Category Archives: ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΧΑΣΩ

Δόμνα Σαμίου: Ένα κομμάτι μιας άλλης Ελλάδας

Μόλις μια εβδομάδα πριν πληροφορήθηκα ότι η Δόμνα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Και σήμερα έμαθα ότι αναχώρησε από τη ζωή. Την πρωτοάκουσα μαζί με τον Σαββόπουλο να τραγουδάει για τα τραγούδια τα ζαχαρωμένα ποὺ ταιριάζουν για σοκολατόπαιδα αλλά όχι για κείνην. Όπως αυτό το σαββοπουλικό τραγούδι έτσι και όσα τραγούδησε υπήρξαν μικρά δράματα της βιογραφίας της. Τα παραδοσιακά τραγούδια που έλεγε χρόνια τώρα λες και είναι συνθέσεις προορισμένες για τη φωνή της. Κι αυτό γιατί όσο γνωστά και να ήταν (βλ. «Τζιβαέρι») το έλεγε με τέτοιο τρόπο ώστε ήταν σαν να το ακούω για πρώτη φορά.

Η Σαμίου ανήκει στον Χορό με κορυφαίους μιας άλλης Ελλάδας. Ανοιχτή σε προσκλήσεις κι εξαιρετική επαγγελματίας χωρίς ωστόσο να συμβιβαστεί με την αγορά επέμεινε στο είδος που υπηρετούσε με πάθος και ερευνητικό ζήλο και με ένα αίσθημα αποστολής να διαδώσει και να μεταδώσει γνώση και εμπειρία. Με σταθερούς συνεργάτες μουσικούς όπως τα αδέλφια Κώστας και Νίκος Φιλιππίδης, εθνολόγους και ανθρωπολόγους, όπως η Μιράντα Τερζοπούλου, ένωσε διαφορετικές γενιές σε τραγούδια, συναυλίες, δισκογραφία.

Θέλω να τη θυμάμαι να μας χαμογελάει και να μας διδάσκει την ουσία της απλότητας. Πιστεύω ότι μαζί με τη Μπέλλου και τον Μπιθικώτση συναποτελούν την τριάδα των πλέον επικών φωνών της μουσικής μας στα τελευταία 40 χρόνια του 20ού αιώνα.

Με δάσκαλο τον σεβάσμιο Σίμωνα Καρρά αγωνίστηκε σε όλη τη ζωή της για το δημοτικό μας τραγούδι, έφερε στο προσκήνιο τα τολμηρά αποκριάτικα, μας έκανε να δακρύσουμε, να γελάσουμε, να στοχαστούμε. Και να χορέψουμε παρέες σε συρτούς και μπάλλους.  Μας έμαθε να μην ντρεπόμαστε για το μουσικό μας σώμα.

Ό,τι ἐκπροσωπεῖ σήμερα ο Λυκούργος Αγγελόπουλος στη βυζαντινὴ μουσικὴ ἀντιπροσώπευε η Δόμνα Σαμίου στην παραδοσιακή μας μουσική.

Ο Θεός να την αναπαύσει.

Ιστότοπος Δόμνας Σαμίου: http://www.domnasamiou.gr/

Και η ψυχή γλυκαίνεται… Στην Αγία Ειρήνη με τον Λυκούργο Αγγελόπουλο

Στην οδό Αιόλου. Ο ναός αυτός είναι μια κιβωτός στην πόλη. Είναι η πρώτη μητρόπολη της Αθήνας μετά την απελευθέρωση, που χρησιμοποιήθηκε από το παλάτι και τον βασιλιά Όθωνα. Στον χώρο της παλαιάς μεσαιωνικής εκκλησίας σχεδιάστηκε ένας νέος ναός συνδυάζοντας αρχιτεκτονικά στοιχεία της Αναγέννησης με βυζαντινές επιρροές από τον Λύσανδρο Καυταντζόγλου και εγκαινιάστηκε το 1850. Αυτά αφορούν την ιστορία. Δεν ξέρω τί θα συνέβαινε σήμερα, εκεί, εάν δεν υπήρχε ο Λυκούργος Αγγελόπουλος και ο πατέρας Θωμάς.

