Tag Archives: Μάικλ Τζάκσον

Βασιλιάς της ποπ; Ναι. Αλλά γιατί βασιλιάς της μοναξιάς;

Δεν είναι μόνο ο γέρων Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός που απασχολεί γελαστός μετά θάνατον. Και ο Μάικλ πουλάει  κεκοιμημένος. Κι ας ήταν κλειστό το φέρετρό του στη σκηνή που παρέλασαν οι φίλοι του στον τελευταίο χαιρετισμό. Πώς μού ήρθε να τους βάλω πλάι; Ίσως γιατί συνέπεσε το τέλος τους χρονικά. Ή πάλι, ίσως, γιατί ο καθένας τους έχει το δικό του fun club. Μη με πείτε ασεβή που χρησιμοποιώ αυτόν τον όρο για έναν αγιορείτη. Αλλά δεν ξέρω πώς αλλιώς να χαρακτηρίσω όλη αυτή την προσπάθεια ερμηνείας που διαδίδεται σε ορισμένα blogs για το στόμα του νεκρού που δεν έκλεινε και σφραγίστηκε ως εκ θαύματος αφού είχαν συρράψει τον σάκκο της ταφής, και αφού έδωσε παραγγελία ο γέροντας Εφραίμ (είναι τελικά ηγούμενος;) να κοπεί το ύφασμα που κάλυπτε το πρόσωπο (μα δεν θάβεται ο μοναχός με σφραγισμένο τον μαύρο σάκκο;) και τότε… εφάνη ο γέρων με τα κλειστά μάτια να χαμογελά με το στόμα κλειστό και αυτό…. Από όσο ξέρω όταν δεν έχει περάσει χρόνος αρκετός μετά την εκπνοή του ανθρώπου το σώμα είναι ζεστό, άρα μπορεί να κλείσει το στόμα, όπως μπορούν να κλείσουν και τα μάτια του τεθνεώτος. Αλλά εάν περάσει πολλή ώρα, ε τότε…. το σώμα είναι άκαμπτο. Δεν θέλω να προσβάλω τη μνήμη του παππούλη. Τον πνευματικό αγώνα του τον ξέρει ο ίδιος και ο Θεός. Και εκείνοι που τον έζησαν στο Όρος μπορούν να μιλήσουν για την εμπειρία τους μαζί τους (βλ. ποιητής Μωϋσής). Απλά σκέφτομαι όσα λένε οι επίγονοι, και τι εκφράζουν όλα αυτά προσπαθώντας να δημιουργήσουν μύθους, και τι τέλος πάντων υπερασπίζονται… Όσοι τα ακούσουν που βρίσκονται εκτός μια λέξη τους έρχεται στο στόμα: ΚΑΠΗΛΕΙΑ!

Δεν απέχουν πολύ οι εκτιμήσεις μου για όσα διάβασα για τον Μάικλ Τζάκσον στο Κ της περασμένης Κυριακής από την κυρία Γεωργία Λαιμού. Και εκεί αντί να εκτιμήσει κανείς τι έδωσε και (τι ενδεχομένως πήρε) στα τέλη της δεκαετίας του 70 και σε όλη τη δεκαετία του 80, διαπιστώνω μια εκμετάλλευση του θανάτου, έναν μελοδραματισμό και μια υποκρισία για τη μοναξιά του Τζάκσον, επειδή αλλοίωνε το πρόσωπό του, «χωρίς να ξέρει τι έκρυβε πίσω από αυτό: την τραυματισμένη παιδική ηλικία, το φόβο» κλπ κλπ. Λες, και ήταν η εξαίρεση του κανόνα, και όχι η επιβεβαίωσή του. Λες και δεν εκφράζει όλη την φοβία που έχουμε σαν ανθρώπινο γένος να είμαστε αυτό που είμαστε και όχι το άλλο που επιδιώκει το περιβάλλον μας, η εκπαίδευσή μας, η ηθική επιταγή.

Ο πενηντάρης με το όνομα του αρχαγγέλλου, που μαγνήτισε τις μάζες δεν ήταν τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ό,τι είμαστε όλοι οι θνητοί: εξόριστοι στο δέρμα μας.Ένα αδελφάκι μας.

Προσυπογράφω, το κείμενο του Θοδωρή Μανίκα στο Κ που κλείνει με την τελική ευχή, για τον Μάικλ, προσθέτοντας εγώ και το Βατοπαιδινό γεροντάκι που φαίνεται ήταν αγαπητό στην αθωνίτικη πολιτεία: Rest in Peace.

Και για να θυμηθώ με τον φίλο μου τον Κώστα τι αγαπήσαμε από τον Μάικλ, ακούγοντας το Human Nature:

“…if this town
is just an apple
then let me take a bite
If they say why, why…
tell ’em that is human nature…”
I like living this way
I like loving this way… ”

Γεμάτος ζωντάνια, στην τελευταία πρόβα του ο Μάικλ, λίγες ώρες πριν εκπνεύσει

Το τελευταίο βίντεο κλιπ του Μάικλ Τζάκσον, στις 24 Ιουνίου, λίγες ώρες πριν πεθάνει, με την πρόβα για τις συναυλίες του Λονδίνου ανατρέπει την εικόνα του υπό κατάρρευση ανθρώπου, που είχε δηλητηριαστεί από φάρμακα. Εδώ, βλέπουμε έναν καλλιτέχνη που συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία, είναι απόλυτα συντονισμένος στην ομάδα του, χορεύει και τραγουδάει, σε ενιαίο σύνολο με τους άλλους χορευτές. Κάποιος κακεντρεχής θα έλεγε, μα μπορεί να είναι σωσίας του, ωστόσο υπάρχει η μαρτυρία του πολύ στενού συνεργάτη του Dorian Holley στο CNN που υποστηρίζει αυτή την εικόνα του Μάικλ, του μάχιμου και κυρίως υγιούς και ευτυχισμένου.

