Στο μετρό με τον φόβο

σήμερα. Κι έκανε κρύο. Η είδηση με τον μηχανισμό που δεν λειτούργησε στην πράσινη τσάντα, την αφημένη στον συρμό δεν με άφησε στιγμή. Από την ώρα που ξεκίνησα να πάω να δω τη μάνα μου, μέχρι και που γύρισα. Δεν έχω βιώσει παρόμοιο φόβο ούτε στο Λονδίνο ούτε στη Νέα Υόρκη. Έλεγα, σήμερα, μέσα μου: τί χρειάζεται για να κλείσεις τα μάτια σου για πάντα; πόσο αναπάντεχα μπορεί να σου συμβεί; Eκεί που μέχρι σήμερα δεν είχαμε παρατράγουδα, παρά μόνο πολιτισμό. Ναί, στο μετρό αισθάνεσαι ότι οι άνθρωποι αλλάζουν. Αφήνουν έξω από την είσοδο του σταθμού τον μίζερο εαυτό τους και ενδύονται έναν εαυτό πώς να το πω, πιο αξιοπρεπή, πιο ευρωπαίο, πιο προσεχτικό στους γύρω του, ίσως και πιο ανθρώπινο. Ώσπου άκουσα αυτή την είδηση και πάγωσα. Και φαντάζομαι όσοι χιλιάδες άλλοι στην Αθήνα μπαινοβγαίνουν στον υπόγειο. Πώς μπορούν να μισούν τη ζωή ορισμένοι και να παίζουν έτσι με τη ζωή των συνανθρώπων τους; Και τότε θυμήθηκα τη θεία μου που δεν έχει διαβεί την αποβάθρα του μετρό. Φοβάται μήπως της συμβεί κάτι και δεν έχει διέξοδο διαφυγής. Και ταράχτηκα, σκεπτόμενος αυτό το ξαφνικό κι αναπάντεχο τράνταγμα της έκρηξης και μετά τα μάτια κλειστά, το στόμα βουβό. Άραγε πονάς εκείνη τη στιγμή ή σε παίρνει ένα γλυκός ύπνος; Τι συμβαίνει μετά; Δεν θα ξεχάσω ποτέ τί μου συνέβη, κάποτε στην Αμερική, ένα βράδυ που περπατούσα και ξαφνικά άρχισα να μην αισθάνομαι τα κάτω άκρα, να με διαπερνάει μια ευχάριση τάση για νάρκωση, και να καταλαβαίνω ότι θα σωριαστώ στο έδαφος. Ήταν κάτι που δεν το επεδίωκα. Συνέβαινε. Έλεγα θα πέσω κάτω. Και θα κλείσω για πάντα τα βλέφαρα. Ένα αίσθημα αυτοσυντήρησης, τότε, με κινητοποίησε. Σκεφτόμουν να ζητήσω βοήθεια. Αλλά όχι. Είπα θα τρέξω. Να ζεσταθώ. Να γυρίσω σπίτι μου. Μέχρι να δω τη μεγάλη πόρτα της εισόδου η ψυχή μου είχε φτάσει και γω δεν ξέρω πού. Πανικός. Σώθηκα. Την άλλη μέρα έμαθα ότι η θερμοκρασία είχε πέσει πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν. Αλλά και αυτή η φάση είχε μια εξέλιξη (αν και ταχύτατη), και τέλος πάντων μια συμφιλίωση με την ιδέα του θανάτου. Αυτό με το μετρό, το ξαφνικό κι αναπάντεχο που μπορεί να μας συμβεί, είναι κάτι που με τρελλαίνει και με κάνει να μην μπορώ να ειρηνέψω.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s