Tag Archives: μουσική

Πού χάθηκα;

Έχω καιρό να γράψω. Και σήμερα, διαβάζοντας ένα κείμενο του Δ. Καμπουράκη για τις Λέξεις, ένιωσα κι εγώ σα να με πρόδωσαν οι λέξεις, να έχασαν τη στολή τους, και πεισματικά να αρνούνται να αναδυθούν. Σα να θέλουν να ξεκουραστούν στο βασίλειό τους. Άκοσμες! Και δεν τις ενόχλησα. Τις άφησα να αναπαυθούν. Και είπα πως όταν έρθει η στιγμή θα κτυπήσουν την πόρτα για να βγουν στο φως. Έτσι έμεινα σιωπηλός. Και όταν άκουσα τη Λίνα Νικολακοπούλου σε μια δημόσια συζήτηση να μιλάει για την «περιφρούρηση της σιωπής μας» αισθάνθηκα πως βρήκα απρόσμενα έναν σύμμαχο. Βέβαια εκείνη μιλούσε για την κατάχρηση των κινητών σε ανοιχτούς χώρους όπου ο καθένας εκθέτει τον πόνο του ανενδοίαστα. Εγώ είχα στο νου μου τούτο το ιστολόγιο. Αλλά εμένα μου ταίριαζε γάντι η προτροπή της. Χάθηκα. Αλλά δεν εξαφανίστηκα. Μήπως πρόδωσα εγώ τις λέξεις; Μήπως, δηλαδή, το ιστολόγιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παιχνίδι που το βαριέσαι;

Αλλά, νά, η θέα και το άκουσμα προχτές μια μπάντας με ανατρίχιασε σύγκορμο και μέ ᾽φερε πάλι εδώ. Στη γωνία Αθηνάς και πλατείας, δίπλα στον φούρνο, εκεί που άλλες μέρες βλέπεις παράλυτα σώματα από ουσίες να κείτονται στο πεζοδρόμιο. Γύρω στους οκτώ μουσικούς έπαιζαν βαλκανικές μελωδίες με πνευστά. Εμβατήρια που δεν γνώριζα. Το μάτι μου πήρε μια λέξη σε cd που πουλούσαν: «Transylvania». Καλοντυμένοι, περιποιημένοι στη τρίχα, χωρίς να χαμογελάει κανείς για να ικετεύσει τους περαστικούς ήταν εκεί. Δεν επαιτούσαν βλέμματα και καλοσύνη. Απλώς έκαναν τη δουλειά που ήξεραν να κάνουν. Βούρκωσα. Δεν ξέρω γιατί. Σα να ονειρεύομαι. Μήπως ανακάλυψα τη μουσική επένδυση της αυτοβιογραφίας μου και ψιχαλίζουν τα μάτια μου; Σύνελθε. Αισθάνομαι πως σε όλη τη μιζέρια που μας περικυκλώνει και μας βαραίνει και μας κάνει «ξένους» είχαν τόση πραγματικά αξιοπρέπεια στη μουσική τους. Έπαιζαν υπερήφανοι ταπεινά τη μουσική τους. Τη μουσική που είχαν μάθει να δίνουν στους άλλους. Και είχαν δίκιο. Ήθελα να τους έχω φίλους μου. Τους αισθάνομαι συγγενείς μου.

Interlude

Είχε πρωτοτραγουδηθεί από τους Morrissey και Siouxsie Sioux (1994). Το βρίσκω λίγο γλυκερό…

Προτιμώ την ερμηνεία με την ελληνικής καταγωγής Διαμάντω Γκαλάς. Την θυμάμαι στη Λυρική Σκηνή πριν μερικά χρόνια να δίνει μια καταπληκτική performance! Μαυροφορεμένο αερικό να ξεσηκώνει τον κόσμο με την εκφραστική φωνή να βγαίνει από τα έγκατα της ψυχής της.

Moυ αρέσει η αισιοδοξία του άσματος εν μέσω καύσωνος:

Loving you
Makes the whole world change
Loving you, I could not grow old […]

Could be the beginning of love
What seems like an interlude now

Γεμάτος ζωντάνια, στην τελευταία πρόβα του ο Μάικλ, λίγες ώρες πριν εκπνεύσει

Το τελευταίο βίντεο κλιπ του Μάικλ Τζάκσον, στις 24 Ιουνίου, λίγες ώρες πριν πεθάνει, με την πρόβα για τις συναυλίες του Λονδίνου ανατρέπει την εικόνα του υπό κατάρρευση ανθρώπου, που είχε δηλητηριαστεί από φάρμακα. Εδώ, βλέπουμε έναν καλλιτέχνη που συμμετέχει ενεργά στην προετοιμασία, είναι απόλυτα συντονισμένος στην ομάδα του, χορεύει και τραγουδάει, σε ενιαίο σύνολο με τους άλλους χορευτές. Κάποιος κακεντρεχής θα έλεγε, μα μπορεί να είναι σωσίας του, ωστόσο υπάρχει η μαρτυρία του πολύ στενού συνεργάτη του Dorian Holley στο CNN που υποστηρίζει αυτή την εικόνα του Μάικλ, του μάχιμου και κυρίως υγιούς και ευτυχισμένου.

