Tag Archives: αμαρτία

Η Εκκλησία της Σουηδίας ευλογεί τους γάμους ομοφύλων

Με ψήφους 176 σε σύνολο 249 η Σύνοδος της Λουθηρανικής Εκκλησίας της Σουηδίας λέει το ναι από εχτές, 22 Οκτωβρίου, σε γάμους ομοφύλων ζευγαριών. Ενδιαφέρον είναι ότι η απόφαση αυτή έρχεται σχεδόν (;) συμπτωματικά μόλις κλείνουν τριάντα χρόνια από τον αποχαρακτηρισμό της ομοφυλοφιλίας ως ασθένειας στη σκανδιναβική χώρα.

Ουσιαστικά η σουηδική Εκκλησία ακολουθεί τον νόμο που ισχύει από την 1η Μαΐου 2009 που αναγνωρίζει τον γάμο μεταξύ προσώπων του ιδίου φύλου, και άφηνε στα ζευγάρια τη δυνατότητα να κάνουν πολιτικό γάμο ή να τελούν θρησκευτικό γάμο. H Σουηδία έρχεται πέμπτη στην Ευρώπη στη νομοθεσία για τον γάμο ομοφύλων. Προηγήθηκαν: Ολλανδία (2000), Βέλγιο (2003), Ισπανία (2005), Νορβηγία (2008). Ωστόσο είναι από τις πρώτες χώρες που δέχτηκαν δικαιώματα στη συμβίωση ομοφύλων (μέσα 1990) καθώς και την υιοθεσία παιδιών (2002).

Στη λογική της κατανόησης των νέων κοινωνικών συνθηκών που αφορούν τον γάμο συστήθηκε μια εκκλησιαστική επιτροπή η οποία διατύπωσε προτάσεις για να συζητηθούν στις συναντήσεις της Γενικής Συνόδου, 22-25 Σεπτεμβρίου και 20-23 Οκτωβρίου. Αποτέλεσμα: υπάρχουν βάσιμοι θεολογικοί λόγοι να αποδεχτεί η Εκκλησία της Σουηδίας τους γάμους ομοφύλων.

Η απόφαση κλείνει έναν κύκλο συναντήσεων, μελετών, συζητήσεων και ζυμώσεων που ξεκίνησαν στους κόλπους της σουηδικής Εκκλησίας από το 1972. Βασικό κέντρο αναφοράς η έννοια της συμβίωσης και της συγκατοίκησης που έχει αποκτήσει τα τελευταία τριάντα χρόνια σημασία παρόμοια με αυτή του γάμου και η παραδοχή ότι οι σχέσεις των ομοφύλων δεν είναι περιστασιακές αλλά μπορεί να είναι σταθερές και μακροχρόνιες. Όπως ακριβώς συμβαίνει με τις σχέσεις ετεροφύλων. Μία βεβαιότητα που έρχεται σε αντίθεση με το στερεότυπο του gay που είναι μανιασμένος με το σεξ ένα ον, που εάν δεν είναι γραφικό είναι υποταγμένο στη σωματική φιληδονία. Παράλληλα έγινε επεξεργασία στατιστικών στοιχείων για γάμους, διαζύγια, και διαβίωση παιδιών σε μονογονεϊκές οικογένειες, στοιχεία που οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι αυτό που λέμε σήμερα συμβίωση έχει πολλές και διαφορετικές μορφές και όταν υπάρχει πρόθεση γάμου σημαίνει μια συνειδητή μακρόχρονη δέσμευση.

Ένα ακόμη συμπέρασμα της ειδικής επιτροπής είναι ότι τα βιβλικά χωρία που έχουν χρησιμοποιηθεί εναντίον της ομόφυλης συμβίωσης δεν συνιστούν μια βάση για την απόρριψη ομόφυλων προσωπικών σχέσεων. Το κριτήριο είναι το ευαγγελικό μήνυμα της αγάπης που μπορεί να χαρακτηρίζει τις ομόφυλες σχέσεις. Συνακόλουθο όλων αυτών των θέσεων ότι δεν αποκλείεται και η χειροτονία σε κάποιον που βρίσκεται μέσα σε μια ομόφυλη σχέση.

