Tag Archives: κέντρο Αθήνας

Rethink Athens

Να ξανασκεφτούμε την Αθήνα μας προτρέπει το Ίδρυμα Ωνάση με την παρέμβασή του στο κέντρο με βασικό άξονα την οδό Πανεπιστημίου. Τρεις είναι οι στόχοι του έργου:

  • Το κέντρο της πόλης να είναι τόπος προορισμού για τον πολίτη και όχι χώρος διέλευσης αυτοκινήτων
  • Η λειτουργική, αισθητική και περιβαλλοντική αναβάθμιση του κέντρου
  • Η ενίσχυση των εμπορικών, διοικητικών και οικονομικών λειτουργιών της πόλης

Ουσιαστικά μιλάμε για έναν αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που θα είναι ευρωπαϊκός. Στην προετοιμασία συμμετέχουν αρμόδια υπουργεία (Περιβάλλοντος, Μεταφορών), ο Δήμος της Αθήνας και άλλοι φορείς.

Στόχος είναι η Πανεπιστημίου να γίνει φιλική στον πεζό και στον ποδηλάτη, ενώ το τραμ θα διέρχεται από εκεί ως μέσο μαζικής μεταφοράς, προεκτείνοντας τη γραμμή από το Σύνταγμα έως τα Πατήσια (δεν βρήκα να διευκρινίζεται πού ακριβώς θα τελειώνει). Έτσι, η Πανεπιστημίου θα ενώσει τα μεγάλα μουσεία ενώ η Ακαδημίας αλλάζει κατεύθυνση ως πύλη καθόδου των αυτοκινήτων που κατεβαίνουν από τη Βασ. Σοφίας. Διατηρείται η Σταδίου ως άνοδος, ενώ η Αγίου Κωνσταντίνου άνοδος, ώστε να διοχετεύονται τα αυτοκίνητα προς την Γ´ Σεπτεμβρίου. Όλα αυτά σημαίνουν και ένα νέο σχεδιασμό του δικτύου συγκοινωνιών στο κέντρο.

Η πρωτοτυπία στη διαδικασία του διαγωνισμού είναι ότι δίνεται η ευκαιρία για μια δημόσια συζήτηση στο ευρύ κοινό μέσα από τον ιστότοπο που έχει δημιουργηθεί ειδικά και μέσω των κοινωνικών δικτύων.

Μέσα από τον ιστότοπο θα γίνονται και οι εγγραφές των ενδιαφερομένων που θα θέτουν υποψηφιότητα. Νά, πώς περιγράφεται σύντομα το έργο:

Ο αρχιτεκτονικός διαγωνισμός θέτει το θέμα της ποιότητας ζωής στην καθημερινότητά μας και μέσα από αυτόν θα προκληθεί ενδιαφέρον, ώστε να καλλιεργηθεί δημόσια συζήτηση για τις νέες συνθήκες που θα αναζωογονήσουν με ελκυστικό και βιώσιμο τρόπο το Κέντρο της Αθήνας. Είναι ο καταλύτης που θα προκαλέσει τοποθετήσεις για όλα τα ζητήματα και δημιουργική ζύμωση απόψεων των πολιτών, των εμπλεκόμενων ειδικών, αρχιτεκτόνων, καλλιτεχνών, πνευματικών ανθρώπων, οικονομολόγων και άλλων, για νέες αναζητήσεις πάνω στον παλιό καμβά της πόλης. Στόχος της μελέτης που θα προκριθεί είναι οι ουσιαστικές αλλαγές στην εικόνα, τη δομή και τη λειτουργία του κέντρου, επιλύοντας τα θέματα που αφορούν στην καθημερινότητα και αναβαθμίζοντας την πόλη ώστε να γίνει φιλική, ελκυστική για να ανταγωνιστεί τις Ευρωπαϊκές Μητροπόλεις. Η ασφάλεια, η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, η εγκατάσταση και επιστροφή της κατοικίας, η ανάδειξη του πολιτιστικού μας πλούτου και η πνοή ποιότητας και ζωής σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας, θα αποτελούν βάση της μελέτης. Η Αθήνα θα μεταμορφωθεί σε ζωντανή πόλη όλο το 24ωρο.

Όλα αυτά που σημειώνονται, τα τόσο όμορφα διατυπωμένα, δεν είναι απλώς θέμα πολεοδομικού σχεδιασμού και αισθητικών παρεμβάσεων αλλά είναι ζητήματα μιας συνολικότερης πολιτικής που θα βάζει τον κάτοικο, τον εργαζόμενο και τον επισκέπτη της πόλης ως προτεραιότητα και δεν θα θέλει να μακιγιάρει τα κακώς κείμενα και την εξαθλίωση που γνωρίζουμε από πρώτο χέρι όσοι κινούμαστε στους κεντρικούς δρόμους.

