Tag Archives: φοβία οδήγησης

Αντίσταση στη φοβία οδήγησης

Μια σύντομη έξοδος για μεσημεριάτικο φαγητό άλλαξε για μία μεγάλη βόλτα στην Αττική. Αθήνα-Παιανία-Καλύβια (στάση)-Σαρωνίδα-Βουλιαγμένη (στάση)-Αθήνα. Με ακόμη τρία άτομα στο αυτοκίνητο είχα μία πολύ καλή ευκαιρία να μην ασχολούμαι με τον φόβο για τις συνθήκες οδήγησης. Επέλεξα να μην περάσω στην Αττική Οδό, όπου συχνά έχω αισθανθεί πίεση από οδηγούς που με ακολουθούν. Έτσι, πήρα τη διαδρομή που ήξερα από παλιά, η οποία δεν έχει αλλάξει καθόλου, παρά μόνο όταν συναντάς εκεί κοντά στα Σπάτα την Αττική Οδό και την πλευρίζεις, είναι κάπως διαφοροποιημένος ο δρόμος. Σε γενικές γραμμές οδηγούσα χαλαρά, η κίνηση ήταν περιορισμένη και δεν υπήρχαν οδηγοί που έτρεχαν ή κόρναραν μανιασμένα… Η φύση ήταν χαρά Θεού, και παρά την αύξηση των σπιτιών στους οικισμούς υπάρχει ακόμη ομορφιά. Λίγο πίεση και αύξηση των καρδιακών παλμών ένιωσα όταν συνάντησα την Αττική Οδό και αυξήθηκαν πολύ τα αυτοκίνητα. Αλλά, ω του θαύματος, δεξιά ακριβώς πήγαιναν με μια σταθερή ταχύτητα γύρω στα 60 τρεις μηχανές που έδειχναν να απολαμβάνουν τη φύση οι οδηγοί τους. Η θέα τους με ηρέμησε και είπα όταν είδα κάποιους να έρχονται στα 2 μέτρα πίσω μου, ορίστε όποιος θέλει να με προσπεράσει ας με προσπεράσει. Εγώ δεν χρειάζεται να πατήσω γκάζι. Μετά τα Καλύβια τα πράγματα ήταν ήρεμα και μόνο σε μια στροφή πριν τη Βάρκιζα ένιωσα ένα μούδιασμα και την αγωνία μην αρχίσει να τρέμει το πόδι μου στο γκάζι. Μέχρι τη Βουλιαγμένη όλα καλά, και μετά έως το κέντρο μια χαρά.

Τώρα, ξανασκέφτομαι τι με τρομάζει. Λέω:

  1. Οι μεγάλες ταχύτητες των άλλων οδηγών, όταν μάλιστα δεν τηρούν τη σήμανση των οδών.
  2. Οι λάθος  προσπεράσεις από δεξιά που δεν μπορείς να εκτιμήσεις και να προβλέψεις πάντα.
  3. Η μη τήρηση της απόστασης ασφαλείας από όσους έρχονται.
  4. Η ψυχολογική πίεση να τρέξεις ή να πας αμέσως δεξιά από κάποιον που ακολουθεί, ενώ θα μπορούσε ο ίδιος να πάει στην αριστερή λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας.

Και τι με κάνει να νοιώθω ποιο ήρεμα:

Να μην κοιτάω συχνά στον κεντρικό καθρέφτη. Νομίζω ότι το κόλλημα στο τι συμβαίνει πίσω, σε όσους έρχονται αυξάνει την αγωνία για το τι πρέπει να κάνεις ή να μην κάνεις. Σήμερα αντιλήφθηκα ξανά ότι εάν διακόπτω τη θέαση των αυτοκινήτων που έρχονται τα πράγματα είναι καλύτερα. Μιλάω κυρίως για τον κεντρικό καθρέφτη και λιγότερο για τους άλλους δύο. Τονίζω, όμως: να τη μειώνω τη θέα των ερχομένων αυτοκινήτων και όχι να την αγνοώ…