Σε μια αναδρομή για τις θέσεις της Βίβλου προς τον γάμο σημειώνεται πως ο Ιησούς ζούσε μόνος, χωρίς βιολογικά παιδιά, και δεν θεωρήθηκε ότι υπολειπόταν σε σχέση με τους εγγάμους της εποχής του. Επιπλέον τα βιβλικά εδάφια θα πρέπει να εξετάζονται με την επίγνωση των διαφορών που έχουν με τη σύγχρονη πραγματικότητα. Πέρα από το διαχρονικό μήνυμα υπάρχουν χωρία που αναφέρονται στην εποχή που γράφτηκαν και δεν μπορούν να ισχύουν σε όλα τα περιβάλλοντα. Έτσι δεν μπορούν να δώσουν απάντηση για τον γάμο ομοφύλων εδάφια από τη Βίβλο που αφορούν ένα άλλο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο. Το τελικό ερώτημα που είχε να απαντήσει η Εκκλησία της Σουηδίας ήταν εάν ωφελούσε ή έβλαπτε η ευλογία του γάμου σχέσεων ομοφύλων.

To σημαντικό στην απόφαση αυτή είναι η αποενοχοποίηση της ομοφυλόφιλης επιθυμίας σε θεολογικά συμφραζόμενα και η αναγνώριση ενός γεγονότος πραγματικού: οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί να διαφοροποιούνται όσον αφορά το φύλο, αλλά οι ανάγκες των ζευγαριών παραμένουν οι ίδιες. Τα συμπεράσματα της Επιτροπής βασίζονται σε θεολογικές εκτιμήσεις που επιτρέπουν την ευλογία των ομόφυλων ζευγαριών και σίγουρα θα προκαλέσουν συζητήσεις στις άλλες ευρωπαϊκές Εκκλησίες. Ήδη διαβάζω για την απογοήτευση των Καθολικών και Ορθοδόξων στη Σουηδία για τη συνοδική απόφαση των Λουθηρανών.

Αναμφίβολα, πέρα από απαγορεύσεις και εντολές οι οποίες δεν τηρούνται στο πέρασμα των χρόνων (βλ. διαζύγιο), στη Βίβλο η μεγαλύτερη εντολή είναι η αγάπη. Επομένως και εδάφια που μιλούν για τη συμπληρωματικότητα (Ου καλόν είναι τον άνθρωπον μόνον) που προσφέρεται σε μια σχέση άντρα και γυναίκας μπορεί να ιδωθούν ότι σχετίζονται με τις ομόφυλες προσωπικές σχέσεις αφού και εκεί αυτό που προέχει είναι η άρση της ατομικότητας μέσα από την προσφερόμενη αμοιβαιότητα.

Πολλοί διαβάζοντας αυτές τις γραμμές θα σπεύσουν να χαρακτηρίσουν τους Λουθηρανούς ως αιρετικούς ή απλά ότι εκκοσμικεύουν το ευαγγέλιο και το φέρνουν στα μέτρα των ημερών. Εγώ βλέπω μια πολύ σοβαρή αντιμετώπιση σε θέματα που είναι άμεσα, ζωντανά, αγγίζουν πολύ μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας μας και πολύ απλά στον τόπο μας είτε δεν συζητούνται στις πραγματικές τους διαστάσεις είτε αναζητούνται πατερικές ερμηνείες ή αλληγορικές εξηγήσεις που πολώνουν τις ανθρώπινες σχέσεις στιγματίζοντας συμπεριφορές που διαφοροποιούνται από κανονικότητες ετερόφυλων δεσμών.