Και πρώτα, ο Λυκούργος Αγγελόπουλος. Βρίσκεται πολλά χρόνια στον δεξιό χορό. Άρχων πρωτοψάλτης της Μεγάλης Εκκλησίας τιμάει τη βυζαντινή και μεταβυζαντινή μουσική παράδοση με ένα ήθος αξεπέραστο. Και τον τιμούν οι πάμπολλοι μαθητές του που ψάλλουν στην Ελλάδα και στη διασπορά και καμαρώνουν για τον δάσκαλο. Ο Λυκούργος είναι δάσκαλος που ξέρει να δίνει τα μυστικά της μουσικής από παλιά σκονισμένα χειρόγραφα μεγάλων μαϊστόρων. Κάθε Κυριακή νέοι ψαλτάδες τον έχουν κορυφαίο άρχοντα στην Αγία Ειρήνη να τους οδηγεί σε άγνωστους μυστικούς δρόμους, σε αργόσυρτα και γοργά μέλη, σε ιλαρούς και χαροποιούς σκοπούς δοξολογίας του σύμπαντος κόσμου. Και η ψυχή γλυκαίνεται όταν ο Αγγελόπουλος διδάσκει Κουκουζέλη. Ο Αγγελόπουλος σήμερα είναι το κατ᾽ εξοχήν πρότυπο ψάλτη που ψάλλει με αντικειμενικότητα.

Ο πατέρας Θωμάς είναι το δεύτερο πρόσωπο που καθορίζει τη φυσιογνωμία της ενορίας της Αγίας Ειρήνης. Με τη βαθειά φωνή μιλάει στην καρδιά τής σύναξης χωρίς υπερβολές στη λατρευτική τάξη και κυρίως, όταν κηρύττει, χωρίς να κολακεύει τους πιστούς, χωρίς να θρέφει την οργή ή τις ενοχές με το πρόσχημα του Θεού. Είναι απλός και αυτό περνάει άμεσα. Συγκρατώ τον λόγο του στους πρώτους Χαιρετισμούς. Πώς απογείωσε τους παρευρισκόμενους μιλώντας για τη φιλανθρωπία με σύγχρονους όρους.

Με δυο λόγια: η Αγία Ειρήνη είναι ένας εξαιρετικός προορισμός για παραμυθία και ψυχική τροφοδότηση τώρα που ξεκίνησε η Σαρακοστή. Οι πύλες της είναι ανοιχτές. Άσε τις προκαταλήψεις σου, άναψε ένα κεράκι, σκέψου έναν καλό λόγο και κάνε αυτόν τον λόγο ευχή…

Ο έρωντας του καλόγερου

Πρόβαλε χνουδάτος. Οι άκρες του αναζητούσαν να φιλήσουν τον ήλιο. Ήταν Νοέμβριος και ο ουρανός σκοτείνιαζε με νέφη γκαστρωμένα νερό. Και ο έρωντας χρειαζόταν φως για να ζήσει με άνεση. Είχε στη διάθεσή του μερικά εκατοστά χώμα. Ο χώρος που του είχε ετοιμάσει ο καλόγερος ήταν μία κονσέρβα γίγας από πελτέ «Κύκνος». Εκεί είχε ριζώσει και εκεί ξάπλωνε τα βλαστάρια του όταν κουραζόταν. Στα παλιά τα χρόνια οι ερωτευμένοι πρόσφεραν στην αγαπημένη τους δίκταμο που μάζευαν από τα βράχια. Ίσως για τούτο ονομάστηκε το βοτάνι αυτό έρωντας. Έχει και πανέμορφα λουλούδια που είναι έως τώρα, στα μέσα Οκτωβρίου ζωντανά!

Τώρα, ο γέροντας έκοβε τα φυλλαράκια του, τα έβραζε και έπινε το θεραπευτικό ποτό για τον στομαχόπονο αλλά και για να ηρεμεί τον λαιμό του μετά τις ατέλειωτες ολονύχτιες ψαλμωδίες. Στο κελλάκι μόνος ή μαζί με τους αδελφούς του.

Συχνά, όταν το ποτίζει, με προσοχή να μη χαλάσουν οι ρίζες του, του λέει και μια μαντινάδα ή ένα τραγούδι:

Τρεις καλογέροι κρητικοί και τρεις απ᾽ τ᾽ Άγιον Όρος καράβι αρματώσανε…

Και λίγο μετά:

Λουλούδι είναι ο έρωντας, που σε γκρεμό φυτρώνει

Τους λίγους κάνει ευτυχείς, και τους πολλούς πληγώνει.

