποτέλεσμα ο οργανισμός  να κινδυνεύει να μη μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Τα 11.270.000 ευρώ, που έχει λάβει μέχρι σήμερα το ΚΕΘΕΑ, αντιστοιχούν στο 49% της εγκεκριμένης επιχορήγησης, η οποία ανέρχεται σε 23.000.000 ευρώ. Με το ποσό αυτό και την αυτοχρηματοδότησή του, το ΚΕΘΕΑ προσπαθεί να ανταποκριθεί σε δαπάνες 25.000.000 ευρώ για το 2011. Οι δαπάνες αυτές είναι ήδη μειωμένες κατά 17,4% σε σχέση με το 2009, ενώ το ΚΕΘΕΑ συνεχίζει να αναπτύσσει μονάδες σε διάφορες πόλεις και στα σωφρονιστικά καταστήματα.

Να μη μειωθούν οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ με την εφαρμογή της εργασιακής εφεδρείας. Κάθε μείωση θα οδηγήσει  σε κλείσιμο μονάδων, τη στιγμή που η οικονομική κρίση αυξάνει τη χρήση ουσιών και τις ανάγκες για πρόληψη, θεραπεία και επανένταξη. Το ΚΕΘΕΑ  λειτουργεί με έλλειψη προσωπικού, καθώς δεν έχει λάβει έγκριση νέων προσλήψεων από το 2006, παρά το γεγονός ότι στο ίδιο διάστημα, ανταποκρινόμενο στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, έχει δημιουργήσει νέα προγράμματα σε διάφορες περιοχές (Χανιά, Ιωάννινα, Λέσβος, Καλαμάτα, Κομοτηνή) και σε διαφορετικά σωφρονιστικά καταστήματα (Κορυδαλλός, Ελεώνας Θηβών, Διαβατά κ.λπ.). Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ για τη λειτουργία του πανελλαδικού δικτύου υπηρεσιών του  ΚΕΘΕΑ απαιτούνται 890 άτομα,  ο οργανισμός λειτουργεί αυτή τη στιγμή μόλις με 559. Με αυτή τη δύναμη ανθρώπινου δυναμικού ο οργανισμός λειτουργεί 100 μονάδες σε 23 πόλεις και 15 σωφρονιστικά καταστήματα, εξυπηρετώντας ετησίως 15.000 άτομα, χωρίς να συνυπολογίζεται στον αριθμό αυτό  ο σημαντικός ετήσιος αριθμός ατόμων που συμμετέχουν στα προγράμματα πρόληψης και εκπαίδευσης επαγγελματιών του ΚΕΘΕΑ. Άλλωστε, μέσα στο 2011 μέχρι σήμερα έχουν αποχωρήσει 17 μέλη προσωπικού, δημιουργώντας δυσαναπλήρωτα κενά.

Να μη συγχωνευθεί το ΚΕΘΕΑ με τον  ΟΚΑΝΑ, δημιουργώντας  έναν υδροκέφαλο γραφειοκρατικό οργανισμό με ελλείμματα, που θα οδηγήσει στη μείωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, επιβαρύνοντας τελικά περισσότερο το κράτος. Τυχόν συγχώνευση θα πλήξει την αυτοδιοίκηση του ΚΕΘΕΑ και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητά του, δημιουργώντας ασάφεια και σύγχυση,  και θα μετατρέψει ένα ζωντανό και υγιή οργανισμό σε ένα δυσκίνητο φορέα, αποκομμένο από τις ανάγκες αλλά και την υποστήριξη της ελληνικής  κοινωνίας. Το ΚΕΘΕΑ μέχρι σήμερα δεν έχει δημιουργήσει χρέη και η μεταφορά σε αυτό των ελλειμμάτων από άλλους οργανισμούς, σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση, θα το οδηγήσουν σε αδιέξοδο.

