Tag Archives: δημοτικές εκλογές

Περαστικοί

Είναι η λέξη που περιγράφει τη σύσταση των κατοίκων του αθηναϊκού κέντρου. Πέρα από χρώματα, θρησκείες ή καταγωγές ο τρόπος που συμπεριφέρονται πολλοί που βλέπεις να κυκλοφορούν σε κεντρικούς δρόμους και στενά της πόλης μας είναι ο τρόπος κάποιου που δεν τον συνδέει τίποτα ουσιαστικό με τον τόπο. Οι αλλοδαποί ήλθαν από όπου ήρθαν για να πάνε κάπου αλλού, λένε, αλλά δεν τους επιτρέπεται. Και αντί για τον προορισμό τους εγκλωβίζονται γύρω από την Ομόνοια και έως τα Άνω Πατήσια. Ωστόσο, αυτή η παρουσία των «περαστικών» είναι εξαιρετικά έντονη και προκαλεί φόβο και ανασφάλεια.

Περπάτησα εχτές στα σκοτεινά δρομάκια γύρω από την Αγίου Μελετίου και τα ελληνικά ως γλώσσα δεν τα άκουσα ούτε για μια στιγμή. Παντού, σε μια Αθήνα που κρύβει ακόμη νεοκλασικά κτηριακά διαμάντια, μια δυσωδία, συνδυασμός από σκουπίδια και ούρα έφερνε αναγούλα. Οι Έλληνες που ζουν εκεί θα μου πουν ότι οι τελευταίες αφίξεις του καλοκαιριού ήταν άνθρωποι με ένα βλέμμα αγριωπό… Το κράτησα αυτό. Όπως κρατώ και το σημερινό μήνυμα των Γιατρών του Κόσμου: «Η Αθήνα είναι μια πόλη που διέρχεται ανθρωπιστική κρίση». Διαβάζω στην Ελευθεροτυπία, πως πλέον οι αποστολές που έρχονται στην Ελλάδα είναι παρόμοιες με εκείνες που πηγαίνουν στην Ουγκάντα.

Μια μέρα στην αναμονή έναρξης για μια ταινία άκουσα άθελά μου να συζητάει μια παρέα για το ύφος των ξένων που δείχνει να αισθάνονται ότι τους ανήκει το κέντρο. Ο κίνδυνος των γενικεύσεων και της δημιουργίας προκατάληψης παραμονεύει στις διατυπώσεις μου. Το γνωρίζω. Είναι γεγονός όμως ότι όσοι ζουν σε γειτονιές όπου πλεονάζουν οι αλλοδαποί (και δεν εννοώ όσους έχουν εγκατασταθεί χρόνια τώρα και έχουν φτιάξει οικογένειες), βλέπεις να βιώνουν τη γειτονιά και να συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που θυμίζει αρχικά κάπου δεκαετία του 50 και 60 στην Ελλάδα. Παρέες, παρέες να κάθονται στις εισόδους πολυκατοικιών ή καφέ, να συνομιλούν, να σουλατσάρουν πάνω κάτω, οι γυναίκες τυλιγμένες από την κορφή μέχρι τα νύχια να συνυπάρχουν με τους ομοεθνείς αρσενικούς. Έχουν την ανάγκη να βρεθούν να νιώσουν λιγότερο αποκλεισμένοι, να αισθανθούν πως ανήκουν σε μια ομάδα.  Άνθρωποι, πολύ νέοι στην ηλικία, ταλαίπωροι, οι περισσότεροι με σαγιονάρες στα πόδια, με μάτια φευγάτα… και προφανώς άεργοι που συμπεριφέρονται, ωστόσο, στον δημόσιο χώρο σα να είναι ένα έρημο χωράφι…