Άραγε γιατί τον είχε στο περβάζι; στο σημείο που προστατευόταν από τους ανέμους και έκανε μια εσοχή στο κουζινάκι. Να ερχόταν στο νου του κάποια συχωριανή του που αγάπησε και της είχε χαρίσει κάποτε άγρια άνθη του βλογημένου φυτού; Ή μήπως να σκανδαλίστηκε όταν βγήκε στον κόσμο για τελευταία φορά; Το χαϊδεύει και μεταλαμβάνει τη ριγανάτη μυρωδιά.

Αναστενάζει και χαμηλώνει τα βλέφαρα.  Ξαφνικά, χωρίς να το πολυκαταλάβει, τα μάτια του γίνονται δύο βρύσες και τα ψαρά γένεια του βρέχονται. Θυμάται όταν είχε φύγει από το χωριό του και αποφάσισε να καλογερέψει το κλάμα που έκανε. Και θυμάται πως άφησε πίσω του ανθρώπους και τόπους, χώρισε από συνήθειες, άλλαξε ζωή, αλλά ποτέ δεν εγκατάλειψε μια λατρεία: να σκάβει τη γη και να την κάνει να καρπίζει. Και να κοιτά, ιδρωμένος, ψηλά, φχαριστώντας για τη μέρα που έκλεινε, χαιρετώντας με αγάπη το φως.

Ο έρωντας στην κατακόκκινη κονσέρβα ευχαριστημένος έβλεπε τα καραβάκια των προσκυνητών να περνάνε για να φτάσουν στην Αγία Άννα, εισέπνεε βαθιά τον φρέσκο αέρα του Αιγαίου, έστρεφε τα μαβιά του άνθη προς τη δύση, ενώ μπροστά του ορθωνόταν περήφανη η κορυφή του άγιου βουνού.

Μπερδεύω τους χρόνους. Το τώρα και το τότε. Ξέρω γιατί. Κάθε φορά που κοιτάζω προς το δικό μου φυτό θυμάμαι το παρτεράκι του καλόγερου,  και μουρμουρίζω τη μαντινάδα. Θεός σχωρέστον!

Ο δίκταμος από τον Αριστοτέλη έως τον Γαληνό, και από την αρχαιότητα και το Βυζάντιο, έως τις μέρες μας θεωρείται βότανο με εξαιρετικές ιαματικές ιδιότητες.

Ο έρωντας, το φυτό με τη φήμη του αφροδισιακού, καλλιεργείται εύκολα στην πόλη. Τα ροζ έως και μαβιά λουλούδια του κρέμονται τσαμπιά από τους βλαστούς του φυτού.

Η τιμιώτατη κραυγή

Ήχησε σήμερα. Και βούιξε συγκλονιστικά το ιστορικό κέντρο της πόλης. Εκατοντάδες μέλη του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων πιασμένοι από τους ώμους έδειξαν τα πρόσωπά τους και βροντοφώναξαν πως σήμερα όσοι ήταν εκεί, παρόντες, είναι εντάξει. Διέκρινες πάρα πολύ νέους ανθρώπους αλλά και μεσήλικες. Έλληνες και αλλοδαπούς. Σε αυτό το μοναδικό προσκλητήριο ζωής συμμετείχαν οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ, αλλά και άνθρωποι του κοντινού περιβάλλοντος των θεραπευομένων. Γιατί εδώ, σε αυτή τη μέθοδο συμμετέχουν όλοι. Ο θεραπευόμενος δεν είναι μόνος. Από κοντά η οικογένεια και όσοι συνδέονται άμεσα μαζί του. Όλοι συναποτελούν μέλος της κοινότητας που στοχεύει στην απεξάρτηση από κάθε ουσία. Χωρίς υποκάστατα και χημικά φάρμακα. Δωρεάν για όποιον είναι έτοιμος να κάνει μια νέα αρχή στη ζωή του.

Ο καθένας βροντοφώναξε με τον δικό του τρόπο. Άλλος υψώνοντας το κεφάλι στον ουρανό. Άλλος χτυπώντας δυνατά το στήθος του. Άλλος ξεχωρίζοντας από την αλυσίδα πηδούσε ψηλά. Άλλος χτυπούσε τα πόδια με δύναμη στη γη. Ο κάθε ένας και η κάθε μία είχε τον τρόπο του να κραυγάσει.  Να φωνάξει δυνατά το όνομά του. Να αισθανθεί ότι υπάρχει. Και πως είναι αποδεκτός. Και είναι εντάξει. Δηλαδή καθαρός από ουσίες. Σήμερα. Την ίδια στιγμή οι υπόλοιποι τον κοιτούσαν στα μάτια και επανελάμβαναν το όνομά του.