Το μεγάλο μάθημα των Λουθηρανών, που κατέχουν πολύ καλά τη βιβλική επιστήμη και θεολογία, είναι ότι μέσα από μια θεολογία του γάμου αναδεικνύεται ένας ευρύς χώρος για όλους στη μεγάλη θεανθρώπινη κοινότητα της Εκκλησίας. Δείχνουν έναν δρόμο συμφιλίωσης με το παρόν που πολύ δύσκολα μπορεί να ακολουθήσει μια ορθόδοξη Εκκλησία σε θεσμικό συνοδικό επίπεδο.

Κατά τα άλλα είναι αυτονόητο πως οι διακρίσεις των σχέσεων σε κανονικές ή μη, σε φυσικές ή παρά φύσιν, είναι ανθρώπινες κατασκευές που παλιά αποσκοπούσαν στον έλεγχο της σεξουαλικότητας, που δεν εξυπηρετούν πλέον τις κοινωνίες, παρά την αγωνία και τις εμμονές όσων επικίνδυνων προκαλούν δυστυχία σκορπίζοντας φοβίες και μίσος, επιμένοντας πεισματικά να θεωρούν εαυτούς ρυθμιστές της ζωής των άλλων ή μεσσίες που θα σώσουν το γένος από την καταστροφή.

«Πανδαιμόνιο» του Kώστα Aκρίβου : Η βεβήλωση του Αγίου Όρους και το φιλί του αγγέλου

Ο ταρσανάς της Μονής Σταυρονικήτα είναι το σημείο της πρόσβασης

Στον ταρσανά της Μονής Σταυρονικήτα ο ιερομόναχος Νήφωνας ασφάλιζε την ΟΔΗΓΗΤΡΑ, τη βάρκα του που είχε κληρονομήσει από τον πρώτο του γέροντα, τον Καυσοκαλυβίτη Αβιμέλεχ. Ο ταρσανάς ενώνει το μέσα και το έξω, τον κόσμο με το μοναστήρι.

Πάνω στο πλοίο, επιστρέφοντας από Σαντορίνη, ολοκλήρωσα την ανάγνωση του μυθιστορήματος Πανδαιμόνιο (μεταίχμιο, Αθήνα 2007) που φέρνει στο επίκεντρο την ιστορία του Νήφωνα, ενός αγιορείτη μοναχού που τάραξε το κοινόβιο της Σταυρονικήτα. Επειδή το βιβλίο έχει αγωνία, αστυνομικό ενδιαφέρον και ανατροπές στην εξέλιξή του, δεν θα μιλήσω για την υπόθεση, παρά μόνο θα σχολιάσω ορισμένα σημεία και θα αντιγράψω δυο σειρές από το οπισθόφυλλο: «Στις 16 Απριλίου 2004 σ᾽ ένα κελί στο Άγιον Όρος οι μοναχοί ανακαλύπτουν ένα πτώμα. Αν σκεφτεί κανείς πως το μέρος αυτό για πάνω από χίλια χρόνια δεν το έχει πατήσει όχι πόδι γυναίκας αλλά ούτε ζώο γένους θηλυκού, τότε γίνεται φανερό τί σάλο θα προκαλέσει η είδηση ότι το πτώμα ανήκει σε μια κοπέλα».

Ερωτικό σκάνδαλο στη Μονή Σταυρονικήτα

Θέμα πιασάρικο, επίκαιρο, που πουλάει, μάλιστα, με όλη τη συζήτηση περί αβάτου. Είναι γνωστό, ακόμη, ότι τα σαρκικά, οι πειρασμοί, η περιπτωσιολογία τους και η σχολαστική αντιμετώπισή τους είναι από τα βασικά θέματα του Πηδαλίου της νοητής νηός, σχολιασμένα από τον Νικόδημο τον Αγιορείτη, όπου κυριαρχεί το άγχος για τη σεξουαλική παρεκτροπή… Ποιος δεν ενδιαφέρεται για ένα ερωτικό σκάνδαλο που κρύβεται καλά πίσω από τους καστρότοιχους ενός μοναστηριού και φτάνει η στιγμή να αποκαλυφθεί; Πρόκειται λοιπόν για μια ιστορία έρωτα; Ναί. Από μια άποψη. Που φέρνει τα πάνω κάτω όταν αποκαλύπτεται, μάλιστα το γυναικείο πτώμα, και εμπλέκονται αστυνομία, πνευματικοί, ο διοικητής, ακόμα και ο πατριάρχης, την ίδια στιγμή που οι γέροντες μοναχοί πιστεύουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου, και η εκπλήρωση της Αποκάλυψης… Η αλήθεια βρίσκεται αλλού: σε ένα δυσανάγνωστο χειρόγραφο που κρύβει μια απίστευτη προφητεία για το μέλλον του ελληνισμού…

