Tο πρώτο μάθημα τραγωδίας

Αυτό μου ήρθε στο νου όταν κοντοστάθηκα στα σκαλιά της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Εχθές. Μεσημεράκι. Στο πρώτο σκαλί και στο τελευταίο ένας μεσήλικας και ένα νέο παιδί (ούτε 22) είχαν φύγει από το παρόν… Λίγα μέτρα παραπάνω, έξω από ένα κλειστό περίπτερο ένας ακόμη άνθρωπος ήταν ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο. Ήμουν ήδη φορτισμένος γιατί λίγα λεπτά πριν είχα δει ένα «πάρτυ» να γίνεται 2 το μεσημέρι στην οδό Κεραμεικού, πολύ κοντά στη διασταύρωση με την Κολοκυνθούς. Καμιά δεκαριά νέοι άνθρωποι είχαν ξαπλώσει στο πεζοδρόμιο και έπιναν ουσίες, σα να βρίσκονταν σε κάποια ερημική παραλία. Δεν υπήρχαν άλλοι, ούτε γείτονες, αλλἀ ούτε περαστικοί. Με τα εργαλεία της χρήσης στα χέρια έκλειναν για άλλη μια φορά την πόρτα του κόσμου. Για να περάσουν εκεί που θα νιώσουν καλύτερα. Γιατί; Για να γίνουν αποδεκτοί, για να φτιαχτούν και να περάσουν όμορφα. Για να αντιμετωπίσουν τον πόνο. Για να είναι κάτι. Ίσως απλά βαριούνται…Ο καθένας έχει τους λόγους του. Η ηλικιωμένη φίλη που συνόδευα έπαθε σοκ στην εικόνα. Πάμε να φύγουμε, κραύγασε, έντρομη. Ο δρόμος ήταν απροσπέλαστος.

520 υποψήφιοι έκαναν αίτηση στη Δραματική Σχολή του Εθνικού για λίγες θέσεις. Αν δεν κάνω λάθος, 19. Τα παιδιά αυτά έχουν δουλέψει σκληρά με το σώμα και τη φωνη τους για να περάσουν στην πρώτη φάση που ολοκληρώθηκε, μόλις πριν λίγες μέρες. Επέτυχαν 66. Αυτοί θα πρέπει να συμμετέχουν σε εντατικά εργαστήρια υποκριτικής, κίνησης και φωνής με δασκάλους της Σχολής και μέσα σε λίγες μέρες θα δώσουν νέες ατομικές εξετάσεις.

Στα σκαλιά της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου. Περαστικοί και όσοι περιμένουν στη στάση αμίλητοι υπομένουν τη φρίκη. Ένα μαυράκι έδωσε κάποια στιγμή μια σκουντιά στον βυθισμένο νεαρό. Σα να τον ήξερε. Αν ήμουν δήμαρχος σε αυτή την πόλη που έχει αφεθεί στο έγκλημα και τον φόβο δεν θα μπορούσα να βρω ανάπαυση ούτε μέρα ούτε νύχτα.

Αυτά τα παιδιά που είναι κάτω από 25 χρονών σκεφτόμουν όταν έβλεπα τους δηλητηριασμένους από τα ναρκωτικά στην είσοδο της Σχολής. Από τη μια ο αγώνας και ο μόχθος, η υπέρβαση του εγώ για απαιτητικές σπουδές και από την άλλη η παράδοση στην παραίσθηση και η απόλυτη προτεραιότητα της ατομικής ικανοποίησης. Ο σπουδαστής-ηθοποιός θα μάθει να υποτάσσεται στις ανάγκες της ομάδας του, ο τοξικομανής μαθαίνει να χρησιμοποιεί την εξουσία του για τα χημικά του παυσίπονα.

Το αποκρουστικό θέαμα που ζούσαμε όσοι είμασταν στη στάση, σιωπηλοί και αμήχανοι, σα να μη βλέπαμε αυτό που βλέπαμε, φανερώνει όσο πιο έντονα μπορεί την οδύνη ενός προσώπου που αρνιέται πεισματικά το τώρα. Αισθάνομαι ότι στη θέα των σωμάτων που θα ήταν σωριασμένα στην Πειραιώς, θύματα του χημικού πολέμου των ναρκωτικών, τα φυντάνια της σκηνής πήραν το πρώτο τους μάθημα δράματος, και συγκεκριμένα τραγωδίας…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s