7 μέρες ζωής στην Τοσίτσα

«Κάθε αρχή και δύσκολη», αναφώνησε η νεαρή τραγουδίστρια ορώντας το μικρό κοινό που την άκουγε κατ᾽ ενώ πιον. Τριγύρω, πίσω, αριστερά και δεξιά, ένα άλλο κοινό κοινό άκουγε, ενώ φτιαχνόταν πίνοντας ουσίες  στα παγκάκια, μπροστά στη βαριά ξύλινη πόρτα του Πολυτεχνείου, κλεισμένοι μέσα σε χαρτόκουτα, τυλιγμένοι με κουβέρτες ή στον πεζόδρομο. Η Τοσίτσα που βρισκόμαστε απολαμβάνει μιας ιδιαίτερης μεταχείρισης από τους υπεύθυνους δημόσιους φορείς: ελεύθερη χρήση ναρκωτικών, διακίνηση, μια ζώνη ασύλου και παρανομίας για τους εξαρτημένους και τους προμηθευτές τους.

Η έκπληξη, λοιπόν, ήταν αναμενόμενη όταν ακούστηκαν οι δυνατοί ήχοι της μουσικής από τα μεγάφωνα. Κάποιοι από τους θαμώνες του δρόμου πλησιάζουν το σημείο των εκδηλώσεων που έχουν οργανώσει ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων και Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων ΥΠΠΟΤ (Αττικής, Στερεάς και Νήσων). Ο τίτλος είναι εύγλωττος: 7 μέρες ζωής στην Τοσίτσα. Ένα όργανο συνδικαλιστικό παίρνει μια πρωτοβουλία άλλου τύπου, πέρα από πορείες και παρόμοιες ενέργειες. Η παρέμβαση είναι πρωτότυπη και δεν γνωρίζω προηγούμενο. Με συγκεκριμένες ενέργειες ο δρόμος αποκτά ένα άλλο πρόσωπο. Επιστρατεύεται το θεάτρο (Αντιγόνη από το Εθνικό), ο κινηματογράφος, η μουσική, η Φιλαρμονική του Δήμου, ο χορός, εκπαιδευτικά προγράμματα και ξεναγήσεις στο Επιγραφικό Μουσείο και στο Αρχαιολογικό Μουσείο. Επιπλέον θα γίνουν συζητήσεις για τα ναρκωτικά και την απεξάρτηση, αλλά και για την εγκατάλειψη του κέντρου της πόλης.

Ωστόσο, αναρωτιέμαι ποιος είναι ο αποδέκτης. Οι γείτονες που ζουν λίγο παραπάνω ή λίγο παρακάτω; οι θαμώνες της οδού που πηγαινοέρχονται για να πιουν τις ουσίες τους; ή οι υπεύθυνοι δημόσιοι φορείς;

Σήμερα το μεσημέρι που πέρασα από την Πατησίων και θέλησα να δω τι έχει στηθεί ο χώρος από την Πατησίων ήταν απροσπέλαστος. Το απόγευμα πέρασα στην Τοσίτσα από την Μπουμπουλίνας. Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί ήταν πολύ λίγος. Ίσως ήταν η πρώτη μέρα και δεν έχει ακόμη διαδοθεί η πληροφορία. Με δεδομένο ότι ο φόβος είναι μεγάλος για να έρθει κανείς, όταν μάλιστα νυχτώνει, νομίζω ότι δύσκολα θα μετακινηθούν μάζες για να υποστηρίξουν την προσπάθεια.

Η Τοσίτσα είναι άσυλο όχι μόνο για χρήση αλλά και για εμπόριο ουσιών, παραμένοντας απροσπέλαστη από κατοίκους και διερχόμενους, ενώ στιγματίζει την πόλη στα μάτια των ανύποπτων επισκεπτών των δύο παράπλευρων μουσείων

Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα και ξαναλέω: πρωτότυπα για το συγκεκριμένο πλαίσιο. Λέω, νά, το σημείο αυτό που είναι τόσο επιβαρυμένο και αφημένο στη μοίρα του μπορεί να χρησιμοποιηθεί αλλιώς. Αυτή η νέα χρήση δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρουσα. Αντίσταση στον φόβο, και επιτέλους, κάτι συμβαίνει, πέρα από γκρίνια. Από την άλλη πλευρά μέσα από τέτοιες δράσεις  μπορεί πολύ άμεσα να γίνουν γνωστά τα προγράμματα απεξάρτησης. Και κυρίως να γίνουν ελκυστικά. Θεωρώ, δηλαδή ότι είναι και μια ευκαιρία για τις ίδιες θεραπευτικές κοινότητες να συνομιλήσουν με τον έξω κόσμο, στο πιο καυτό σημείο της πόλης. Βέβαια, είμαι έξω από τον χορό. Και δεν θέλω να υποτιμήσω την ευαισθησία όσων εργάζονται εκεί και συμμετέχουν στη μάχη της θεραπείας απεξάρτησης. Πάντως χρειάζεται μια παρουσία ειδικών ώστε να είναι ορατές οι δυνατότητες για κάτι άλλο, πέρα από τη χρήση και την εξάρτηση.

Σήμερα, και τις παράπλευρες σκηνές χρήσης και εμπορίου η μουσική με τους ηλεκτρονικούς ήχους έμοιαζε με σάουντρακ σε ένα εφιαλτικό θρίλερ με σκιές που χορεύουν αδιάκοπα, μέρα και νύχτα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s