Tag Archives: Νικήτας Κακλαμάνης

Εν καμίνω

Απογοητευμένος από την κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας, παρακολουθώ όσο μπορώ τους δύο βασικούς υποψήφιους δημάρχους της Αθήνας. Από τη μιά, ο Κακλαμάνης αυτάρεσκα μιλάει για το κοινωνικό παντοπωλείο και για τα συσσίτια του Δήμου, μια πρακτική που με κάνει να σκεφτώ πως είναι ένα άλλοθι σε μια σειρά από αμέλειες και τη βιωμένη αδιαφορία που γνωρίζουμε όσοι κατοικούμε από τα Πατήσια έως τα Εξάρχεια και από το ιστορικό κέντρο μέχρι το Μεταξουργείο. Έχω γράψει κατά καιρούς για τη βρωμιά των πεζοδρομίων και τη ντροπή που έχω νιώσει για σημεία-κλειδιά της Αθήνας όπως είναι η περιοχή του Μουσείου που θα έπρεπε να αστράφτει από καθαριότητα, όταν επισκέπτονται τον χώρο καθημερινά εκατοντάδες ξένοι προσκυνητές των αρχαίων θησαυρών. Στην Τοσίτσα το εμπόριο και παρεμπόριο ουσιών οργιάζει με το γκέτο των ανθρώπων-σκιών, και το Πολυτεχνείο δείχνει να έχει εγκαταλειφθεί από κάθε φροντίδα για την εικόνα του. Δυστυχώς, η Αθήνα δεν έχει αλλάξει πρόσωπο στην τελευταία δημαρχία του Κακλαμάνη. Μέρα με τη μέρα όσοι έχουμε απομείνει στην καρδιά της πρωτεύουσας ξέρουμε ότι δεν αλλάζει τίποτα προς το καλύτερο. Τα αμάξια συνεχίζουν να παρκάρουν όπου θέλουν, ανεβαίνουν στα πεζοδρόμια. Οι οδηγοί μηχανών νομίζουν πως είναι δικαίωμά τους να καβαλάνε κορνάροντας όπου τους βολεύει. Τα σχολεία για τα οποία έχει άμεση σχέση η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν το μαύρο τους το χάλι. Και όλοι αντιλαμβανόμαστε πως ο Δήμαρχος δεν είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης για την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας. Η στέρηση του δικαιώματος στους κατοίκους που θέλουν να απολαύσουν τη ζωή στο κέντρο χωρίς να έχουν το αίσθημα του τρόμου και της ανασφάλειας, μέσα σε συνθήκες υγιεινής, είναι και βασική ευθύνη του Δημάρχου. Οι στρατιές επαιτών που εκβιάζουν το συναίσθημα των περαστικών, στολίζοντας ως γλυπτά της ντροπής μας όλα τα κεντρικά σημεία, είναι πλέον το σήμα κατατεθέν αυτής της πόλης. Από κοντά τα ανθρώπινα ερείπια που εκλιπαρούν για 50 λεπτά για να συμπληρώσουν το ποσό που χρειάζονται για να αγοράσουν σε ενδοφλέβια δόση τον θάνατο. Ή άνθρωποι που κυκλοφορούν δημόσια με ένα μπουκάλι μπύρα σα να βρίσκονται στο σπίτι τους.

