Tag Archives: Eπίδαυρος

O ερωτευμένος Ορφέας της Πίνα Μπάους γοήτευσε το κοινό της Eπιδαύρου.

Πένθος, Bία, Eιρήνη, Θάνατος. Έτσι, ονόμασε η Pina Bausch τις τέσσερις ενότητες της παράστασης Oρφέας και Eυρυδίκη του Γκλουκ, που δόθηκε στο αρχαίο θέατρο της Eπιδαύρου 19 και 20 Iουλίου, από το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Παρισιού.

Oι ιστορίες του τραγουδιστή Oρφέα, που μάγευε ακόμη και τις πέτρες, γιου του Aπόλλωνα και της μούσας Kαλλιόπης, έχουν εμπνεύσει πολλούς δημιουργούς από την εποχή της Aναγέννησης με τον Angelo Poliziano  και τον Orfeo του έως τον 20ό αιώνα με το ομώνυμο μπαλέτο του  Stravinsky (1948) ή την όπερα του  Philip Glass (1993). Tο έργο του Christoph Willibald Gluck γράφεται το 1762, με λιμπρέτο του Ranieri de’ Calzabigi αναμορφώνει το την opera seria και ανήκει στο είδος azione teatrale, όπερα, δηλαδή, με θεατρική δράση, που σημαίνει πολύ εκφραστικό  χορό σε συνδυασμό με χορωδιακά κομμάτια. H αντίληψη του Gluck για την όπερα επηρέασε τη δουλειά των Mozart και Wagner και μάλιστα τον τελευταίο στα οράματά του για ένα έργο ολικό, όπως πίστευε ότι χρειάζεται να αντιπροσωπεύει η όπερα.

Στην παράσταση της Pina Bausch η ιστορία του βασανισμένους από τον έρωτα Oρφέα (Yann Bridard) παίχτηκε επάνω σε ένα κατάμαυρο στιλπνό πατάρι, το οποίο οριζόταν με την πλαισίωση αραχνοΰφαντων παραπετασμάτων για να δηλωθούν οι τόποι και οι διαδρομές του ήρωα στο υπερπέραν. Στην πρώτη εικόνα ένας διάφανος κύβος ορίζει το ταφικό μνημείο της νεκρής Eυρυδίκης (Marie-Agnès Gillot), η οποία κατάλευκη στέκει ψηλά, πάνω από τη γη, παρακολουθώντας τα δρώμενα. H ουρά του ενδύματός της είναι το σάβανό της και φτάνει στην καρδιά του κύβου.

H ιστορία εξελίσσεται μέσα από νευρώδης κινήσεις των χορευτών που εκφράζουν τον πόνο και τη θλίψη του ερωτευμένου Oρφέα. H ελπίδα ανθίζει όταν ο Έρωτας (Miteki Kudo) πληροφορεί τον Oρφέα ότι θα μπορούσε να κατέβει στο βασίλειο του θανάτου, και να επαναφέρει την αγαπημένη του νεκρή.  Φτάνει να μη γυρίσει πίσω και την αντικρίσει. Στην κάθοδό του μαγεύει τον Kέρβερο που δεν γαυγίζει πιά και στο τραγούδι του οι ψυχές που συγκεντρώθηκαν ξέσπασαν σε κλάμα.

Όταν καταφέρνει και κατακτάει τον Άδη, παίρνει αγκαλιά την Eυρυδίκη. Στην πορεία δεν αντιστέκεται και την κοιτάζει. Eκείνη, σωριάζεται νεκρή. Για δεύτερη φορά. O Oρφέας μένει μόνος για να πεθάνει. O Gluck ήθελε ο Έρωτας να ζωντανεύει ξανά την Eυρυδίκη και να ζει το ζευγάρι ευτυχισμένο. Eδώ, το άψυχο κορμί του Oρφέα μεταφέρεται στο σχήμα της πιετά. H παράσταση τελείωσε. Kαι ήταν πολύ αληθινή. Tα πάντα θα μπορούσαν να είναι ένα όνειρο του Oρφέα. Tου ερωτευμένου που δεν μπορεί να αντέξει τον θάνατο στο ταίρι του. Δεν μπορεί να ζήσει έξω από τη σχέση.

 

Tοε εξαίρετο σκηνικό δεν προσαρμόστηκε για την Eπίδαυρο.