Πέταξε στα ουράνια ο λατρεμένος Μάικλ Τζάκσον

Χωρίς να προλάβει να επιστρέψει στη σκηνή του Λονδίνου, αυτό το καλοκαίρι, όπως είχε αναγγείλει πρόσφατα. 45 χρόνια πορείας. Με κορυφώσεις, κάμψεις, πτώσεις, και πόνο. Και παιχνίδια ταυτότητας με την εικόνα του. Όπως και κάθε σταρ που είναι στην κορυφή. Τον θυμάμαι μικρούλη με το μαλλί θάμνο με τα αδέλφια του, τους Jackson 5, και τον ξεχώριζα.

Υπήρξε ένας ολικός διεθνής καλλιτέχνης, όχι μόνο τραγουδιστής, αλλά συνθέτης, χορευτής, και κυρίως ένα μοναδικό φαινόμενο στην ποπ κουλτούρα όλων των εποχών. Στέκει ισοδύναμα πλάι στον Πρίσλεϋ και στου Μπηλς. Δεν θέλω να εξηγήσω το φαινόμενο. Απλά, θέλω να πω ότι με έχει αιχμαλωτίσει πολλές φορές η φωνή του, και έχω θαυμάσει τον χορό του. Η κίνησή του βασίζεται πάνω στη χορευτική δεξιοτεχνία του Φρεντ Ασταίρ. Τα βίντεο κλιπς των τραγουδιών του δημιούργησαν ιστορία στην τέχνη του είδους. Ξεχωρίζω το Bad που είχε σκηνοθετήσει ο Μάρτιν Σκορτσέζε και αφηγείται την ιστορία ενός μαύρου που επιστρέφει στη γειτονιά του, μετά τις σπουδές του κι αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κανείς στο γκέτο, όπου κυριαρχούν οι συμμορίες.

Κι ακόμη ένα βίντεο με το Liberian Girl, από όπου παρελαύνουν σαν από ταινία όλοι οι φίλοι του.

Είχε χάρη, ταλέντο, επαγγελματικότητα και αφοσίωση στη δουλειά του, δήλωσε ο Κουίνσυ Τζόουνς, που ήταν δίπλα του σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες.  Αντί να φλυαρήσω άλλο, αντιγράφω ένα κείμενο του Γιώργου Χρονά για τον καλλιτέχνη που αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα:

Σαν Θεός. Θεϊκός

Στο τραπέζι κάθισα δίπλα στον Γιάννη Φλερύ. Αυτόν τον χορευτή-μύθο της ελληνικής ζωής. Τον Ρολάν Πετί της Ελλάδος – τηρουμένων των αναλογιών, μου έλεγε ο Τσαρούχης. Η γιορτή ήταν για να τιμηθεί η μάνα του Ελληνικού Σινεμά, η μεγάλη ηθοποιός – αγαπημένη φίλη της Κατίνας Παξινού. Η Ελένη Ζαφειρίου. Σε μια στιγμή τον ρωτησα για τον Μάικλ Τζάκσον. Την γνώμη του. Μου είπε: Πολύ μεγάλος! Θεός!

Ρώτησα και τον Αργύρη – δούλευε σε δουλειές, να ζήσει. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα τραίνα, στους δρόμους, άντρες-γυναίκες, τον θαύμαζαν. Του έδιναν τηλέφωνα να τους πάρει. Κάθε φορά που τον άκουγε ή τον έβλεπε, έλεγε: Βασιλιάς!

Είδα τον Μάικλ Τζάκσον σ᾽ ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον Κουίνσυ Τζόουνς. Νομίζω το είδα πριν από χρόνια στην ΕΤ2. Ο Μάικλ καθόταν στο σαλόνι του Κουίνσυ και κρατούσε στα χέρια ένα φίδι. Ντυμένος σαν αμερικάνος πλούσιος με γούστο, που αγόρασε ρούχα από ακριβό μαγαζί της πλησιέστερης μεγάλης πόλης και με κινήσεις χεριών και φωνή, σαν ιερέα του Μαντείου των Δελφών, έλεγε πράγματα σπάνια για τον τιμώμενο φίλο και παραγωγό του Κουίνσυ. Με φωνή σαν μέσα από καλάμι.

Το επόμενο βράδυ σε μια ταβέρνα στο Παγκράτι, έλεγα την σκηνή που είδα στην τηλεόραση στον Χατζιδάκι. Συμφωνούσε. Και γνώριζε και αυτός, ως Εμμανουήλ, τον Κουίνσυ Τζόουνς.

Πάθος και εκφορά του λόγου με σπάνιες χορευτικές κινήσεις ανέμων ή μικρών πτηνών, μου δημιουργεί αυτός ο καλλιτέχνης που τον λένε Μάικλ Τζάκσον. Μοναδικό φαινόμενο στη σκηνή και στο χορό του όσο και στο τραγούδι του. Νάναι καλά που διδάσκει τέχνες στο λαό. Κι ας, λένε γι᾽ αυτόν, ό,τι θέλουν.

5 Ιουλίου 1998                                            Γιώργος Χρονάς (στην έκδοση: Μαρία Προγουλάκη, επιμ., Μάϊκλ Τζάκσον/Michael Jackson, Σιγαρέτα, Αθήνα 1998)

Το προσυπογράφω.