Από την άλλη, άκουσα τον Γιώργο Καμίνη να μιλάει στην Πρώτη Γραμμή για το κέντρο και αισθάνομαι ότι μιλάει επί της ουσίας, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι, και μέσα από την επικοινωνία με τους Αθηναίους για το τί συμβαίνει. Μιλάει διαρκώς για όρια που θέτει ο ίδιος ο νόμος και το σύνταγμα. Όρια που αφορούν όχι μόνο τους πολίτες αλλά και τους δημοτικούς άρχοντες. Kριτικάρει αυστηρά την ελεημοσύνη ως πρακτική της Δημοτικής Αρχής και αναφέρεται σε κοινωνικό δίκτυο πρόνοιας, έχει δε άποψη για τη στέγαση των αστέγων σε άδεια κτήρια. Μου φαίνεται ορθολογιστής και δείχνει νοικοκύρης. Στην αρχή του λόγου του νομίζεις ότι έχει τρακ, αλλά σταδιακά δυναμώνει τους τόνους της φωνής του, διατηρώντας την ψυχραιμία του. Είναι πειστικός. Έχει άποψη και μιλάει χωρίς να κολακεύει. Το κείμενο για την κατάσταση του ιστορικού αθηναϊκού κέντρου, όσο βρισκόταν ο Καμίνης στην υπηρεσία του Συνηγόρου του Πολίτη, πιστεύω πως είναι η πιο ουσιαστική δημόσια παρέμβαση που έχει γίνει για την κατανομή ευθυνών και για το δέον γενέσθαι ώστε να αλλάξει η θλιβερή εικόνα γύρω από την Ομόνοια. Ο Καμίνης είναι ένα πρόσωπο που μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο οικείο. Θα συνεχίσω να τον αναζητώ για να τον ακούω με ενδιαφέρον για το μέλλον της πρωτεύουσας.

Από την πλατεία λαού στον περιστεριώνα της πλατείας Κοτζιά

Περνάς από το πλάι, από την οδό Αιόλου, προσέχεις λίγο τα αρχαία, τις ανοιχτές λεηλατημένες σαρκοφάγους, εδώ υπήρχαν 670 τάφοι «πλούσια κτερισμένοι» και τότε συνειδητοποιείς ότι εδώ, ο χώρος υπήρξε κάποτε τόπος ανθρώπων. Έστω και νεκρών. Γιατί όταν περνάς σήμερα από εδώ η πλατεία Κοτζιά είναι μια πλατεία με μηδενική ανθρώπινη παρουσία.

Πλατεία χωρίς μνήμη

Όταν διασχίζεις την πλατεία Κοτζιά το μόνο που δεν σκέπτεσαι είναι να διακόψεις την πορεία σου και να πάρεις μια ανάσα. Ακόμη και να δεις από απόσταση το θαυμάσιο αυστηρό νεοκλασικό κτίσμα του Δημαρχείου, της οδού Αθηνάς αρ. 61-63, που σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Παναγιώτη Κάλκο (ολοκληρώθηκε το 1874) ή το εξαιρετικό κτήριο Μελά στη γωνία Αιόλου και Κρατίνου. Κανείς περαστικός δεν μπορεί να φανταστεί ότι εκεί έστεκε περήφανο το καύχημα της πόλης, το Δημοτικό Θέατρο, που σχεδίασε ο Ερνέστος Τσίλερ, και κατεδαφίστηκε στη διάρκεια της μεταξικής δικτατορίας από τον τότε δήμαρχο Κοτζιά. Το κτήριο είχε διασώσει σαν κιβωτός 150 οικογένειες μικρασιατών προσφύγων που είχαν εγκατασταθεί στην Αθήνα και τους δόθηκε το θέατρο ως κατοικία για τρία χρόνια. Η θέση που ισοπεδώθηκε το θέατρο φέρει τιμητικά το όνομα του ανθρώπου που έβγαλε την απόφαση της κατεδάφισης, επειδή το κτίσμα είχε πολλές ζημιές. Τότε ακόμη, η πλατεία αυτή, όπως και η πλατεία Ομονοίας ήταν στη συνείδηση των πολλών κήποι και όχι άδειοι χώροι.