Ο Ακρίβος δεν υπερασπίζεται θέσεις και ιδέες, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στην περίπτωση του Βασίλη Αλεξάκη με το βιβλίο του μ.Χ., με το οποίο ασχολήθηκα στην ανάρτηση μ.Χ. Η πορεία του Βασίλη Αλεξάκη στην Ορθοδοξία και το Άγιον Όρος. Αντίθετα, ο συγγραφέας, μάλλον, προσπαθεί να κατανοήσει το σήμερα χωρίς να καταφεύγει σε έτοιμα στερεότυπα. Τον ενδιαφέρει να φωτίσει σχέσεις, φοβίες, μυστικές δυνάμεις, καταπιεσμένα ένστικτα, κίνητρα, προκαταλήψεις και φιλοδοξίες, κομμάτια και όψεις της ανθρώπινης αδυναμίας και της ανθρώπινης, πάλι, δύναμης, σε ένα περιβάλλον, όπου ανθίζει για αιώνες η πίστη και δρα ελεύθερα το θείο. Και παρεμβαίνει, ακόμη και σήμερα με τους αγγέλους, για να προστατευθεί η ανθρώπινη ζωή!

Επιπλέον, δεν λείπει και η κριτική ματιά σε ηγετικές μορφές του αγιορείτικου μοναχισμού μετά τη μεταπολίτευση, όπως στην ειρωνική σκιαγράφηση  του ηγούμενου του μοναστηριού, που ενδιαφέρεται, πρωτίστως, να χαρίσει στο μοναστήρι την παλιά του δόξα εκταμιεύοντας χρήματα της ΕΟΚ. Ή τον στιγματισμό συμπεριφορών ευσεβών που έτρεχαν στον π. Παΐσιο για να γιατρέψει τα παιδιά τους από καρκίνο, και πικραίνονταν όταν συνειδητοποιούσαν ότι δεν ήταν ο καλός γέροντας κάποιος θαυματοποιός… Και κάπου εκεί βρίσκουν τη θέση τους υπαινιγμοί για σωματικές αυτοτιμωρίες (σ. 99-102).

 

Επιτάφιος από την Παναγία της Επισκοπής στη Σαντορίνη.

Πολλοί μοναχοί εγκατέλειψαν τις πόλεις και την επαγγελματική τους καριέρα για να διακονήσουν την Παναγία στο Άγιον Όρος. Ο ηγούμενος στο «Πανδαιμόνιο» για να κερδίσει την ψυχή του έφτασε στον Άθωνα αφού σταμάτησε τη λαμπρή του επιστημονική πορεία στην Αμερική. Στην εικόνα: Επιτάφιος της Παναγίας από την Επισκοπή στη Σαντορίνη.

Ουσιαστικά, στο βιβλίο διαγράφονται τρεις τουλάχιστον γενιές μοναχών: εκείνοι που γαλουχήθηκαν με τις μνήμες της εθνικής περηφάνειας ζουν στον Άθωνα πειθαρχημένοι στο ασκητικό τους πρόγραμμα, εκείνοι που εγκατέλειψαν καριέρες και κόσμο για να ακουμπήσουν στα πόδια της Παναγίας πτυχία και διπλώματα και εργάζονται με όραμα, πέραν των άλλων προτεραιοτήτων τους, να παραδώσουν στους επόμενους κτίσματα ανακαινισμένα, και οι ακόμα νεώτεροι που είναι γόνοι μιας εποχής με εύθραστες βεβαιότητες και που ακροβατούν μεταξύ κόσμου και ερήμου. 