Η διακριτική μέχρι σήμερα μεταχείριση εις βάρος του ΚΕΘΕΑ, που δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια στα μέλη, τους γονείς και τους εργαζόμενους, έχει οικονομικό και κοινωνικό κόστος,  υποσκάπτει το κράτος πρόνοιας και θα έχει πολύ αρνητικές συνέπειες για τους εξαρτημένους, τις οικογένειές τους και την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, περιορίζοντας την ελπίδα και τη δυνατότητα για απεξάρτηση και κοινωνική ένταξη.

Τα ανθρώπινα σώματα είναι οι κρίκοι ενός μεγάλου κύκλου που ενώνει ψυχές σε έναν τιτάνιο αγώνα απελευθέρωσης από ουσίες και εξαρτήσεις.

Το ΚΕΘΕΑ δίνει μια μάχη να συνεχίσει να λειτουργεί σωστά. Δηλαδή με επάρκεια. Μόνο παράφρονες ή μισάνθρωποι θα μπορούσαν να αρνηθούν την ανάγκη που έχει ο τόπος μας από τη δουλειά που κάνουν οι θεραπευτικές κοινότητες, όπως το ΚΕΘΕΑ ή το 18 ΑΝΩ. Ο περιορισμός της διαθεσιμότητας θεραπευτικών προγραμμάτων θα σημάνει περιορισμό του δικαιώματος να σωθεί κάποιος από την εξάρτηση, ενώ ταυτόχρονα ακυρώνει το κράτος πρόνοιας.

Για μένα, η δυνατή φωνή των παιδιών αυτών είναι η τιμιότερη κραυγή που έχω ακούσει στη ζωή μου.

YΓ Η αντίδραση του Υπουργείου Υγείας σε Δελτίο Τύπου:

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με αφορμή τις σημερινές κινητοποιήσεις των εργαζομένων του ΚΕΘΕΑ, διαβεβαιώνει ό, τι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για την απρόσκοπτη λειτουργία του οργανισμού. Η στήριξη των ανθρώπων που προσπαθούν να απεξαρτηθούν από τα ναρκωτικά αποτελεί προτεραιότητα για το υπουργείο Υγείας και η χρηματοδότηση του ΚΕΘΕΑ θα συνεχιστεί.

Γένοιτο!

Tο πρώτο μάθημα τραγωδίας

Αυτό μου ήρθε στο νου όταν κοντοστάθηκα στα σκαλιά της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Εχθές. Μεσημεράκι. Στο πρώτο σκαλί και στο τελευταίο ένας μεσήλικας και ένα νέο παιδί (ούτε 22) είχαν φύγει από το παρόν… Λίγα μέτρα παραπάνω, έξω από ένα κλειστό περίπτερο ένας ακόμη άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο. Ήμουν ήδη φορτισμένος γιατί λίγα λεπτά πριν είχα δει ένα «πάρτυ» να γίνεται 2 το μεσημέρι στην οδό Κεραμεικού, πολύ κοντά στη διασταύρωση με την Κολοκυνθούς. Καμιά δεκαριά νέοι άνθρωποι είχαν ξαπλώσει στο πεζοδρόμιο και έπιναν ουσίες, σα να βρίσκονταν σε κάποια ερημική παραλία. Δεν υπήρχαν άλλοι, ούτε γείτονες, αλλἀ ούτε περαστικοί. Με τα εργαλεία της χρήσης στα χέρια έκλειναν για άλλη μια φορά την πόρτα του κόσμου. Για να περάσουν εκεί που θα νιώσουν καλύτερα. Γιατί; Για να γίνουν αποδεκτοί, για να φτιαχτούν και να περάσουν όμορφα. Για να αντιμετωπίσουν τον πόνο. Για να είναι κάτι. Ίσως απλά βαριούνται…Ο καθένας έχει τους λόγους του. Η ηλικιωμένη φίλη που συνόδευα έπαθε σοκ στην εικόνα. Πάμε να φύγουμε, κραύγασε, έντρομη. Ο δρόμος ήταν απροσπέλαστος.