Όπως αντικρίζω, σήμερα, την πλατεία Κοτζιά ή Εθνικής αντίστασης ή Λουδοβίκου ή Λαού, διαλέξτε όποια ονομασία της θέλετε, είναι μια πλατεία που δείχνει έμπρακτα την αποτυχία να λειτουργήσει ο χώρος σαν πλατεία αλλά και την περιφρόνηση προς τον άνθρωπο που είναι ο τελικός χρήστης της. Η πλατεία μοιάζει να μην έχει μνήμη αλλά να μην έχει και παρόν. Είναι ένα ένθετο στον χάρτη του ιστορικού κέντρου, άχρηστο για τον κάτοικο των γύρω περιοχών ή τον επισκέπτη. Η μόνη της χρησιμότητα εξαντλείται στο υπόγειο που προσφἐρει στάθμευση αυτοκινήτων. Αλλά εγώ δεν οδηγώ, περπατώ στην περιοχή και για αυτό θέλω να μιλήσω.

Το Δημοτικό Θέατρο της Αθήνας σχεδιάστηκε από τον Ερνέστο Τσίλερ. Τα δέντρα της πλατείας ήταν βασικό στοιχείο της αισθητικής της.

Τι είναι πλατεία;

Σκέπτομαι τη σημασία της λέξης: πλατεία σχηματίζεται στο σημείο τομής δύο ή περισσότερων δρόμων και προορίζεται σε χρήση από ανθρώπινα πλάσματα. Είναι ένας χώρος ακάλυπτος, αλλά σε κάθε περίπτωση που έχει διαμόρφωση, και βρίσκεται μέσα σε κατοικημένη περιοχή. Είτε αγροτικός είτε αστικός είναι ο χαρακτήρας της, ο μοναδικός σκοπός της πλατείας είναι να φιλοξενήσει ανθρώπους. Και αυτοί οι άνθρωποι να εκφραστούν συλλογικά αλλά και ατομικά. Να συναντηθούν και να συνομιλήσουν.  Η ατάκα από τους Μήτσους «πάμε πλατεία» δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το αίτημα για μια συνάντηση σε έναν κοινό δημόσιο χώρο, μία απόδραση από το δωμάτιο και την ιδιωτικότηα. Στην Ελλάδα, βέβαια, μοιάζει σχεδόν φυσικό οι πλατείες να σχεδιάζονται χωρίς να λαμβάνεται υπόψη ο άνθρωπος αλλά μοναδικό κριτήριο τίθεται μια αισθητική που συχνά μαρτυράει ή νεοπλουτισμό ή τσαπατσουλιά. Τότε η αναμόρφωση τίθεται στην υπηρεσία της υποβάθμισης.

Τεράστιος περιστεριώνας

Η πλατεία Κοτζιά αν δεν κάνω λάθος έχει ολοκληρωθεί στην τελευταία της μορφή πρίν το 2004. Στα μάτια μου είναι φτιαγμένη και προορισμένη ως προέκταση του Δημαρχείου, κάτι σαν την αυλή του. Η πλατεία ανήκει στο Δημαρχείο και όχι το αντίθετο. Είναι ένας χώρος που ανήκει σε έναν ιδιώτη και όχι ο χώρος που ανήκει στην ανθρώπινη κοινότητα, στα παιδιά, στους γέρους, στους ερωτευμένους, στις μητέρες με τα καροτσάκια ή απλά στους κουρασμένους περαστικούς. Η πλατεία Κοτζιά αποκτάει χρήση με ανθρώπους να περπατούν πάνω τους μόνο στις φιέστες που οργανώνει ο κάτοικος του απέναντι κτηρίου, ο Δήμαρχος. Τότε γίνεται το προαύλιο για συναυλίες στην αλλαγή του χρόνου. Σε ορισμένες ακόμη περιπτώσεις γίνεται ο χώρος συνάθροισης κομματικών σχηματισμών ή συντεχνιακών συγκεντρώσεων. Κάποτε πρασινίζει για μερικές μέρες με τους φυτωριούχους να πουλάν την πραμάτεια τους. Όλες αυτές όμως οι χρήσεις της πλατείας είναι έκτακτες. Η πλατεία παραμένει αφιλόξενη για τους καθημερινούς ταλαίπωρους διαβάτες που  πηγαίνουν στη γειτονική Βαρβάκειο αγορά ή στον ευρύτερο χώρο του ιστορικού κέντρου. Όταν τη βλέπεις από απέναντι μοιάζει ένας τεράστιος περιστεριώνας με τα πουλιά να έχουν κάνει κατάληψη στον μοναδικό σκιαζόμενο χώρο της πλατείας. Και όταν την περπατάς έρχεσαι αντιμέτωπος με ένα στρώμα των περιττωμάτων από τα πουλιά. Ίσως σκεφτεί κανείς πικρόχολα: καλύτερα ένοικοι πετούμενα στο τόσο κεντρικό φανερό σημείο της πόλης, παρά άνθρωποι βρώμικοι, άπλυτοι, κινούμενα ερείπια με τις σύριγγες να ξεχειλίζουν στην κωλότσεπη.