Πας να περάσεις ανάμεσα στις παρέες που καταλαμβάνουν το πεζοδρόμιο, σε βλέπουν να έρχεσαι αλλά δεν παραμερίζουν. Πρέπει εσύ να κάνεις τον γύρο. Ή να ζητήσεις συγνώμη για να περάσεις ανάμεσά τους. Και όταν οι άνθρωποι αυτοί πίνουν μπύρες τα πράγματα δυσκολεύουν… Δεν είναι λίγες οι φορές που βγαίνουν ματσούκια ή μαχαίρια για ξεκαθαρίσματα… Πόσοι άραγε σε ένα τέτοιο περιβάλλον θα πάρουν την απόφαση να εγκατασταθούν στο κέντρο και μάλιστα όταν είναι νέο ζευγάρι που θέλουν να μεγαλώσουν παιδιά; Πόσοι φοιτητές και κυρίως φοιτήτριες θα επιλέξουν να ζήσουν στις σπουδές στους σε μια γειτονιά που οι Έλληνες είναι εξαφανισμένοι;;;

Αισθάνεσαι πως αποκλείεσαι στην ίδια σου γειτονιά. Πώς η ζωή σου τείνει να πλαισιωθεί σε ένα γκέτο που δεν διάλεξες. Από περαστικούς – χρήστες της πόλης. Που δεν ανήκουν στο σώμα της πόλης αλλά το χρησιμοποιούν. Που ίσως το όνειρό τους δεν ήταν ποτέ να βρεθούν εδώ. Απλώς και αυτούς κάποιοι τους «άδειασαν» για να βρουν την τύχη τους. Σε μια άγνωστη χώρα όπου η ανασφάλεια αυξάνει και γιγαντώνεται. Και με πολίτες που αμήχανοι παρακολουθούν βουβοί χωρίς διάθεση να αυτενεργήσουν, κλεισμένοι βαθύτερα στον εαυτό τους, απογοητευμένοι από την απουσία κάποιου που να εμπνεύσει, ίσως και προδομένοι από υποσχέσεις που δεν έγιναν ποτέ πράξη. Δεν έχω να περιμένω τίποτα από τον νυν δήμαρχο. Έδειξε τις δυνάμεις του και τα όρια του… Και ένιωσα και την απουσία του από την πόλη μου και τη γειτονιά μου.

Εϊμαι από εκείνους που πιστεύουν πως η ψήφος έχει ακόμη νόημα όταν μάλιστα στο προσκήνιο εμφανίζονται νέα πρόσωπα. Αυτό που θέλω να σκεφτώ και να αποφασίσω για την Κυριακή είναι ποιοι από τους υποψήφιους που ζητούν την ψήφο μου δεν είναι περαστικοί από την Αθήνα. Ποιοι είναι αυτοί που δεν μιλούν μόνο για τα δικαιώματα των περαστικών αλλοδαπών αλλά μιλούν για τα δικαιώματα των μόνιμων κατοίκων (Ελλήνων και αλλοδαπών). Ποιοι είναι αυτοί που αποφεύγουν τον ναρκισσισμό, εκφέρουν έναν άλλο λόγο, δεν αναμασούν κομματικές ατάκες και που μοιάζουν απελευθερωμένοι από τις επιταγές και τα συμφέροντα του κατεστημένου. Πόσοι ξέρουν την Αθήνα από τα μέσα, όπως εμείς που τη βιώνουμε. Ποιοι ξέρουν την πόλη όχι ως τουρίστες αλλά ως κάτοικοι ή εργαζόμενοι που έχουν υποστεί την υποβάθμιση και την εγκατάλειψη. Αυτά δηλαδή που έχουμε υποστεί όλοι εμείς που ήρθαμε συνειδητά να ζήσουμε στην καρδιά της πρωτεύουσας. Και βλέπουμε σήμερα δυνάμεις να μας ωθούν να αναθεωρήσουμε την απόφασή μας όταν πλέον όλα φαίνονται τόσο αφόρητα…

