Tag Archives: poetry

ΤΟΥ ΤΑΠΕΙΝΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ ΠΟΙΗΜΑ

Στοχεύω το φεγγάρι της Αθήνας. Είναι γεμάτο. Ένα τριζόνι με τιμά με την επίσκεψή του. Τώρα, προσφεύγω στον Ρωμανό. Καταφύγιο και δόξα κτιστού και ακτίστου.


Τῷ ἡλίῳ    τὸ φωτίζειν παρέπεται,
  καὶ σελήνῃ τὸ αὐγάζειν συνέζευκται·
καὶ ὁ μὲν φαιδρύνει    τὸ τερπνὸν τῆς ἡμέρας,
  ἡ δὲ καταυγάζει    τῆς νυκτὸς τὸ ζοφῶδες·
ἀπὸ τούτων    ἐμετρήθησαν μῆνες, 
  καὶ ἐκ τούτων    ἐφευρέθησαν χρόνοι· 
καὶ πάντα δουλεύει τῷ ἀνθρώπῳ
  ὡς πάντων ὑπάρχοντι δεσπότῃ·
διό, ἄνθρωπε,    φωταγωγήθητι    πρὸς τὰ οὐράνια
  καὶ κατανόησον    τὸν προστάξαντα 
|:ὑπὲρ τὸν ἥλιον    καὶ τὴν σελήνην
<καταλάμπειν    τῶν ἁγίων τὰ θαύματα>. 

(Ύμνος 73, 1 Ιδιόμελον)

 

Κάμανε κόμμα τὰ χρώματα / ἐναντίον μου

-Δὲν πολιτεύομαι, τοὺς δήλωσα/ κι ἔμεινα/ ὁ ἐπιπόλαιος/ ἐκτὸς ὁρίων πόλεως.

Είναι στίχοι ενός λειτουργού του Θεού, του π. Παναγιώτη, που είναι και ποιητής. Τώρα θα βρίσκεται κοντά στο Δι’ ευχών της Κυριακάτικης λειτουργίας, όταν εγώ πίνω τον πρώτο μου καφέ. Έχει ένα επώνυμο που δεν το ξεχνάς ποτέ: Καποδίστριας. Νιώθω υπερηφάνεια για τον π. Παναγιώτη γιατί ενώ γεύεται από το ποτήρι της παντοδυναμίας προσφέρει αντιδωρήματα μικρές ιστορίες καθημερινότητας Continue reading