520 υποψήφιοι έκαναν αίτηση στη Δραματική Σχολή του Εθνικού για λίγες θέσεις. Αν δεν κάνω λάθος, 19. Τα παιδιά αυτά έχουν δουλέψει σκληρά με το σώμα και τη φωνη τους για να περάσουν στην πρώτη φάση που ολοκληρώθηκε, μόλις πριν λίγες μέρες. Επέτυχαν 66. Αυτοί θα πρέπει να συμμετέχουν σε εντατικά εργαστήρια υποκριτικής, κίνησης και φωνής με δασκάλους της Σχολής και μέσα σε λίγες μέρες θα δώσουν νέες ατομικές εξετάσεις.

Στα σκαλιά της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Περαστικοί και όσοι περιμένουν στη στάση αμίλητοι υπομένουν τη φρίκη. Ένα μαυράκι έδωσε κάποια στιγμή μια σκουντιά στον βυθισμένο νεαρό. Σα να τον ήξερε. Αν ήμουν δήμαρχος σε αυτή την πόλη που έχει αφεθεί στο έγκλημα και τον φόβο δεν θα μπορούσα να βρω ανάπαυση ούτε μέρα ούτε νύχτα.

Αυτά τα παιδιά που είναι κάτω από 25 χρονών σκεφτόμουν όταν έβλεπα τους δηλητηριασμένους από τα ναρκωτικά στην είσοδο της Σχολής. Από τη μια ο αγώνας και ο μόχθος, η υπέρβαση του εγώ για απαιτητικές σπουδές και από την άλλη η παράδοση στην παραίσθηση και η απόλυτη προτεραιότητα της ατομικής ικανοποίησης. Ο σπουδαστής-ηθοποιός θα μάθει να υποτάσσεται στις ανάγκες της ομάδας του, ο τοξικομανής μαθαίνει να χρησιμοποιεί την εξουσία του για τα χημικά του παυσίπονα.

Το αποκρουστικό θέαμα που ζούσαμε όσοι είμασταν στη στάση, σιωπηλοί και αμήχανοι, σα να μη βλέπαμε αυτό που βλέπαμε, φανερώνει όσο πιο έντονα μπορεί την οδύνη ενός προσώπου που αρνιέται πεισματικά το τώρα. Αισθάνομαι ότι στη θέα των σωμάτων που θα ήταν σωριασμένα στην Πειραιώς, θύματα του χημικού πολέμου των ναρκωτικών, τα φυντάνια της σκηνής πήραν το πρώτο τους μάθημα δράματος, και συγκεκριμένα τραγωδίας…

Γιατί Amy;

Αναβλήθηκε η σημερινή συναυλία της ξεχωριστής Amy Winehouse στην Αθήνα. Ο λόγος είναι η αδυναμία της να σταθεί στη σκηνή. Η Amy είναι άρρωστη.

Η εικόνα ευνοεί τη δημοσιότητα του γεγονότος, πουλάει την είδηση, ανοίγει συζητήσεις, κάνει τα ποντίκια να κλικάρουν ξανά και ξανά. Ποιό όμως είναι το στοιχείο που κάνει μια είδηση να φαίνεται ότι είναι πράγματι φρέσκια; Η εικόνα της Amy στη Σερβία κάνει το νέο να φαίνεται πραγματικά ως μία είδηση που μας αφορά.

Ετσι, ξεκινούσα, 21 Ιουνίου ένα κομμάτι για την Amy, αφού είχα δει τις εικόνες από τη συναυλία στη Σερβία, και είχα διαβάσει δεκάδες κείμενα που την χλεύαζαν και την πόμπευαν με τίτλους, όπως «τύφλα» η Έιμι ή «λιώμα» στη συναυλία στη Σερβία. Κτλ κτλ. Αλλά άφησα το κείμενο. Ένιωσα μια ματαιότητα. Αλλά θέλω να βάλω μερικές λέξεις. Και να πω τη σκέψη μου. Ίσως, γιατί θα γιόρταζε τα γενέθλιά της. Τη μέρα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού. 14 Σεπτεμβρίου.