 

Παιχνίδια του μυαλού και παγίδες του σατανά 

Στο Βατοπέδι, ανεβαίνοντας στη βιβλιοθήκη, ένας φίλος μου είχε πει ότι η αρχιτεκτονική του συγκεκριμένου πύργου που φύλασσε τα σπάνια χειρόγραφα έδωσε στον Ουμπέρτο Έκο το μοντέλο για τη βιβλιοθήκη στο Όνομα του Ρόδου. Δεν ξέρω πόσο είναι αληθινή η πληροφορία, ωστόσο είμαι βέβαιος ότι η ζωή στον Άθωνα προσφέρει πάρα πολύ υλικό για μυθοπλασία, και εδώ, έχουμε μια πολύ ικανοποιητική αξιοποίηση της μοναστικής ατμόσφαιρας: από τη γεωγραφία της χερσονήσου, τα μονοπάτια, τους ταρσανάδες, τη λατρεία, και τους θρύλους έως τον μοναχικό αγώνα ανθρώπων που αφιερώθηκαν στην προσευχή και τα δάκρυα.

Υπάρχει ένας διάχυτος ανθρωπισμός στο βιβλίο και αυτό προσγράφεται θετικά στην προσπάθεια του Ακρίβου να κάνει κοινωνούς ανθρώπους που αγνοούν το Όρος ή το γνωρίζουν παραμορφωμένο ή ακόμη μονοδιάστατο από δεύτερο ή και τρίτο χέρι, χωρίς προσωπική γνώση. Τα λέω αυτά γιατί είναι φοβερά δύσκολο να μεταφέρεις εμπειρίες στον γραπτό λόγο (εξαιρείται η ποίηση), ιδίως εκείνες που αναφέρονται στην παλαίστρα των μοναχών… στη συντριβή ψυχής, στον αγώνα με αόρατες δυνάμεις που κυριεύουν το νου, παίρνουν σχήμα, κίνηση και φως στη φαντασία, μειώνοντας αντιστάσεις, εξουδετερώνοντας άμυνες, για να ανοιχθεί η αυλαία των ματιών και να αποκαλυφθεί ένας κόσμος που συμπεριλαμβάνεται σε ένα πλάσμα από σάρκα και αίμα. Και μετά υγρές από τα δάκρυα μετάνοιες στο πάτωμα, ενοχές και το φάσμα των τιμωριών της κόλασης με τα βασανιστήρια των αμαρτωλών σωμάτων…  Παιχνίδια του μυαλού, παγίδες του σατανά ή απλά ανθρώπινες ανάγκες, αλλά απαγορευμένες για έναν μοναχό, που όμως επανέρχονται και ζητούν ικανοποίηση και ούτε ξεπερνιούνται εύκολα με προσευχή και νηστεία;

Και ο συγγραφέας στο Πανδαιμόνιο δείχνει να σέβεται τις προσωπικές ιστορίες το παρελθόν και το παρόν του κάθε ήρωά του. Αυτό πιστεύω ότι είναι και η μεγάλη αρετή του μυθιστορήματος: δεν προσπαθεί να πείσει για κάτι θεωρητικό ούτε έχει το βλέμμα στραμμένο σε μια, ας μου επιτραπεί, «ορθόδοξη» θεώρηση, αλλά η τέχνη του λόγου του μας μυεί στην πραγματικότητα της ζωής των προσώπων του με τρόπο που σε ορισμένα σημεία θυμίζει Παπαδιαμάντη. Ο Ακρίβος δείχνει να έχει αφομοιώσει καλά τα διαβάσματά του, τις αφηγήσεις άλλων, και επεξεργάζεται αυτοψίες σε χώρους, μονοπάτια και καλντερίμια, ταρσανάδες και κελιά μοναχών για να πλαστουργήσει μια σκηνογραφία ομιλούσα, κυρίως πολύχρωμη και μυρίπνοος θυμιαμάτων.