Φοβία οδήγησης

έτσι λέγεται αυτό που υποφέρω το τελευταίο διάστημα. Για να εξηγηθώ, όμως, αυτό μου συμβαίνει μόνο στην Εθνική Οδό. Έχω ασφαλές αμάξι, και απολαμβάνω την οδήγηση στην Αθήνα, και στα επαρχιακά δίκτυα. Και από όσο μου λένε φίλοι συνοδηγοί είμαι καλός και προσεκτικός οδηγός. Έχω διασχίσει την Ελλάδα σε συνθήκες δύσκολες, όλες τις εποχές και με αυτοκίνητα… λόγω παλαιότητας, στα όρια της ασφάλειας! Όλα όμως, τα σχετικά με την ψυχολογική μου κατάσταση ήταν καλά. Πήγαινα όσο άντεχε το αυτοκίνητο. Παλαβομάρες δεν έκανα, και προσπεράσεις πολύ προσεκτικά. Α, και δεν είχα ποτέ ατύχημα. Να προσθέσω: δεν είχα ποτέ υπερπροστατευτικούς γονείς και πάντοτε πίστευα στις δυνάμεις μου.

Κατάλαβα τι μου συμβαίνει πριν από δύο ή τρία χρόνια, όταν επέστρεφα από τον Βόλο, μετά από συνέδριο. Κάπου στη μέση της διαδρομής το μάτι μου κόλλησε στον καθρέφτη και κοίταζα όσους ακολουθούσαν. Αισθανόμουν τους άλλους επιθετικούς, ότι με πίεζαν να τρέξω, να πατήσω γκάζι, να δείξω ότι είμαι οδηγάρα. Και εγώ αρνιόμουν. Ένιωθα αδύναμος να οδηγήσω.

Από τότε η ιστορία έχει επαναληφθεί όσες φορές βγαίνω στην Εθνική. Με τα ίδια συμπτώματα: Ιδρώτας, ταχυπαλμία, τρέμουλο στο πόδι του γκαζιού. Νιώθω να μην μπορώ να οδηγήσω και θέλω να σταματήσω, κάπου δεξιά. Από όσο θυμάμαι δεν έχω σταματήσει ποτέ σε χώρους στάθμευσης. Επιμένω να οδηγώ. Κι ας αισθάνομαι κάπου ότι είναι σαν την πρώτη φορά…

Πρόσφατα χρειάστηκε δύο φορές να οδηγήσω στην Εθνική. Η πρώτη ήταν αφόρητη, παρόλο που είχα τηλεφωνική συμπαράσταση σε κρίσιμα σημεία. Δεν ήθελα να ακούσω ραδιόφωνο, μουσική. Ανέβασα τα παράθυρα να μην ακούω θορύβους. Ηρέμησα μετά τον Άγιο Στέφανο. Τη δεύτερη φορά αποφάσισα ότι έχω δικαίωμα να πηγαίνω αργά. Και δεξιά λωρίδα, πριν τη λωρίδα έκτακτης ανάγκης. Σε όλη τη διαδρομή άκουγα τρίτο. Και έπινα νερό. Πάλι ταλαιπωρήθηκα. Φοβόμουν ότι κάτι θα συμβεί. Ευτυχώς, παρά την εφίδρωση, και παρόλο που το τιμόνι έβλεπα να γλιστράει από την υγρασία των χεριών μου, επέστρεψα ασφαλής.

Παιχνίδια του ασυνείδητου με κάποια παλιά δυσάρεστη συγκριτική εμπειρία, αυτοαμφισβήτηση ή κρίση χαμηλής αυτοεκτίμησης; Δεν ξέρω. Συμφιλιώνομαι με τον φόβο μου και προσπαθώ να τον αντιμετωπίσω. Ξέρω ότι υποφέρει πολύς κόσμος. Ίσως έχει αλλάξει και ο τρόπος που οδηγούν οι άνθρωποι, και εγώ έμεινα μεταξεταστέος… Κάπου διάβασα ότι πρέπει να γράψω μια επιστολή στον φόβο μου για να τον ξορκίσω. Εγώ προτίμησα να τον μοιραστώ…