Μόνο τα περιστέρια ξεκουράζονται και δροσίζονται στην πλατεία Κοτζιά. Η πλατεία αυτή, αφιλόξενη και εχθρική για τους διαβάτες είναι ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της δημοτικής αρχής που αδιαφορεί για τους κατοίκους της Αθήνας.

Μόνο τα περιστέρια απολαμβάνουν την ελευθερία τους στην πλατεία. Οι άνθρωποι είναι διωγμένοι. Δεν υπάρχει ούτε παγκάκι ούτε ίσκιος.  Περπατήστε από την Ομόνοια ώς το Μοναστηράκι. Μετρήστε τους δημόσιους χώρους κατά μήκος της Αθηνάς που μπορείς να καθήσεις χωρίς να πληρώσεις ένα σουβλάκι ή έναν καφέ. Δεν υπάρχει κανείς. Κι αν υπάρχει ίσως ένας, στην αγορά των λαχανικών της Βαρβακείου, αυτός είναι παραδομένος σε χρήστες ναρκωτικών και άστεγους.

Η πλατεία Κοτζιά, κάποτε φημισμένη για το Δημοτικό της Θέατρο, είναι μια πλατεία ψυχρή που διώχνει αντί να ελκύει, είναι ένα παράδειγμα προς αποφυγή για χρήσεις δημόσιων χώρων που αντί να εξυπηρετούν τον άνθρωπο και τις ανάγκες του, απλώς μαρτυρούν τον κυνισμό και την σκληρότητα του Δημάρχου της πόλης. Είναι μια πλατεία η οποία με τη σημερινή της λειτουργία συντελεί στην ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση του ιστορικού κέντρου. Και για την υποβάθμιση αυτή η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά σε όσους διαχειρίζονται την τύχη της, όσους δηλαδή ψηφίζουμε για να μας εκπροσωπήσουν. Αλλά και σε εμάς που ζούμε αυτή την πόλη, γκρινιάζουμε αλλά δεν διεκδικούμε τα αυτονόητα: μια πλατεία να επιτελεί τον σκοπό της, να είναι φιλόξενη στον καθένα που την περπατάει, να είναι σταθμός και όαση αναψυχής.

Ψάχνουμε Δήμαρχο

Ενώνω τη φωνή μου και την καρδιά μου!

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ

Το πρόβλημα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας δεν είναι πρόβλημα μεταναστών – είναι πρόβλημα ανεξέλεγκτης λειτουργίας παράνομων κυκλωμάτων, με την “ύποπτη” ανοχή της πολιτείας.

Οι κάτοικοι, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας και στις γειτονικές περιοχές ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα “μπει μπροστά” στις κινητοποιήσεις μας και θα πιέσει τα αρμόδια υπουργεία ΠΕΧΩΔΕ, Εσωτερικών,Υγείας και Δημόσιας Τάξης – εκπονώντας και υποβάλλοντας ολοκληρωμένο ρυθμιστικό σχέδιο για την ανάπλαση και διάσωση του ιστορικού κέντρου της Αθήνας. Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που  θα φροντίσει την καθαριότητα του κέντρου αυτής της πόλης – μια και αυτό είναι αποκλειστικά δική του αρμοδιότητα.  Ψάχνουμε Δήμαρχο (και Δημοτικό Συμβούλιο) που θα επαναφέρει τουλάχιστον την πόλη στην κατάσταση, στην οποία την παρέλαβε το 2006.