Αμαρτία χωρίς τύψεις

Σε αυτό το φόντο ο Νήφωνας, ο αγγελοφιλημένος (όπως έλεγε η μάνα του για το σημάδι κάτω από τη μασχάλη του), θα αισθανθεί να σκιρτά. Στις πρώτες σελίδες μου δόθηκε η εντύπωση ότι θα ακολουθήσει ένα συναξάρι, όπου ο μοναχός για να σώσει τον συνάνθρωπό του φαίνεται να ενδίδει στους πειρασμούς, και να συμπεριφέρεται ως ένας διά Χριστόν σαλός. Σύντομα όμως διαψεύστηκα, και θα απογοητευτεί και εκείνος που θα αναζητήσει ωραιοποιημένες διηγήσεις παρμένες από γεροντικά. Εδώ, ο Νήφωνας όταν γνωρίσει τη Δόμνα θα βιώσει ότι δεν κάνει κακό σε κανέναν: «άκουσε ένα ‘κρακ᾽ μέσα του. Ένιωθε σα να μη ντρεπόταν πια, σαν οι φόβοι του να έσπασαν και να χάθηκαν». Εκλογικεύει όταν σκέφτεται ότι κάνει μια αμαρτία που δεν βλάπτει τον άλλον ή μήπως συνειδητοποιεί μια αλήθεια που δεν μπορούσε να αντιληφθεί όσο καιρό ήταν εσώκλειστος, δέκα χρόνια πια στο Όρος; «δεν είχε προξενήσει θλίψη, δεν είχε αναγκάσει κανέναν να πονέσει.» Το σκάνδαλο βέβαια συνίσταται στην απελεύθερωση του Νήφωνα: «Ποια είναι η αμαρτία που έχω κάνει Κύριε; … Δεν νιώθω να έχω αμαρτήσει…». Ένοιωθε το λάθος και την αστοχία του, αλλά χωρίς ενοχή και συντριβή… Είχε νιώσει κάτι πρωτόγνωρο. Έπεσε, αλλά σηκώθηκε γιατί αγάπησε.

Το Όρος με μυστήριο αλλά χωρίς παρωπίδες

Σπεύδω να δηλώσω ότι δεν βρήκε το Άγιον Όρος στον Ακρίβο τον αυθεντικό εκφραστή του. Εξάλλου τι σημαίνει αυθεντικότητα στις μέρες μας; Και μάλιστα για τη μοναστική πολιτεία του Άθωνα; Πιστεύω ότι πέρα από τα ευπώλητα περί γερόντων ψυχοφελή βιβλιάρια το Όρος θα παραμένει απρόσιτο σε αντικειμενικές μετρήσεις, περιγραφές ή απεικονίσεις γιατί η αλήθεια του κατοικεί σε προσωπικές συναντήσεις, συχνά απροσχεδίαστες, σε μυστικούς ψιθύρους και μουσικές που ταξιδεύουν από τις καμινάδες των κελιών και των καθολικών… Οφείλω όμως να πω ότι ο συγγραφέας είναι πειστικός και οι ήρωές του αληθινοί. Ο Ακρίβος ανοίγει και δείχνει έναν δρόμο να δεις το Όρος με μυστήριο, αλλά χωρίς παρωπίδες αλλά και δίχως εξιδανικεύσεις.

Από τη μια πλευρά στην αφήγηση έχουμε την περιγραφή ενός πλαισίου ζωής με διαφορετικά πρόσωπα και διαφορετικές νοοτροπίες που συνδέονται με δεσμούς αμοιβαίας εξάρτησης σε ένα δίκτυο όπου δεσπόζει η αίσθηση του λάθους και η αναμέτρηση με τον πειρασμό.  Η συμμετοχή της φύσης και των καιρικών φαινομένων προσθέτουν μια σαιξπηρική διάσταση στα δρώμενα, ενώ χάρις στα καιρικά φαινόμενα φτάνουμε στην δραματική τροπή της ιστορίας, όπου είναι αντίθετη με τη θέληση των πρωταγωνιστών.