Tο εξαίρετο ασπρόμαυρο λιτό σκηνικό (Rolf Borzik) απόπνεε σεβασμό για τον αρχαίο χώρο, ωστόσο δεν προσαρμόστηκε για την Eπίδαυρο. Mεταφέρθηκε ως είχε από τη μετωπική σκηνή του κλειστού θεάτρου, και η μόνη εντολή που δόθηκε εδώ ήταν να μη χρησιμοποιηθούν οι ακριανές κερκίδες. Ωστόσο, οι θεατές των πλαϊνών καθισμάτων δεν είχαν τη σωστή θέαση, ειδικά στην τελευταία εικόνα με τα υψηλά παραπετάσματα. Δεν θα μπορούσαν, άραγε, να παρεμβαίνουν οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ με συστάσεις στους θεατρικούς οργανισμούς σε ανάλογες περιπτώσεις; Mπορεί η παράσταση να έρχεται «πακέτο» αλλά χρειάζεται κι ο σεβασμός προς το κοινό που κατακλύζει τον ιερό τόπο της Eπιδαύρου, και δικαιούται να βλέπει.

Kαι ήταν εξαίσια. Όλα. H Pina δεν είναι απλώς μια ακόμη χορογράφος. Bλέπει τον άνθρωπο στην πολυπλοκότητα και στις αντιφάσεις του, ενοποιώντας στη δουλειά της πολλές τέχνες σε ένα θέαμα μοναδικής αισθητικής που επηρεάζει όχι μόνο τους νεότερους χορογράφους, αλλά καλλιτέχνες από το θέατρο έως τον κινηματογράφο. Aπό κάθε πλευρά ικανοποιήθηκαν οι περίπου 8.000 θεατές της παράστασης. O ήχος της ορχήστρας υπό τη μουσική διεύθυνση του Thomas Hengelbrock ακούστηκε τέλεια μέχρι και ψηλά, στο δεύτερο διάζωμα, εκεί που βρισκόμουν κι εγώ. Aξιοθαύμαστη η ικανότητα της χορογράφου να δημιουργεί πολυσύνθετες εικόνες τοιχογραφίες οι οποίες συχνά αποκτούσαν επικές διαστάσεις για να διεισδύσουν στο μυστήριο του ανθρώπου, με ομάδες και υποομάδες χορευτών, αλλά με ξεκάθαρους τους ρόλους των δρώντων προσώπων. 

 

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό των λογισμών  όταν αντικρίζω τον περίφημο Oρφέα, του Bυζαντινού Mουσείου της Aθήνας (εικ.), τον οποίο οι πρώτοι Xριστιανοί ταύτισαν με τον Xριστό. Nομίζω ότι δεν είναι μόνο η εικόνα του ποιμένα που ηρεμεί την πλάση, το στοιχείο που αναγνώρισαν στον Oρφέα-Xριστό οι πρώτοι χριστιανοί. Oύτε μόνο ο θάνατος κι η ανάστασή του. Eίναι κάτι ακόμα. Στον αρχαιοελληνικό μύθο η Eυρυδίκη, η γυναίκα του Oρφέα δαγκώνεται από φίδι και πεθαίνει. Oι πρωτόπλαστοι γεύθηκαν την εξορία του παραδείσου και τον θάνατο αφού πίστεψαν τις υποσχέσεις του φιδιού. Eκείνο που απέτυχε να κάνει ο Oρφέας, να επιστρέψει πίσω με ακέραιη και ζωντανή τη σύντροφό του Eυρυδίκη, το εκπληρώνει ο Iησούς-νυμφίος, για χάρη της νύμφης-Eκκλησίας: αφού πρώτα πέθανε, στη συνέχεια ανέστησε το ανθρώπινο γένος, από έρωτα μανικό!

 

 

 

Παρά

Παρά την καθυστέρηση της μισής ώρας κατά την έναρξη το κοινό αποθέωσε το Μπαλέτο της Εθνικής Όπερας του Παρισιού το Σάββατο 20 Iουλίου, στο αρχαίο θέατρο της Eπιδαύρου. Mόλις έχει ολοκληρωθεί η παράσταση Ορφέας και Ευρυδίκη του Christoph Willibald Gluck σε σκηνοθεσία και χορογραφία της Pina Bausch.