Γι αυτό, την Τρίτη 30 Ιουνίου, στις 6μμ, κυκλώνουμε το Δημαρχείο στην Πλατεία Κοτζιά, σε μια συμβολική κίνηση διαμαρτυρίας.

1. Πολιτιστικός Σύλλογος “Παναθήναια”

2. Ένωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων του 3ου διαμερίσματος της Αθήνας

3. Εμπορικός Σύλλογος Αθηνών « Ε.Σ.Α.»

4. Ηλεκτρονικό περιοδικό για την προστασία της φυσικής και της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς “Monumenta” (www.monumenta.org)

5. Σύλλογος Κεραμεικού-Γκάζι-Ρουφ “Μέγας Αλέξανδρος”

6. Σύλλογος Καταστηματαρχών Υγειονομικού Ενδιαφέροντος “Η Παλιά Πόλη”

7. Ένωση Ξενοδόχων Αττικής

8. Εξωραϊστικός Σύλλογος “Ο ΛΥΚΑΒΗΤΤΟΣ ”

9. Σύλλογος κατοίκων και επαγγελματιών «Τα Εξάρχεια»

10. Σύνδεσμος Ιχθυεμπόρων-Ιχθυοπωλών Κεντρικής Αγοράς Αθήνας

11.Σύλλογος Καταστηματαρχών Μοναστηρακίου «Ο Ήφαιστος»

12. «Θησέας-Εξωραϊστικός-Πολιτιστικός-Οικολογικός, Ομονοίας και γύρω περιοχών»

Οι σύλλογοι και ενεργοί πολίτες που συμμετέχουμε σε αυτή την κίνηση αποποιούμαστε κάθε είδους ρατσισμό προς αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας, αλλοδαπούς και μη και αποδεχόμαστε αυτονοήτως το παρακάτω ψήφισμα, που έγινε ομοφώνως αποδεκτό κατά την ίδρυση μας:

ΨΗΦΙΣΜΑ

— Καταγγέλλουμε τη συνειδητή υποβάθμιση του “ιστορικού τριγώνου”, που οφείλεται στις πράξεις και στις παραλείψεις της πολιτείας, με την ανοχή και την αδιαφορία της οποίας, η περιοχή μετατράπηκε από πρότυπο προσπάθειας αναβάθμισης την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, σε “αποθήκη ψυχών” και ανεξέλεγκτο γκέτο ανομίας και εξαθλίωσης, το 2009.

— Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση όλων των φορέων της πολιτείας (Δήμος, Νομαρχία, συναρμόδια Υπουργεία) και τη μεταξύ τους συνεργασία, χωρίς τις συνήθεις δικαιολογίες “οτι αυτά είναι αρμοδιότητες άλλων”.

— Απαιτούμε την άμεση ανακοίνωση χρονοδιαγράμματος, για την εκπόνηση ενός οργανωμένου ρυθμιστικού σχεδίου (στα πρότυπα του αντιστοίχου για την Πλάκα, στις αρχές της δεκαετίας του ’90), που θα αντιμετωπίσει τα συσσωρευμένα προβλήματα του ιστορικού κέντρου της Αθήνας, με άμεσους, μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους.

— Απαιτούμε τη συγκρότηση ειδικού επιτελείου (task force), στελεχωμένου από τις υπηρεσίες ασφαλείας της χώρας, που θα αναλάβει να αντιμετωπίσει και να καταδιώξει συστηματικά τα κυκλώματα οργανωμένου εγκλήματος, που λυμαίνονται το “ιστορικό τρίγωνο” (ναρκωτικά, πορνεία, εκμετάλλευση λαθρομεταναστών με παράνομα “υπνωτήρια”, παρεμπόριο).