Ο Νήφωνας και η Δόμνα έχουν πολλά κοινά: Είναι ψαράδες, έχουν για δεύτερο σπίτι τη βάρκα τους, ζουν απομονωμένοι από τον έξω κόσμο, και οι δύο είναι ορφανοί: η Δόμνα είναι υιοθετημένη και αναζητά πατέρα, αφού η θετή μάνα της δεν την αγάπησε ποτέ, ο Νήφωνας καταθέτει την ψυχή του στον αυστηρό γέροντα Γεδεών, αλλά όταν χρειαστεί τη βοήθειά του δεν θα του φερθεί μόνο σαν αποπαίδι, αλλά και θα αποδειχθεί ότι ο περιλάλητος πνευματικός ήταν τόσο τυφλωμένος από τις ιδεοληψίες και τον φανατισμό του, ώστε δεν μπόρεσε να μαλακώσει στον πόνο ούτε να αγαπήσει ουσιαστικά.

Ο βασικός φόβος που διατρέχει όλη τη διήγηση είναι πώς δεν θα μάθουν οι άλλοι, οι έξω, το φοβερό μυστικό που κρύβει ο Νήφωνας και η Δόμνα. Είναι βέβαιο από τον ηγούμενο έως τον πνευματικό Γεδεών ότι ο Νήφωνας είναι πλανημένος, έχει δείξει αντιχριστιανική διαγωγή, και έχει παρανομήσει: καταπάτησε τον όρκο του της παρθενίας, παραβίασε το άβατο με την περίθαλψη μιας γυναίκας και είναι και κατηγορούμενος για φόνο! Αυτή η έμφαση στο νομικιστικό πνεύμα, στην τυπολατρεία και η αίσθηση απουσίας της οικονομίας αφήνουν μια πίκρα στην ανάγνωση για να δικαιωθεί ο Νήφωνας, ως η πιο ενδιαφέρουσα παλλόμενη ιδιοσυγκρασία -σε αντίθεση με τους μονοκόμματους άλλους ήρωες- ο οποίος μέσα στην τραγωδία του φέρεται περισσότερο υπεύθυνα και ώριμα.

Τι δεν μου άρεσε

Το εξώφυλλο και ο τίτλος. Αλλά περισσότερο το τελευταίο τμήμα του βιβλίου: η απότομη προσγείωση για να δοθεί μια εξήγηση εγκυκλοπαιδικού τύπου που θα μπορούσε να προσφερθεί με μια μικρή σημείωση. Από τη σελ. 383 κ.εξ. ορισμένες επεξηγήσεις του Ακρίβου παραπέμπουν σε παλαιότερη τηλεοπτική σειρά, όπου οι θεατές εκαλούντο να ψηφίσουν για το φινάλε. Είναι τόσο δυνατή η εικόνα του τέλους, ώστε ο συγγραφικός ναρκισσισμός με το «Α και το Ω» να μοιάζει περιττός και να χαλάει την επίγευση της τελικής σκηνής.

Επιπλέον δεν νομίζω ότι προσθέτει κύρος η μνημόνευση του Συμεών του ποιητή ή κάτι άλλο η Παναγία η Vodafonissa στο μυθιστόρημα.

H Διαρκής Ιερά Σύνοδος δήλωσε ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί παράβαση του θελήματος του Αγίου Θεού και της διδασκαλίας του Ευαγγελίου.

Μίλησε μίζερα, προχτές, με νομικούς όρους συντηρώντας κοινωνικές διακρίσεις… Ποτέ όμως, οι ίδιοι μητροπολίτες που αγωνιούν και φέρνουν παρόμοια ζητήματα στη Σύνοδο, ασκώντας κοινωνική κριτική, δεν βγήκαν δημόσια να πικράνουν τα αυτιά των αστών Continue reading