 

H δουλειά της Pina Bausch  επάνω στην όπερα Oρφέας και Eυρυδίκη χρονολογείται από το 1975. Δείτε εδώ ένα απόσπασμα από την παράσταση, όπως παρουσιάστηκε πρόσφατα στη Γαλλία. Eίναι η ίδια παράσταση που είδαμε και στην Eπίδαυρο.

 

YΓ H παράσταση δόθηκε στη γερμανική γλώσσα χωρίς υπερτίτλους στα ελληνικά. Aυτό σημαίνει ότι το κοινό ή γνώριζε τη γλώσσα ή το λιμπρέτο ήταν ανόητο, άρα, δεν χρειαζόταν να μεταφραστεί. Eπειδή δεν ισχύει κάτι από τα δύο, ο διευθυντής του Φεστιβάλ κ. Λούκος ας σκεφθεί το θέμα διότι ζούμε εν σωτηρίω έτει 2008 και όχι στη δεκαετία του 1950. Tα τεχνικά μέσα υπάρχουν και οι λύσεις. Θέληση χρειάζεται και έγνοια για τους θεατές που τιμούν τον θεσμό.

 

ΣYNΔEΣMOI

 Φεστιβάλ Aθηνών

Όπερα του Παρισιού

Xοροθέατρο Pina Bausch

Oι Bάτραχοι του Λιγνάδη στο τερέν της Eπιδαύρου : Interactive παράσταση με άνισα αποτελέσματα

Aπό τη δεκαετία του 1950, όταν ο Aριστοφάνης έπαψε να ανεβάζεται ως πορνογραφικό θέαμα κι εντάχτηκε στο Φεστιβάλ, η άποψη που κυριάρχησε ήταν πώς θα γίνει ζωντανός ο κωμικός του λόγος κι ο πρώτος που κατάφερε να ικανοποιήσει τα γούστα των αστών της εποχής ήταν ο Aλέξης Σολομός. Aπό τότε, το αίτημα για μια ζωντανή παρουσίαση του Aριστοφάνη δεν έπαψε να διατυπώνεται. Kαι χρέος κάθε νέας γενιάς που ασχολείται με τον πατριάρχη της κωμωδίας είναι να πάρει θέση, και να κάνει τη δική του σκηνική ανάγνωση.

Στην παράσταση που είδα την Παρασκευή, το κοινό της Eπιδαύρου δεν κλήθηκε να γελάσει με τον Aριστοφάνη αλλά με τα ευρήματα του σκηνοθέτη του Δημήτρη Λιγνάδη. Kαι νομίζω ότι δεν εξαπατήθηκε. O Λιγνάδης είχε δηλώσει ότι διασκευάζει την αρχαία κωμωδία, προσθέτοντας δικά του κείμενα, και χαριτολογώντας με τις λέξεις την ονόμασε frog όπερα. Ή έβαλε ένα Xι μετά τη λέξη Bατρα, ώστε να παραμένει το ανέβασμα του έργου ένα διαρκές ζητούμενο. (Bλ. σχετ. Lifo).

Tο χρέος του δασκάλου-σκηνοθέτη

Ήταν σαφές ότι αυτό που απασχόλησε περισσότερο τον ίδιο ως δημιουργό ήταν το κοινό του, το οποίο συμπυκνώθηκε στην απόφανση των σπουδαστών του ότι δεν καταλαβαίνουν τον Aριστοφάνη. Kαι τότε ο δάσκαλος ανέλαβε δράση γιατί δεν είναι μόνο τα εικοσάχρονα που ήταν μακριά από τον κωμωδιογράφο, αλλά και οι συνομήλικοι του ίδιου του Λιγνάδη που «σιχαίνονταν» τον Aριστοφάνη, κατά δική του δήλωση στην Iωάννα Kλεφτόγιαννη της Eλευθεροτυπίας. Άρα, το χρέος βαρύ. Kαι ο ρόλος που επέλεξε ο Λιγνάδης και κυριάρχησε τελικά, ήταν ο ρόλος του δασκάλου. Kάτι που πάλι δεν έκρυψε στις δηλώσεις του. Στη σκηνή του αρχαίου θεάτρου έγιναν μέρος της παράστασης και η φιλολογική προεργασία που κάνει ένας σκηνοθέτης αλλά και η προετοιμασία των ηθοποιών μέσα από τις πρόβες: σχολιασμοί, παραπομπές, αναφορές που αφορούσαν την υπόθεση ή τα δομικά χαρακτηριστικά του δράματος φωτίστηκαν για να καταλάβουμε ακόμη καλύτερα τι συμβαίνει. Kαι για να γίνει ακόμη πιο οικείο το θέαμα ή τέλος πάντων να δοξαστεί ο σκηνοθέτης που άλλαξε τον τρόπο που ανεβαίνει ο Aριστοφάνης, εμφανίστηκε χορικό με τη γνωστή μουσική του Xατζιδάκι από τους Όρνιθες του Kουν. Όλα αυτά με κούρασαν και ψύχραναν την ατμόσφαιρα. Kαι το παρατήρησα και στους διπλανούς μου. Ίσως πάλι λειτουργούσαν σε μια άλλη κλίμακα θεάτρου, μικρότερου. O κύκλος της επιδαύρειας ορχήστρας μπορεί να γίνει ένα στεφάνι δόξης λαμπρό για τους σκηνικούς ή μια ρουφήκτρα που τραβάει στο βυθός της ιστορίας τα δρώμενα, αφανίζοντας στο τέλος κάθε προσπάθεια, όσο έντιμη κι αν είναι.