Βλέποντας το βίντεο τα έβαλα με εκείνους τους διοργανωτές που την έκαναν λεία, ενώ γνώριζαν πως η δύσμοιρη Amy δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της συναυλίας. Από την άλλη πλευρά είχα συγκλονιστεί με την απίστευτη σκληρότητα του κοινού. Που την έκραζε και την σφύριζε. Για την αδυναμία της να τραγουδήσει και να ολοκληρώσει το πρόγραμμά της. Να μπορέσει να παρασύρει το νου και να περάσει τους ακροατές της σε έναν άλλο κόσμο. Η φωνή της δεν έβγαινε. Τα μάτια της δεν μπορούσαν να εστιάσουν. Τα χέρια και όλο της το σώμα δεν υπάκουαν σε καμιά λογική σκηνικής παρουσίας. Και τί σημαίνει σκηνική παρουσία; Το αυτονόητο: επικοινωνία με τον άλλο. Που είναι εκεί. Σε εμπιστεύεται. Και αφήνεται σα βρέφος στην αγκαλιά σου. Κι εσύ το διαψεύδεις. Όχι γιατί δεν το αγαπάς. Δεν μπορείς να δείξεις την αγάπη σου γιατί είσαι πληγωμένη. Έβαλα τα κλάμματα, βλέποντας έναν άνθρωπο να μην έχει έλεγχο των εκφραστικών του μέσων. Ή έτσι να δείχνει. Το τελευταίο show της 27χρονης μοναδικής performer σα να ήταν η ύστατη κραυγή ενός ανθρώπου: Έχω ανάγκη φροντίδας. Δεν είμαι μόνο καταναλώσιμο προϊόν. Η αίσθηση που μου δίνει η Amy είναι πως ένιωθε έναν βαρύ χειμώνα μέσα της. Η τελευταία εμφάνιση της Amy Winehouse ήταν ένας σκηνικός λυγμός. Κι ήθελα τόσο πολύ να τη δω στην Αθήνα…

Στην εξόδιο τελετή της σε ένα ταπεινό κοιμητήριο κάπου στο βόρειο Λονδίνο, η Amy δεν έγινε θέαμα. Διαβάζω πως ο τόπος ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Οι δικοί της κράτησαν μακριά τα φώτα των κανιβαλιστικών media. Όλα έγιναν σεμνά και ταπεινά.

Τώρα που την ακούω ξανά εδώ σε αυτό το βίντεο, στο Body and Soul βουρκώνω και πάλι. Για την αντικειμενική της φωνή με τη βαθιά ρίζα στο μέλλον.

Είμαι ό,τι είμαστε

Κατέβηκα στο κέντρο αναζητώντας δίσκους τύρφης για να αναστήσω δεντράκια από σπόρους. Έφτασα στην Ευριπίδου στα σχετικά καταστήματα γεωργικών ειδών. Όλα ήταν στη θέση τους. Γωνία Χαλκοκονδύλη και Σωκράτους οι πόρνες δημιουργούν ένα οδόφραγμα. Αγνώστου προελεύσεως και ταυτότητας. Το μόνο κοινό τους: Είναι λευκές και βάφονται κακότεχνα. Δείχνουν να έχουν έρθει από χωριά και να μη γνωρίζουν το άστυ. Λίγα μέτρα παραπάνω, οι καμμένες. Μάτια γλαρωμένα, δεν κάνουν καν προσπάθεια να ψαρέψουν περαστικούς. Έχουν παραδοθεί στην πρέζα και είναι μονίμως στον κόσμο τους. Όρθιες ή ξαπλωμένες. Δύσμοιρες. Εξαϋλωμένες από την κατάχρηση. Κυρίως, είναι νέες. Και κυρίως, είναι απεικάσματα νεκρών. Όλα είναι στη θέση τους. Στο ιστορικό μας κέντρο. Οι μαύροι, άνετοι αλλά με αετίσιο μάτι σκανάρουν στο σταυροδρόμι Αγίου Κωνσταντίνου και Σωκράτους για να πουλήσουν την πραμάτεια τους. Μικρές πόρνες εμφανίζονται πίσω από τεράστιους όγκους απορριμάτων στην απέναντι γωνία. Στα φανερά, και όχι στα κλεφτά, όλοι γινόμαστε μάρτυρες συναλλαγών με ουσίες στους μεγάλους δρόμους της πόλης. Λίγο πιο πάνω, Πατησίων και Πανεπιστημίου τα ίδια. Επί της Πανεπιστημίου από τα Χαυτεία έως το Πολυτεχνείο η συναλλαγή είναι πλέον ρουτίνα. Πίσω από το Δημαρχείο, το εμβληματικὸ κτήριο της πόλης τα σκουπίδια σωρό. Με μικρά διαλείμματα πεζοδρομίων που έχουν φροντίσει οι νοικοκυραίοι έμποροι η Αθήνα δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί. Μπόχα παντού. Σταματώ για ένα κεράκι στον Άγιο Γεράσιμο της Πολυκλινικής.