Ο ήχος άλλοτε έμοιαζε με γόο. Άλλοτε με ιαχή νίκης. Κάθε φορά, όμως, ξέσχιζε τα σωθικά σου!

Οι παρευρισκόμενοι είχαν βουρκώσει από την παρουσία των παιδιών. Τώρα, βλέπω και τον παρουσιαστή στη ΝΕΤ. Είναι δακρυσμένος. Αισθανόμουν ότι είμαι μάρτυρας σε έναν εξαιρετικά τίμιο αγώνα για απελευθέρωση από την καταδυνάστευση των ουσιών. Με αντίπαλο τον ίδιο τον εαυτό. Βλέποντας καθημερινά την οδύνη, τον τρόμο και τον πανικό όσων είναι στο δρόμο για τη δόση τους , αυτά τα παιδιά φέρνουν το μήνυμα ότι η ελπίδα υπάρχει. Κανείς δεν είναι καταδικασμένος να πεθάνει. Ο θάνατος και η ζωή είναι υπόθεση που ξεκινά από το εγώ του παρόντος. Και σε αυτή την προσπάθεια χρειάζεται ευαισθησία.

Τί μπορεί να σημαίνει η λογική της εργασιακής εφεδρείας για τις θεραπευτικές κοινότητες;  Τη στιγμή μάλιστα που νομιμοποιείται η χρήση και προωθείται η χορήγηση υποκαταστάτων στα νοσοκομεία; Οι άνθρωποι που ζουν και εργάζονται εκεί ανησυχούν. Οφείλουμε να τους ακούσουμε. Για να καταλάβουμε.

Διαβάζω σήμερα στο Δελτίο Τύπου:

Να δοθεί στο ΚΕΘΕΑ η εγκεκριμένη για το έτος επιχορήγηση, ώστε να μην τιναχτεί στον αέρα η θεραπεία χιλιάδων ανθρώπων που, μαζί με τις οικογένειές τους, συμμετέχουν στα «στεγνά» προγράμματα του ΚΕΘΕΑ και παλεύουν για την απεξάρτηση από κάθε ουσία. Η στέρηση του δικαιώματος για θεραπεία και η παραμονή στη χρήση αυξάνει μακροπρόθεσμα τις δαπάνες για τη δημόσια υγεία, τη δίωξη και την απονομή της ποινικής δικαιοσύνης. Μέχρι σήμερα το Υπουργείο Υγείας δεν έχει δώσει επίσημη απάντηση στο ΚΕΘΕΑ για το ποσό της επιχορήγησης του 2011 με αποτέλεσμα ο οργανισμός  να κινδυνεύει να μη μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του. Τα 11.270.000 ευρώ, που έχει λάβει μέχρι σήμερα το ΚΕΘΕΑ, αντιστοιχούν στο 49% της εγκεκριμένης επιχορήγησης, η οποία ανέρχεται σε 23.000.000 ευρώ. Με το ποσό αυτό και την αυτοχρηματοδότησή του, το ΚΕΘΕΑ προσπαθεί να ανταποκριθεί σε δαπάνες 25.000.000 ευρώ για το 2011. Οι δαπάνες αυτές είναι ήδη μειωμένες κατά 17,4% σε σχέση με το 2009, ενώ το ΚΕΘΕΑ συνεχίζει να αναπτύσσει μονάδες σε διάφορες πόλεις και στα σωφρονιστικά καταστήματα.