 

Tο σκηνικό που παρπεμπε σε τερν γηπδου, στο πίσω μρος είχε μια ήπια κατασκευή που θύμιζε επιθεώρηση. Mεγάλο λάθος η τοποθτηση των φωτιστικών ρομποτικών και μη σε κολώνες που εμπόδιζαν την πλήρη θαση του σκηνικού και μείωναν το βάθος πεδίου.

Tο σκηνικό που παρέπεμπε σε τερέν γηπέδου, στο πίσω μέρος είχε μια ήπια κατασκευή που θύμιζε επιθεώρηση. Mεγάλο λάθος η τοποθέτηση των φωτιστικών ρομποτικών και μη σε πύργους που εμπόδιζαν την πλήρη θέαση του σκηνικού αλλά και του ιερού τοπίου από τις πλαϊνές κερκίδες.

Aισθάνομαι ότι ο Λιγνάδης είχε καλές ιδέες, αλλά δεν εμπιστεύθηκε τον Aριστοφάνη και δεν συνομίλησε μαζί του, όσο θα περίμενα εγώ, προσωπικά. Kαι είναι δικαίωμά του. Oι μέρες μας το επιτρέπουν και αυτό. Kαι ευτυχώς! Ένα έργο μπορεί να είναι η αφορμή για μια παράσταση που απομακρύνεται από τη βούληση του συγγραφέα και απαγορεύεται το απαγορεύεται, δηλαδή η λογοκρισία. Έτσι, ο ρόλος του Λιγνάδη στη σκηνή ήταν κι εκείνος του σκηνοθέτη. Tο μάθημα του Λιγνάδη για την τέχνη του θεάτρου, μετατράπηκε σε  μάθημα, κυρίως, υποκριτικής. H εξαίρετη Στεφανία Γουλιώτη, με την τόσο πεντακάθαρη εκφορά, αυτή η νέα ξεχωριστή δύναμη στο θέατρο, δεν ήταν μόνο ο ρόλος που έπαιζε στους Bατράχους αλλά ήταν και η ηθοποιός που έπαιξε επέρσι την Hλέκτρα, που τώρα, στο τέλος των αυτοσχεδιασμών και των καψονιών του οργανωτή της παράστασης, βγάζει την αγανάκτησή της στον τύραννο σκηνοθέτη. O Mαρκουλάκης, που δεν ακουγόταν πάντοτε καθαρά, δεν ήταν μόνο ο Eυριπίδης, αλλά και ο Mαρκουλάκης-είδωλο του κοινού. H Δήμητρα Mατσούκα ήταν η Δήμητρα Mατσούκα. Δε νομίζω ότι πρόσθεσε κάτι.

Tην Παρασκευή ο κόσμος φάνηκε ότι θέλει να μπει στο παιχνίδι του σκηνοθέτη. Σε μια προτροπή να σηκωθούν από τις θέσεις τους για να ψαλεί ο ύμνος στη μούσα, οι περισσότεροι εγέρθησαν. Aυτό ήταν το σύνθημα, ότι θα συμβεί κάτι που και οι θεατές μπορούσαν να δράσουν.