Οι μορφές που έχουν ιστορήσει ο Κόντογλου και ο Βαμπούλης συντροφεύουν τους περαστικούς του πολύπαθου κέντρου.

Το εκκλησάκι είναι στη γωνία Πειραιώς και Σωκράτους. Με υποδέχονται τα αιθέρια έλαια των βασιλικών. Μία κοπέλλα φτιάχνει ματσάκια για αύριο. Τρίτη και 13 σήμερα. Αύριο είναι του Σταυρού. Προσκυνώ. Και θαυμάζω τις καπνισμένες ζωγραφιές του Κόντογλου σε αυτή την όαση. Όλοι οι τοίχοι είναι ιστορημένοι από τον ίδιο και τον αγαπημένο του μαθητή Πέτρο Βαμπούλη. Είναι όλοι εκεί. Οι Απόστολοι που έτρεξαν εκ περάτων της γης να χαιρετίσουν την Παναγία στην κοίμηση, οι γιατροί Κοσμάς και Δαμιανός, ο Αναπεσών που επιβλέπει από τη Δύση τον χώρο και ο Παντοκράτωρ να ελέγχει το σύμπαν από την οροφή. Ένας προσκυνητής ανέβηκε σε έναν μικρό εξώστη. Πηγαίνω κι εγώ. Φωτογραφίζω από εκεί την ἐπιγραφή: «… ἱστορήθη διὰ χειρὸς Φ. Κόντογλου καὶ Π. Βαμπούλη, 1965». Ξαφνικά, μια φωνή απέξω σχίζει την ησυχία του χώρου. Κι εμένα μου χαλάει την εικόνα που είχα στο νου μου με τον χρυσοπλοκώτατο πύργο, αναλογιζόμενος το καταληκτήριο εξαποστειλάριο του παρακλητικού κανόνα. Η σκέψη μου πάει κατευθείαν στη συναλλαγή που γίνεται στο δρόμο. Ανάμεσα από τις φωνές ξεχωρίζω μία φράση: «Είμαι ό,τι είμαστε». Ήταν εξαιρετικά βροντερή η φράση. Σχεδόν αμέσως διαβαίνει το κεφαλόσκαλο ένας νέος άνθρωπος. Δεν θάταν πάνω από 30. Τζην, χαμηλοκάβαλλο, ένα ολοκόκκινο φανελλάκι, κοντομάνικο. Στο δέρμα που φαινόταν έβλεπες χαραγμένα απροσδιόριστα σχέδια να κοσμούν ένα αδύνατο σώμα με ένα χέρι. Το άλλο ήταν κομμένο από το ύψος του ώμου. Ανάβει κεράκι, προσκυνάει. Πλησιάζει την κοπέλλα που τελείωνε τα ματσάκια με τα μεθυστικά βασιλικά. Κάτι της λέει. Μάλλον κάτι της ζητάει. Εκείνη αρνιέται ευγενικά. Εκείνος κοντοστέκεται στο πλατύσκαλο κι εγώ φεύγω βιαστικά. Κι ενοχικά. Σε τέτοιες στιγμές νιώθω ότι δεν είμαι.