Εν καμίνω

Απογοητευμένος από την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, παρακολουθώ όσο μπορώ τους δύο βασικούς υποψήφιους δημάρχους της Αθήνας. Από τη μιά, ο Κακλαμάνης αυτάρεσκα μιλάει για το κοινωνικό παντοπωλείο και για τα συσσίτια του Δήμου, μια πρακτική που με κάνει να σκεφτώ πως είναι ένα άλλοθι σε μια σειρά από αμέλειες και τη βιωμένη αδιαφορία που γνωρίζουμε όσοι κατοικούμε από τα Πατήσια έως τα Εξάρχεια και από το ιστορικό κέντρο μέχρι το Μεταξουργείο. Έχω γράψει κατά καιρούς για τη βρωμιά των πεζοδρομίων και τη ντροπή που έχω νιώσει για σημεία-κλειδιά της Αθήνας όπως είναι η περιοχή του Μουσείου που θα έπρεπε να αστράφτει από καθαριότητα, όταν επισκέπτονται τον χώρο καθημερινά εκατοντάδες ξένοι προσκυνητές των αρχαίων θησαυρών. Στην Τοσίτσα το εμπόριο και παρεμπόριο ουσιών οργιάζει με το γκέτο των ανθρώπων-σκιών, και το Πολυτεχνείο δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί από κάθε φροντίδα για την εικόνα του. Δυστυχώς, η Αθήνα δεν έχει αλλάξει πρόσωπο στην τελευταία δημαρχία του Κακλαμάνη. Μέρα με τη μέρα όσοι έχουμε απομείνει στην καρδιά της πρωτεύουσας ξέρουμε ότι δεν αλλάζει τίποτα προς το καλύτερο. Τα αμάξια συνεχίζουν να παρκάρουν όπου θέλουν, ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια. Οι οδηγοί μηχανών νομίζουν πως είναι δικαίωμά τους να καβαλάνε κορνάροντας όπου τους βολεύει. Τα σχολεία για τα οποία έχει άμεση σχέση η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν το μαύρο τους το χάλι. Και όλοι αντιλαμβανόμαστε πως ο Δήμαρχος δεν είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Η στέρηση του δικαιώματος στους κατοίκους που θέλουν να απολαύσουν τη ζωή στο κέντρο χωρίς να έχουν το αίσθημα του τρόμου και της ανασφάλειας, μέσα σε συνθήκες υγιεινής, είναι και βασική ευθύνη του Δημάρχου. Οι στρατιές επαιτών που εκβιάζουν το συναίσθημα των περαστικών, στολίζοντας ως γλυπτά της ντροπής μας όλα τα κεντρικά σημεία, είναι πλέον το σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης. Από κοντά τα ανθρώπινα ερείπια που εκλιπαρούν για 50 λεπτά για να συμπληρώσουν το ποσό που χρειάζονται για να αγοράσουν σε ενδοφλέβια δόση τον θάνατο. Ή άνθρωποι που κυκλοφορούν δημόσια με ένα μπουκάλι μπύρα σα να βρίσκονται στο σπίτι τους.

Από την άλλη, άκουσα τον Γιώργο Καμίνη να μιλάει στην Πρώτη Γραμμή για το κέντρο και αισθάνομαι ότι μιλάει επί της ουσίας, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, και μέσα από την επικοινωνία με τους Αθηναίους για το τί συμβαίνει. Μιλάει διαρκώς για όρια που θέτει ο ίδιος ο νόμος και το σύνταγμα. Όρια που αφορούν όχι μόνο τους πολίτες αλλά και τους δημοτικούς άρχοντες. Kριτικάρει αυστηρά την ελεημοσύνη ως πρακτική της Δημοτικής Αρχής και αναφέρεται σε κοινωνικό δίκτυο πρόνοιας, έχει δε άποψη για τη στέγαση των αστέγων σε άδεια κτήρια. Μου φαίνεται ορθολογιστής και δείχνει νοικοκύρης. Στην αρχή του λόγου του νομίζεις ότι έχει τρακ, αλλά σταδιακά δυναμώνει τους τόνους της φωνής του, διατηρώντας την ψυχραιμία του. Είναι πειστικός. Έχει άποψη και μιλάει χωρίς να κολακεύει. Το κείμενο για την κατάσταση του ιστορικού αθηναϊκού κέντρου, όσο βρισκόταν ο Καμίνης στην υπηρεσία του Συνηγόρου του Πολίτη, πιστεύω πως είναι η πιο ουσιαστική δημόσια παρέμβαση που έχει γίνει για την κατανομή ευθυνών και για το δέον γενέσθαι ώστε να αλλάξει η θλιβερή εικόνα γύρω από την Ομόνοια. Ο Καμίνης είναι ένα πρόσωπο που μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο οικείο. Θα συνεχίσω να τον αναζητώ για να τον ακούω με ενδιαφέρον για το μέλλον της πρωτεύουσας.