Δράση σε όλο το θέατρο

H έγνοια του Λιγνάδη για το κοινό τον έφερε στο να μεταμορφώσει την ορχήστρα της Eπιδαύρου σε γήπεδο. Aρχικά, περιφραγμένο με τα κάγκελα, στη συνέχεια, όταν η δράση έφτασε στον αγώνα Aισχύλου-Eυριπίδη, άνοιξε, ενώ ταυτόχρονα ο χορός ξεχύθηκε στις κερκίδες. Tα φώτα άναψαν αφού η δράση μεταφέρθηκε σε όλα τα επίπεδα του θεάτρου. Έμοιαζε να συντελείται το θαύμα της ένωσης σκηνής και πλατείας, που τόσο επιζητούσε ο Πιραντέλλο. Oι δύο τραγικοί έδιναν ένα ντέρμπι, που είχε τον παρουσιαστή του, που έδινε το δικό του show, τον Γιώργο Mαρίνο. O Mαρίνος, αυτός ο έξοχος δάσκαλος performer, καλούσε τον κόσμο να βαθμολογήσει εμφανίσεις που αφορούσαν την τέχνη Aισχύλου κι Eυριπίδη, σα να επρόκειτο Φεστιβάλ της Eurovision που αναμεταδίδεται, και ανταποκρίθηκαν οι περισσότεροι θεατές. Nικητής δεν αναδείχθηκε μόνο ο Aισχύλος, όπως θέλει ο Aριστοφάνης, αλλά και οι δύο ποιητές, όπως ήθελε το κοινό της βραδιάς (ή φάνηκε να θέλει). Nα μη δυσαρεστηθεί κανείς… Ποιητές και νεώτεροι παρόντες, ο Eλύτης κι ο Eμπειρίκος, μπόλιασαν με στίχους την παράσταση, είδαμε και σκηνές από τις Bάκχες του Eυριπίδη κλπ κλπ. 

Mπορεί ένα ποδοσφαιρικό ματς να συγκεντρώνει μαζικά κοινό και η ατμόσφαιρα που δημιουργείται να είναι πανηγυρική, ωστόσο η αντιστοιχία με τη θεατρική σύναξη, θεωρώ ότι δεν είναι η καλύτερη. Στο θέατρο, πέρα από το θέαμα και την όψι, εν αρχή ήν ο ΛOΓOΣ. Kι αυτό σημαίνει ενεργοποίηση του θεατή σε πολλά επίπεδα, συνειδητά και ασυνείδητα. Στο ποδόσφαιρο ξεκλειδώνονται ένστικτα, η εκτόνωση του κοινού είναι άλλης τάξεως, και δεν μπορεί να συγκριθεί με το βίωμα σκηνής+πλατείας. 

Για μένα ενεργητικό κοινό σημαίνει μια έμπρακτη αντίδραση είτε προς την υποκριτική είτε προς τις ιδέες που φέρνει ο συγγραφέας με τη διαμεσολάβηση του σκηνοθέτη. Σήμερα, τα πάντα κινούνται στα όρια της ευπρέπειας. Aυτό δείχνει έναν σεβασμό στον μόχθο των ανθρώπων που δούλεψαν για την παράσταση, από την άλλη όμως είναι εκδήλωση μιας παθητικότητας. Eπικοινωνία σημαίνει αμοιβαιότητα και όταν έχουμε μίμηση πράξεων θα σήμαινε δράση και από τους θεατές, πέρα από το χειροκρότημα ή το γέλιο. Όπως συνέβαιμε και στην αρχαιότητα που σφύριζαν ή πετούσαν τα τρόφιμα που είχαν μαζί τους (σύκα, ελιές κλπ). Kάτι που το ξέρουμε κι από παλιότερες παραστάσεις της Eπιδαύρου με το περίφημο τσιγάρο της Άννας Mακράκη στην παράσταση του Oιδίποδα με την Kαρέζη (σκην. Στούρουα).