Πέταξε στα ουράνια ο λατρεμένος Μάικλ Τζάκσον

Χωρίς να προλάβει να επιστρέψει στη σκηνή του Λονδίνου, αυτό το καλοκαίρι, όπως είχε αναγγείλει πρόσφατα. 45 χρόνια πορείας. Με κορυφώσεις, κάμψεις, πτώσεις, και πόνο. Και παιχνίδια ταυτότητας με την εικόνα του. Όπως και κάθε σταρ που είναι στην κορυφή. Τον θυμάμαι μικρούλη με το μαλλί θάμνο με τα αδέλφια του, τους Jackson 5, και τον ξεχώριζα.

Υπήρξε ένας ολικός διεθνής καλλιτέχνης, όχι μόνο τραγουδιστής, αλλά συνθέτης, χορευτής, και κυρίως ένα μοναδικό φαινόμενο στην ποπ κουλτούρα όλων των εποχών. Στέκει ισοδύναμα πλάι στον Πρίσλεϋ και στου Μπηλς. Δεν θέλω να εξηγήσω το φαινόμενο. Απλά, θέλω να πω ότι με έχει αιχμαλωτίσει πολλές φορές η φωνή του, και έχω θαυμάσει τον χορό του. Η κίνησή του βασίζεται πάνω στη χορευτική δεξιοτεχνία του Φρεντ Ασταίρ. Τα βίντεο κλιπς των τραγουδιών του δημιούργησαν ιστορία στην τέχνη του είδους. Ξεχωρίζω το Bad που είχε σκηνοθετήσει ο Μάρτιν Σκορτσέζε και αφηγείται την ιστορία ενός μαύρου που επιστρέφει στη γειτονιά του, μετά τις σπουδές του κι αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κανείς στο γκέτο, όπου κυριαρχούν οι συμμορίες.

Κι ακόμη ένα βίντεο με το Liberian Girl, από όπου παρελαύνουν σαν από ταινία όλοι οι φίλοι του.

Είχε χάρη, ταλέντο, επαγγελματικότητα και αφοσίωση στη δουλειά του, δήλωσε ο Κουίνσυ Τζόουνς, που ήταν δίπλα του σε όλες τις μεγάλες επιτυχίες.  Αντί να φλυαρήσω άλλο, αντιγράφω ένα κείμενο του Γιώργου Χρονά για τον καλλιτέχνη που αγαπήθηκε πολύ στην Ελλάδα:

Σαν Θεός. Θεϊκός

Στο τραπέζι κάθισα δίπλα στον Γιάννη Φλερύ. Αυτόν τον χορευτή-μύθο της ελληνικής ζωής. Τον Ρολάν Πετί της Ελλάδος – τηρουμένων των αναλογιών, μου έλεγε ο Τσαρούχης. Η γιορτή ήταν για να τιμηθεί η μάνα του Ελληνικού Σινεμά, η μεγάλη ηθοποιός – αγαπημένη φίλη της Κατίνας Παξινού. Η Ελένη Ζαφειρίου. Σε μια στιγμή τον ρωτησα για τον Μάικλ Τζάκσον. Την γνώμη του. Μου είπε: Πολύ μεγάλος! Θεός!

Ρώτησα και τον Αργύρη – δούλευε σε δουλειές, να ζήσει. Στη Νέα Φιλαδέλφεια, στα τραίνα, στους δρόμους, άντρες-γυναίκες, τον θαύμαζαν. Του έδιναν τηλέφωνα να τους πάρει. Κάθε φορά που τον άκουγε ή τον έβλεπε, έλεγε: Βασιλιάς!

Είδα τον Μάικλ Τζάκσον σ᾽ ένα αφιέρωμα της γαλλικής τηλεόρασης στον Κουίνσυ Τζόουνς. Νομίζω το είδα πριν από χρόνια στην ΕΤ2. Ο Μάικλ καθόταν στο σαλόνι του Κουίνσυ και κρατούσε στα χέρια ένα φίδι. Ντυμένος σαν αμερικάνος πλούσιος με γούστο, που αγόρασε ρούχα από ακριβό μαγαζί της πλησιέστερης μεγάλης πόλης και με κινήσεις χεριών και φωνή, σαν ιερέα του Μαντείου των Δελφών, έλεγε πράγματα σπάνια για τον τιμώμενο φίλο και παραγωγό του Κουίνσυ. Με φωνή σαν μέσα από καλάμι.

Το επόμενο βράδυ σε μια ταβέρνα στο Παγκράτι, έλεγα την σκηνή που είδα στην τηλεόραση στον Χατζιδάκι. Συμφωνούσε. Και γνώριζε και αυτός, ως Εμμανουήλ, τον Κουίνσυ Τζόουνς.

Πάθος και εκφορά του λόγου με σπάνιες χορευτικές κινήσεις ανέμων ή μικρών πτηνών, μου δημιουργεί αυτός ο καλλιτέχνης που τον λένε Μάικλ Τζάκσον. Μοναδικό φαινόμενο στη σκηνή και στο χορό του όσο και στο τραγούδι του. Νάναι καλά που διδάσκει τέχνες στο λαό. Κι ας, λένε γι᾽ αυτόν, ό,τι θέλουν.

5 Ιουλίου 1998                                            Γιώργος Χρονάς (στην έκδοση: Μαρία Προγουλάκη, επιμ., Μάϊκλ Τζάκσον/Michael Jackson, Σιγαρέτα, Αθήνα 1998)

Το προσυπογράφω.