— Απαιτούμε τη διαρκή και συστηματική (βάσει σχεδίου) αστυνόμευση της περιοχής – και όχι αποσπασματικά αστυνομικά μέτρα, με τη στάθμευση μιας κλούβας, που απλώς μεταφέρει το πρόβλημα “λίγο παρακάτω”. Δεν είναι δυνατόν ο αρμόδιος αντιδήμαρχος για τη Δημοτική Αστυνομία, να δηλώνει “οτι οι υπάλληλοι της φοβούνται να μπουν στο γκέτο”, λίγες δεκάδες μέτρα από το Δημαρχείο και το  Αρχηγείο της.

— Απαιτούμε την άμεση ενεργοποίηση των υπηρεσιών πρόνοιας του κράτους και του Δήμου Αθηναίων (με τους χιλιάδες υπαλλήλους), ώστε να αντιμετωπιστεί βάσει οργανωμένου σχεδίου, η έλλειψη περίθαλψης στους αρρώστους (ναρκομανείς και άλλους) και αναξιοπαθούντες, που κατακλύζουν την περιοχή.

— Απαιτούμε την άμεση μεταφορά της μονάδας του ΟΚΑΝΑ, καθώς η περιοχή (με τη συγκέντρωση τόσων δραστηριοτήτων αλλά και μεταναστών) αποτελεί προνομιακό χώρο, για τη δράση των εμπόρων ναρκωτικών.

— Καταγγέλλουμε το σοβαρό πρόβλημα υγιεινής που έχει δημιουργηθεί. Η περιοχή έχει μετατραπεί σε δημόσιο ουρητήριο και αφοδευτήριο. Απαιτούμε την εκπόνηση σχεδίου καθαριότητας, όλες τις ώρες της ημέρας (και όχι μόνο τη νύχτα), καθώς και την ουσιαστική μελέτη για την απομάκρυνση των εστιών μόλυνσης. Ζητούμε ουσιαστική ανακύκλωση  – και όχι το απορριμματοφόρο να ρίχνει στον ίδιο κάδο σκουπίδια και ανακυκλώσιμα υλικά, που με τόσο κόπο έχουν διαχωρίσει οι δημότες.

— Απαιτούμε τον διαρκή έλεγχο των χρήσεων γης, αδειών και συνθηκών ασφαλείας και υγιεινής (άδειες καταστημάτων, ηχορύπανση, χωροταξική διευθέτηση, παράνομο παρκάρισμα και φορτοεκφόρτωση), λόγω και του συνωστισμού που παρατηρείται, σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας και της εβδομάδας.

— Απαιτούμε μέτρα για την επαναφορά της κοινωνικής ζωής στην περιοχή και τη διατήρηση του κοινωνικού ιστού, με τη δημιουργία σχολείων, παιδικής χαράς, ΚΑΠΗ και άλλων κοινωνικών παροχών.

— Δηλώνουμε διατεθειμένοι να συμμετάσχουμε ενεργά και εθελοντικά ως πολίτες, στην οποιαδήποτε συστηματική προσπάθεια αναβάθμισης της περιοχής.

Η ΑΘΗΝΑ ΠΑΝΩ: Πράσινες Ταράτσες- Ολάνθιστα Μπαλκόνια. Η ΑΘΗΝΑ ΚΑΤΩ: Αδιαφορία για την καθημερινότητα

Επισκέφτηκα την Πλατεία Κοτζιά στην έκθεση «Πράσινες Ταράτσες- Ολάνθιστα Μπαλκόνια» που οργάνωσε ο Δήμος της Αθήνας. Είδα διαμορφώσεις υπαίθριων χώρων στα όρια του αυτονόητου, όπου οι συμμετέχοντες ήταν κυρίως επιχειρήσεις Continue reading