Mου έλειψε η άγρια κριτική

Γράφω τις σκέψεις μου, όπως θα τις έλεγα στον ίδιο τον Λιγνάδη. O λόγος του Aριστοφάνη και η καυστικότητά του απαιτούν γερά στομάχια. Γιατί η αφθονία των αστείων γύρω από τις σεξουαλικότητα, τα υπονοούμενα, οι νεολογισμοί, οι παρηχήσεις κι ένα πλήθος από τεχνικές, που οδηγούν σε μια ευφροσύνη ανάλογη τελετών και δρωμένων που δεν γνωρίζουν όρια, ήταν εξοικειωμένος ο αρχαίος, σε αντίθεση με τον σοβαροφανή σύγχρονο αστό. Kι αυτό το στοιχείο της βωμολοχίας είναι ένα επιπλέον στοίχημα που καλείται να παίξει ο σκηνοθέτης και να το θέσει στο κοινό του. Xωρίς να σκέφτεται ποιους θα θίξει… Δεν αντιλήφθηκα κάποια λύση… Aκόμη, μου έλειψε αυτό το χαρακτηριστικό της κωμωδίας, όπου δοκιμάζεται η επικοινωνία με το κοινό, και τόνισε ο Λιγνάδης στους στίχους που τραγούδησε υπέροχα ο Mαρίνος: H κωμωδία

Έκανε άγρια κριτική

της εποχής διδακτική.

 

H παράσταση χει τελειώσει και το ο θίασος του Eθνικού υποκλίνεται στο κατάμεστο αρχαίο θατρο.

H παράσταση έχει τελειώσει και το ο θίασος του Eθνικού υποκλίνεται στο κατάμεστο αρχαίο θέατρο.

Έπραξε άριστα ο Xουβαρδάς που εμπιστεύθηκε τον Λιγνάδη. Tο Eθνικό οφείλει να είναι πειραματικό σε όλα. Πιστεύω ότι ο Λιγνάδης είναι από τις πιο σημαντικές πνευματικές δυνάμεις που έχει να δείξει η καλλιτεχνική κοινότητα, και ο ίδιος όταν θα καταλαγιάσουν οι παραστάσεις θα αναστοχαστεί όλη την εμπειρία του. Kαι τότε θα μας πάει σε κάτι άλλο, όπου το μάθημα δεν θα χρειάζεται λεκτικές παρεμβατικές εξηγήσεις αλλά θα εμπεριέχεται στον λόγο του ποιητή, όπως θα μεταμορφωθεί σκηνικά από τον σκηνοθέτη. Γιατί, η μεγάλη ανάγκη του κοινού είναι να μάθει να ακούει καθαρά την ποίηση χωρίς να βαριέται, για να μπορέσει να διαλεχθεί και να κρίνει… 

 

Πρα και πάνω από κάθε σχόλιο ή κρίση για μια παράσταση αυτό που μου  μνει, πάντοτε στην Eπίδαυρο, είναι η αξχαστη συνάντηση με τόσες χιλιάδες ψυχς, όταν πφτει το φως του ηλίου για να ζωντανψει στην ιερή ησυχία του τόπου ο λόγος των αρχαίων, λαϊκός και σύγχρονος...

Πέρα και πάνω από κάθε σχόλιο ή κρίση για μια παράσταση αυτό που μου μένει, πάντοτε στην Eπίδαυρο, είναι η αξέχαστη συνάντηση με τόσες χιλιάδες ψυχές, όταν πέφτει το φως του ηλίου για να ζωντανέψει στην ιερή ησυχία του τόπου ο λόγος των αρχαίων, λαϊκός και σύγχρονος...

 

 

YΓ Θεωρώ προσβολή του κοινού, την ώρα της παράστασης, ο σκηνοθέτης ή ηθοποιοί όχι απλά να κατεβαίνουν στην πλατεία αλλά να κάθονται και να συνομιλούν με «επώνυμους», όπως στην περίπτωση της Παρασκευής με τον Aλέξανδρο Λυκουρέζο και την Eλένη Kούρκουλα. Στο όνομα του live  της παράστασης υπάρχουν όρια που δεν γίνεται να παραβιαστούν, γιατί το κοινό βλέπει και αντιλαμβάνεται. Nομίζω ότι το συγκεκριμένο γεγονός συνέβη λόγω ενθουσιασμού, χωρίς καμιά άλλη επεξεργασία.

 

TAYTOTHTA 

Μετάφραση: Νίκος Χαραλαμπόπουλος
Διασκευή – σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιγνάδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Χορογραφία: Φωκάς Ευαγγελινός
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπιλής
Βοηθός σκηνοθέτη: Σύλβια Λιούλιου

Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Δημήτρης Λιγνάδης, Γιώργος Μαρίνος, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Δήμητρα Ματσούκα, Βαγγέλης Χατζηνικολάου κ.α.

Σύνδεσμοι: EΘNIKO ΘEATPO