Αναμφίβολα, είναι αξιέπαινη η πρωτοβουλία και μια ελπίδα η αναγγελία (κι ας είναι παραμονές εκλογών) για έναν διαγωνισμό που θα έχει στο επίκεντρο ένα νέο πρόσωπο της καρδιάς της Ελλάδας, την Αθήνα. Η Αθήνα, σήμερα μοιάζει γερασμένη και κυρίως ντροπιασμένη από την κακοποίηση που έχει υποστεί. Ακόμα και σήμερα με δυσκολία μπορείς να περπατήσεις το κέντρο με έναν φιλοξενούμενο ή με ένα μικρό παιδί και να είσαι περήφανος με τις εικόνες που αντικρύζεις. Οι ίδιοι οι κάτοικοι που απέμειναν μοιάζουν σαν ακρίτες που φυλάνε ένα κάστρο και δεν το εγκαταλείπουν.

Διαγωνισμούς έχουμε δει ξανά στο παρελθόν. Η πλατεία Ομονοίας είναι η μεγάλη χαμένη από τον τελευταίο διαγωνισμό που έγινε για την ανάπλασή της δεν ολοκληρώθηκε ποτέ ως προς την υλοποίηση.

Εύχομαι όσα καλά σχεδιαστούν να γίνουν και το ζόμπι να γίνει μια πανέμορφη κόρη. Βέβαια, κάθε εγχείριση έχει ένα ποσοστό αποτυχίας. Μία πλαστική προσώπου μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα αντί της αισθητικής αναβάθμισης.

Τί ωραία που δείχνουν όλα στο βίντεο με την αναγγελία! Και είμαι βέβαιος πόσο ωραία θα είναι όλα στα σχέδια που θα προκριθούν. Άλλο όμως τα σχέδια και άλλο η υλοποίησή τους.  Μακάρι να γίνει κάτι καλό.

Iστότοπος: http://www.rethinkathens.org/

Πού χάθηκα;

Έχω καιρό να γράψω. Και σήμερα, διαβάζοντας ένα κείμενο του Δ. Καμπουράκη για τις Λέξεις, ένιωσα κι εγώ σα να με πρόδωσαν οι λέξεις, να έχασαν τη στολή τους, και πεισματικά να αρνούνται να αναδυθούν. Σα να θέλουν να ξεκουραστούν στο βασίλειό τους. Άκοσμες! Και δεν τις ενόχλησα. Τις άφησα να αναπαυθούν. Και είπα πως όταν έρθει η στιγμή θα κτυπήσουν την πόρτα για να βγουν στο φως. Έτσι έμεινα σιωπηλός. Και όταν άκουσα τη Λίνα Νικολακοπούλου σε μια δημόσια συζήτηση να μιλάει για την «περιφρούρηση της σιωπής μας» αισθάνθηκα πως βρήκα απρόσμενα έναν σύμμαχο. Βέβαια εκείνη μιλούσε για την κατάχρηση των κινητών σε ανοιχτούς χώρους όπου ο καθένας εκθέτει τον πόνο του ανενδοίαστα. Εγώ είχα στο νου μου τούτο το ιστολόγιο. Αλλά εμένα μου ταίριαζε γάντι η προτροπή της. Χάθηκα. Αλλά δεν εξαφανίστηκα. Μήπως πρόδωσα εγώ τις λέξεις; Μήπως, δηλαδή, το ιστολόγιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι που το βαριέσαι;

Αλλά, νά, η θέα και το άκουσμα προχτές μια μπάντας με ανατρίχιασε σύγκορμο και μέ ᾽φερε πάλι εδώ. Στη γωνία Αθηνάς και πλατείας, δίπλα στον φούρνο, εκεί που άλλες μέρες βλέπεις παράλυτα σώματα από ουσίες να κείτονται στο πεζοδρόμιο. Γύρω στους οκτώ μουσικούς έπαιζαν βαλκανικές μελωδίες με πνευστά. Εμβατήρια που δεν γνώριζα. Το μάτι μου πήρε μια λέξη σε cd που πουλούσαν: «Transylvania». Καλοντυμένοι, περιποιημένοι στη τρίχα, χωρίς να χαμογελάει κανείς για να ικετεύσει τους περαστικούς ήταν εκεί. Δεν επαιτούσαν βλέμματα και καλοσύνη. Απλώς έκαναν τη δουλειά που ήξεραν να κάνουν. Βούρκωσα. Δεν ξέρω γιατί. Σα να ονειρεύομαι. Μήπως ανακάλυψα τη μουσική επένδυση της αυτοβιογραφίας μου και ψιχαλίζουν τα μάτια μου; Σύνελθε. Αισθάνομαι πως σε όλη τη μιζέρια που μας περικυκλώνει και μας βαραίνει και μας κάνει «ξένους» είχαν τόση πραγματικά αξιοπρέπεια στη μουσική τους. Έπαιζαν υπερήφανοι ταπεινά τη μουσική τους. Τη μουσική που είχαν μάθει να δίνουν στους άλλους. Και είχαν δίκιο. Ήθελα να τους έχω φίλους μου. Τους αισθάνομαι συγγενείς μου.