Να μη μειωθούν οι εργαζόμενοι στο ΚΕΘΕΑ με την εφαρμογή της εργασιακής εφεδρείας. Κάθε μείωση θα οδηγήσει  σε κλείσιμο μονάδων, τη στιγμή που η οικονομική κρίση αυξάνει τη χρήση ουσιών και τις ανάγκες για πρόληψη, θεραπεία και επανένταξη. Το ΚΕΘΕΑ  λειτουργεί με έλλειψη προσωπικού, καθώς δεν έχει λάβει έγκριση νέων προσλήψεων από το 2006, παρά το γεγονός ότι στο ίδιο διάστημα, ανταποκρινόμενο στις ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας, έχει δημιουργήσει νέα προγράμματα σε διάφορες περιοχές (Χανιά, Ιωάννινα, Λέσβος, Καλαμάτα, Κομοτηνή) και σε διαφορετικά σωφρονιστικά καταστήματα (Κορυδαλλός, Ελεώνας Θηβών, Διαβατά κ.λπ.). Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ για τη λειτουργία του πανελλαδικού δικτύου υπηρεσιών του  ΚΕΘΕΑ απαιτούνται 890 άτομα,  ο οργανισμός λειτουργεί αυτή τη στιγμή μόλις με 559. Με αυτή τη δύναμη ανθρώπινου δυναμικού ο οργανισμός λειτουργεί 100 μονάδες σε 23 πόλεις και 15 σωφρονιστικά καταστήματα, εξυπηρετώντας ετησίως 15.000 άτομα, χωρίς να συνυπολογίζεται στον αριθμό αυτό  ο σημαντικός ετήσιος αριθμός ατόμων που συμμετέχουν στα προγράμματα πρόληψης και εκπαίδευσης επαγγελματιών του ΚΕΘΕΑ. Άλλωστε, μέσα στο 2011 μέχρι σήμερα έχουν αποχωρήσει 17 μέλη προσωπικού, δημιουργώντας δυσαναπλήρωτα κενά.

Να μη συγχωνευθεί το ΚΕΘΕΑ με τον  ΟΚΑΝΑ, δημιουργώντας  έναν υδροκέφαλο γραφειοκρατικό οργανισμό με ελλείμματα, που θα οδηγήσει στη μείωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών, επιβαρύνοντας τελικά περισσότερο το κράτος. Τυχόν συγχώνευση θα πλήξει την αυτοδιοίκηση του ΚΕΘΕΑ και κατά συνέπεια την αποτελεσματικότητά του, δημιουργώντας ασάφεια και σύγχυση,  και θα μετατρέψει ένα ζωντανό και υγιή οργανισμό σε ένα δυσκίνητο φορέα, αποκομμένο από τις ανάγκες αλλά και την υποστήριξη της ελληνικής  κοινωνίας. Το ΚΕΘΕΑ μέχρι σήμερα δεν έχει δημιουργήσει χρέη και η μεταφορά σε αυτό των ελλειμμάτων από άλλους οργανισμούς, σε συνδυασμό με την υποχρηματοδότηση, θα το οδηγήσουν σε αδιέξοδο.

Η διακριτική μέχρι σήμερα μεταχείριση εις βάρος του ΚΕΘΕΑ, που δημιουργεί αβεβαιότητα και ανασφάλεια στα μέλη, τους γονείς και τους εργαζόμενους, έχει οικονομικό και κοινωνικό κόστος,  υποσκάπτει το κράτος πρόνοιας και θα έχει πολύ αρνητικές συνέπειες για τους εξαρτημένους, τις οικογένειές τους και την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, περιορίζοντας την ελπίδα και τη δυνατότητα για απεξάρτηση και κοινωνική ένταξη.

Τα ανθρώπινα σώματα είναι οι κρίκοι ενός μεγάλου κύκλου που ενώνει ψυχές σε έναν τιτάνιο αγώνα απελευθέρωσης από ουσίες και εξαρτήσεις.

Το ΚΕΘΕΑ δίνει μια μάχη να συνεχίσει να λειτουργεί σωστά. Δηλαδή με επάρκεια. Μόνο παράφρονες ή μισάνθρωποι θα μπορούσαν να αρνηθούν την ανάγκη που έχει ο τόπος μας από τη δουλειά που κάνουν οι θεραπευτικές κοινότητες, όπως το ΚΕΘΕΑ ή το 18 ΑΝΩ. Ο περιορισμός της διαθεσιμότητας θεραπευτικών προγραμμάτων θα σημάνει περιορισμό του δικαιώματος να σωθεί κάποιος από την εξάρτηση, ενώ ταυτόχρονα ακυρώνει το κράτος πρόνοιας.

Για μένα, η δυνατή φωνή των παιδιών αυτών είναι η τιμιότερη κραυγή που έχω ακούσει στη ζωή μου.

YΓ Η αντίδραση του Υπουργείου Υγείας σε Δελτίο Τύπου:

Η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, με αφορμή τις σημερινές κινητοποιήσεις των εργαζομένων του ΚΕΘΕΑ, διαβεβαιώνει ό, τι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για την απρόσκοπτη λειτουργία του οργανισμού. Η στήριξη των ανθρώπων που προσπαθούν να απεξαρτηθούν από τα ναρκωτικά αποτελεί προτεραιότητα για το υπουργείο Υγείας και η χρηματοδότηση του ΚΕΘΕΑ θα συνεχιστεί.

Γένοιτο!